***رنج اگر هست، نه از جاده، كه از ماندنهاست. - - - - - ور نه سرباخته را زحمت سردرد نبود!***
دو ماه قبل بود، زمان حمله ی اسرائیل به کودکان و مادران غزه(دقیقا به کودکان و مادران! و نه به رهبران حماس!) آنروزها که تلوزیون و اینترنت و خیابانهای دنیا پر بود از تصاویر دلخراش زخم و خون و اشک و وحشت و خاموشی ابدی، روی صورتهای معصوم و لطیف کوچک کودکانه.

آنروزها که حتی یک چیزی ته دلت میگفت «پس خدا کو؟! پس ابابیل خدا کو؟!» آنروزها که حتی غیرت و انساندوستی فرانسویهای استعمارگر هم به جوش آمده بود و برای حمایت از آن چندصدهزار کودکِ در انتظار سلاخی شدن، ریسک زندان و جریمه را پذیرفتند و ریختند توی خیابانها...

همان روزها که اوباما با خونسردی میگفت : اسرائیل حق دارد از خودش دفاع کند و ما از او حمایت میکنیم! (البته دفاع دربرابر این کودکان که جرمشان و خطرشان این است که فلسطینی اند! و زنده اند و وجود دارند و تکه زمین ناچیزی را اشغال کرده اند که اسرائیل دوست دارد مال خودش باشد!)

همان روزها که سازمان ملل و اتحادیه ی اروپا و کشورهای عربی ساکت بودند...(لااقل کسی رویش نمیشد از اسرائیل آنطور حمایت کند!)

همان روزها که رئیس جمهور ما ، گوی سبقت از مرتجعین عرب و حامیان غربی اسرائیل هم ربود و «افراطی گری در دو طرف» را محکوم کرد!!! و نامه های استمداد مقامات غزه را بی جواب رها کرد تا مبادا دوستان آمریکایی بدشان بیاید!

همان روزها میخواستم بنویسم : چطور میشود «انسان» بود و از آمریکا متنفر نبود؟ از هرچیزی که پسوند «آمریکایی»اش را به رخ میکشد: فیلم آمریکایی- دلار آمریکایی - مارک آمریکایی - فرهنگ آمریکایی - گرین کارت آمریکایی و...

میخواستم بنویسم حتی اگر یادمان رفته باشد که آمریکا تا بیاید بشود «کدخدا» و ابرقدرت و مونوپل، 60-70میلیون سرخپوست را قتل عام کرد و از ده ها میلیون سیاه پوست مثل چهارپا کار کشید و با هیروشیما چه کرد؟ با افغانستان و عراق ... حتی اگر باور نکنیم که سلاحهای هسته ای آمریکا چند میلیون نوزاد ناقص الخلقه در فلوجه ی عراق متولد کرد... حتی اگر خبر نداشته باشیم که کارخانه های سلاح سازی آمریکا با دامن زدن به جنگ های جهانی و اول و دوم و هرجنگ دیگری، و بعد  وام دادنها و... تمام دنیا را به فلاکت نشاند تا آمریکا سروری کند و..... و حتی اگر چشممان را روی خیلی از واقعیتهای دنیای حاضر و کدخدایش ببندیم، چهره ی خونین همین بچه های بیگناه کافیست تا اعتراف کنیم «ثروت انبوه تو، خون دل توده هاست...»

ننوشتم. بنظرم بدیهی رسید که «نمی شود»! که نمی شود «انسان» بود و این وضعیت را دید و از« آمریکا» متنفر نبود.

اما این روزها از کنار دکه های روزنامه فروشی که رد می شوم با کمال حیرت میبینم که «نه! انگار میشود!» میشود هم ادعای انسانیت و بشردوستی داشت هم در آتش دوری از «کدخدای آمریکایی» چنین گداخت که از هفته ها قبل برای چند دقیقه که کدخدا افتخار بدهد و گپی با رئیس جمهور مملکت ما بزند چنان غش و ضعف کرد و سرمست شد و رویا پرورید! ...آنهم درشرایطی که آمریکاییها در یکسال گذشته وقیحترین توهینها را به ملت ایران کرده ند...

تحلیلی بر روزنامه‌های اصلاح‌طلب؛

تحلیلی بر روزنامه‌های اصلاح‌طلب؛

عناوین اخبار روزنامه اعتماد در روز دوشنبه ۳۱ شهريور ۱۳۹۳ :

آرزوی رسانه‌های زنجیره‌ای برای دیدار روحانی - اوباما

 

 

 

 

 

 

 

 

تحلیلی بر روزنامه‌های اصلاح‌طلب؛

 

 

 

 

 

 

 

عناوین اخبار روزنامه آفتاب یزد در روز سه شنبه ۱ مهر ۱۳۹۳ :

 

اینروزها خجالت میکشم... از روی پدرم که همسر و فرزندان دلبندش را، خانواده ی صمیمی اش را، جایگاه باکلاس مهندسی اش را و امیدهای آینده اش را رها کرد، رفت شلمچه و دیگر برنگشت... تا «عزت» برای من و ما ی ایرانی بماند. تا ما هم بدهیمش دست دولتمان! و دولتمان بریزند به پای لبخند عمو سام! و این روزنامه های «ذلیل»  هورا بکشند و پیش پیش دلشان برای بهشتی که لابد بعد از دیدار روحانی و اوباما، با دست مهربان عمو سام در ایران ساخته خواهد شد، غنج برود...

خجالت میکشم  از همه ی شهدایی که این روزها -حسب عادت و تشریفات- یادشان را گرامی میدارند!

+ نوشته شده در  چهارشنبه 2 مهر1393ساعت 18:35  توسط فروزنده  | 

و فرشتگان گفتند: آیا موجودی در زمین قرار می دهی که در آن فساد کند و خونها بریزد؟...

باز هم ایام جام جهانی ست و باز هم لابلای اخبار انبوه اخبار و جشن و پایکوبیهای مربوط به این اتفاق بزرگ، خرده اخباری هم از جنگهای خونین از اقصا نقاط  دنیا درز میکند!... آفریقا،  افغانستان ، اوکراین، غزه(طبق معمول) ، سوریه (همچنان)، و حتی عراق...

و سود تمامی جنگها را کسی می برد که چرخ اقتصادش با تولید و فروش سلاح(به دو طرف جنگ!) میچرخد.

و سود ناامنی عراق را کسی میبرد که به دنبال زیرسوال بردن حکومت مردمی عراق یا به دنبال بازگشت دوباره به بهانه ی برقراری امنیت در آنجاست

و سود تمام ویرانیها را کسی میبرد که میخواهد در دنیای «رقابتی» امروز، یکه تاز آبادانی باشد و دستهای گدایی تمام جهان، برای دریافت وامهای «بازسازی کشور» به سویش دراز...و جان انسانها...؟! اصلا چه اهمیتی دارد؟!

بعد از ویرانی کشور آرام و زیبای سوریه، قطب صنعتی عراق، موصل،(مفت و مجانی و طی خیانت آقای استاندار) ویران می شود، یکی از وحشی ترین اقوامی که تاریخ به خودش دیده، داعش، علاوه بر سلاحهای سبکی که دائما از آمریکا دریافت می کند، به سلاحهای سنگین پادگان موصل هم دست میابد(اینها که با همان چاقوی دستی هم سرها بریده اند، اینکه با هواپیما و تانک چه کنند، خدا عالم است!)، 1700 نفر دانشجوی عراقی یکجا به دست داعش کشته میشوند، کودکان و زنان روستاهای عراق سلاخی می شوند، مقامات بحرین(!!!) بحران عراق را «اعتراض مردمی» میخوانند!!!  دهها انگشت رای دهنده در افغانستان قطع می شوند و صدها نفر کشته، و دیده بان حقوق بشر نسبت به اعدام4زندانی در ایران اعلام خطر میکند! و رسانه ی ملی بیست و چهار ساعته برای مردم خیال کودکانه ی صعود ایران به مرحله ی بعد جام جهانی می بافد. و وقت وزیر محترم خارجه ایران ارزشمندتر از آن است که از «راضی کردن ابرقدرتها» گرفته شود و اندکی هم به مسائل همسایگان بپردازد و لااقل اندک اعتراضی به رفقای آمریکاییش بکند بابت ماهها حمایت از تروریسم سوریه و عراق...

و ما 1458 کیلومتر مرز مشترک با عراق داریم

از آذربایجان غربی...تا... خلیج فارس

شامل استانهای آذربایجان غربی، کردستان، کرمانشاه، ایلام، خوزستان

و از مردم این استانها باید پرسید معنای مرز مشترک را، و معنای امنیت را، و معنای تروریسم را...

اینکه اسلام داعش چجور اسلام بی یال و دم و اشکمی ست و قرآنشان چطور قرآنیست که نمیگوید «هر کس انسانی را بکشد، گویی تمام مردم جهان را کشته است»  و پیامبرشان کدام پیامبر است که نگفته به جنازه ی (حتی دشمنان متجاوز!) هم بی حرمتی نکنید و سر بریده را توپ فوتبال نکنید وبه مردم بیگناهی که با شما نجنگیده اند، حمله نکید، من نمی دانم؛ این را هم که اعضایش چقدر احمقند که چنین رویه ای را به نام اسلام باور کرده اند، من نمی دانم... بهرحال دین made by Britain ست دیگر...

اما این را میدانم که داعش دشمن اول خود را «شیعیان» معرفی کرده. و جان و مال و ناموس دشمنانش را مهدور میداند. و شیعه ماییم! و بیجهت از سوریه به سمت همسایگان شرقی حرکت نکرده...

اینها را میگویم، فقط برای اینکه چند دقیقه با خودمان فکر کنیم: چطور با وجود دشمنی اینچنین قسم خورده و با مرزهایی اینچنین نزدیک، با آرامش توی خانه هامان نشسته ایم و شبها بدون استرس اینکه درب خانه باز شود و مشتی اسلحه به دست کله خر بریزند و هرغلطی خواستند با خودمان و همسر و فرزندانمان بکنند، پای تلوزیون لمیده ایم و فوتبال میبینیم؟

.

.

.

گلی به گوشه ی جمال سرهنگهایی که هرچند بودجه شان را امسال به یک هشتم کاهش دادند، اما هنوز آنقدر مرد هستند که اسرار نظامی و نقشه ی محل ادوات و کلید پادگانهایمان را نداده اند دست حقوق دانها که ببرند و بعنوان یک سری تیر و ترقه ی بی ارزش(1) با بال هواپیمایی، چیزی، طاقش بزنند!

دلگرمی ما به حقوق دانهایی نیست که آنقدر حقوق بین الملل بلد نیستند که بابت قول شفاهی، پای توافقنامه های مکتوب را امضا نکنند!(2) و به دیپلماتهایی نیست که میروند برای رفع تحریمها مذاکره کنند اما نمیداننددلیل تحریمها، طبق قانون مصوب آمریکا، نه برنامه های هسته ای ما، بلکه حمایت ما از حزب الله و قانونهای اسلامی کشور و همان چند موشک دوربرد(بی ارزش!) است! و به وزیر اطلاعات هم نیست که lمتوجه نیست که جلسات محرمانه ی مربوط به امنیت کشور جای «خبرنگار» نیست و مثل کودکان تهدید میکند که اگر این برود بیرون، من هم میروم!

دلگرمی ما به بچه پاسدارهاییست که هنوز هم برای حفظ امنیت کردستان کشته میشوند و ما شاید اسمشان را هم ندانیم... دلگرمی ما به تدبیر و نفوذ منطق محکم قاسم سلیمانیهاست، که آمریکا را از عراق بیرون کرد(اگر دوباره به بهانه ی داعش و خوشباوری حکام عراق و ایران بازنگردند!) ... دلگرمی ما به شاگردان شهید تهرانی مقدم است که با دست خالی و بی حمایت هیچ قدرتی، موشکهایی ساختند که خواب آرام از چشم نیتانیاهو گرفته...(3)

گلی به گوشه جمال این سرهنگهای چکمه پوش نظامی... که برای «دفاع» از مظلوم چکمه پوشیدن، شرف دارد به بگو بخند دوستانه و دیپلماتیک با ظالم.

 

پ.ن. یکی از مفاهیم دروغینی که داره به خورد ما داده میشه، مفاهیم صلح طلبی و جنگ طلبیه! و اینکه برسرکار بودن صلحطلبها، منجر به برقراری امنیت میشه! اما یک مرور کوتاه بر تاریخ همین سی سال خودمان نشان میده: اوج ناامنی را کشور ما در زمان حکمرانی دولتهای لیبرال مسلک مدعی صلح و نرمش تجربه کرده: بی توجهی های دولت مهندس بازرگان لیبرال منجر به قدرت گرفتن تجزیه طلبها در چهارگوشه ی کشور و کشتار مردم مرزنشین شد.(مراجعه به هرکتابی که قبول دارید درمورد مثلا شروع بحران کردستان!) بی توجهیهای بنیصدر لیبرال مسلک منجر به ورود بدون مقاومت عراق تا هویزه و سوسنگرد و...شد.(مراجعه به هرکتابی که قبول دارید درمورد آغاز جنگ،مثلا دا) در زمان حاکمیت اهالی «گفتگوی تمدنها» بود که متمدنین غربی با زبان تفنگ و سلاح اتمی تا پشت مرزهای شرقی و غربی ما آمدند. و امروز هم که...(اگر بالای بیست و هفت هشت سالتان هست،مراجعه بفرمایید به خاطرات خودتان)

 

(1)- اشاره به فرمایشات جناب وزیر خارجه که تصور می فرمایند آمریکا از توان نظامی ما نمیترسد و پای جنگ که میرسد، تمام سرمایه اش میشود «مردم مخلص جان برکف» همان مردم بی سوادی که هنگام صلح نامحرمند و هیچکاره ی کشور.

(2)- اشاره به توضیحات خود جناب روحانی که : من شفاها از البرادعی پرسیدم که این «تعلیق» که میگویید چیست؟ گفت فقط یعنی عدم تزریق مواد به سانتریفیوژها، ما هم امضا کردیم، بعد البرادعی زیر حرفش زد!!!

(3)-هرچند ربط میان امنیت کشور و سرهنگها و حقوقدانها، کاملا واضح است اما از بابت پاسخ به اعتراض و سوال برخی کامنتگذارها توضیحی عرض میکنم:

الان تنها چیزی که آمریکا و اسرائیل را از حمله به ایران بازداشته، وجود موشکهایی در ایران هست که آنها محل نگهداریشان را نمیدانند، و این موشکها بردشان به اسرائیل میرسد و نقاط حساس حیفا و تلاویو را نشانه رفته اند(مثلا مراجعه بفرمایید به مستند کابوس کرکسها). این یک طرف قضیه.

طرف دیگر قضیه آمریکاست که مقاماتش از روزی که مذاکرات آقای ظریف شروع شد، شروع کردند در تمام سخنرانیها و اظهارنظرهاشان به این حرف که «ایران باید درمورد کلیه ی فعالیتهای نظامیش شفافسازی کند.(مثلا مراجعه به این مقاله ی حقوقی) و ما نگرانی فعالیتهای موشکی ایران هستیم.» شفافسازی درمورد فعالیتهای موشکی و نظامی یعنی چی؟! یعنی مثلا اعلام همین محل نگهداری موشکهای کذا.

طرف سوم قضیه چیست؟ آقایان مذاکره کننده. که اصرار دارند هرطور شده با آمریکا به یک توافقی برسند. و طرف غربی در آن توافق اولیه این بند را گنجانده است که: یا تمام نگرانیهای ما درمورد ایران (دقت دارید که! بحث خیلی فراتر از صرف انرژی هسته ایست) رفع میشود و سر «همه چیز» توافق میکنیم؛ و یا اصلا سر هیچ چیز توافق نمیکنیم. که واقعا نمیدانم حضرات حقوقدان با کدام سواد حقوقی ای چنین چیزی را در ژنو امضا فرموده اند؟ولی بهر حال وضع این چنین است:توافق با آمریکا، که شدیدا مورد علاقه ی حقوقدانهای آمریکازیسته ی ماست، جز با فاش کردن تمام اسرار نظامی کشور(و البته خیلی امتیازدادنهای سیاسی و فرهنگی دیگر) به دست نخواهد آمد. حالا شما بفرمایید: توافق نکردن با آمریکا مساوی است با با خاک یکسان شدن کشور؟ یا توافق کردن با آمریکا؟!!

لازم به ذکر است که اطلاعات نظامی اغلب کشورهای جهان سوم، در اختیار آمریکا یا انگلستان یا روسیه هست. شاید ما تنها کشور جهان سومی باشیم که تجهیزات نظامی مان را هیچیک از این ابرقدرتها برایمان درست نکرده اند که از سیر تا پیازش را خبر داشته باشند.(مراجعه:توضیحات جلال آل احمد از دلیل شکست اعراب در جنگ با اسرائیل- قسمت آخر متن)


برچسب‌ها: عراق, داعش, حقوقدان, سرهنگ, جام جهانی
+ نوشته شده در  سه شنبه 27 خرداد1393ساعت 19:57  توسط فروزنده  | 

فرمودند:

«تعلیم علم و دانش، وظیفه مهمی است

اما مهمتر از آن، یاد دادن تفکر به کودکان و نوجوانان است»

رهبر انقلاب «سطحی نگری و سطحی آموزی» را موجب زمین‌گیرشدن جامعه برشمردند و افزودند: اگر دانش آموز روحیه تفکر و روش فکر کردن صحیح را از معلم خود یاد بگیرد آینده کشور نیز بر پایه تفکر و منطق استوار می شود بنابراین معلمان عزیز در این زمینه، وظیفه سنگینی بر عهده دارند.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای «آموزش عملی رفتار و اخلاق» را سومین بعد حرفه افتخارآمیز معلمی خواندند و تأکید کردند: تحقق اهداف و آرمانهای بلند ملت احتیاج به انسانهای صبور، عاقل، متدین، مبتکر، مهربان، شجاع، پرهیزکار، مؤدب و پرتلاش دارد که «معلم» در پرورش چنین انسانهایی، نقش درجه اول، عمیق و ماندگار دارد.

رهبر انقلاب در همین زمینه یک نکته مهم را به جامعه معلمان خاطرنشان کردند و آن اینکه درس اخلاق و سبک زندگی، تنها با کتاب و بیان منتقل نمی شود، بلکه نیازمند رفتار صادقانه‌ی اخلاقی است.

رهبر انقلاب تأکید کردند: نیروهای جوان، انقلابی، متدین، با نشاط، پرانگیزه و عاشق کار را در اولویت قرار دهید و توجه جدی کنید که تمرکز بر اهداف آموزش و پرورش تنها مسئله‌ی مسئولان و مدیران این دستگاه باشد.




گفتنیها را خودتان فرموده اید آقاجان. قبلا هم فرموده بودید. بارها و بارها.

اما به گفتن نیست. به فرمودن نیست. تحول میخواهد.. تحول بنیادین!

خودتان هم فرموده بودید همین چندسال قبل: این تحول بنیادین در آموزش و پرورش با بخشنامه دادن و دفتر درست کردن و کارهای فرمایشی نمیشود...

اما آقای ویر هم خدمتتان گفتند: آموزش و پرورش بزرگترین دستگاه مملکت است. بزرگ از لحاظ تعداد نفرات پرسنل..

و مگر یک دستگاه با این بدنه ی مفصل، راهی بجز بخشنامه برای تکان خوردن و تغییر کردن دارد؟! و البته که تکانهای بخشنامه ای، ظاهری اند و جزئی و بی خاصیت..

قبلا هم گفته بودید آقا جان.. اما به گفتن نیست.

به خواستن است.

خواستن کی؟!

خواستن همه!

همه ی معلمها!

همه ی مدیرها!

همه ی والدین!

فی الواقع همه ی مردم! و مرکز کنترل «خواست»های  همه ی مردم کجاست؟!...تلوزیون؟ شبکه های فارسی زبان خارجی(1) ؟ بازار؟ تبلیغات؟ منافع شخصی؟ ... نمی دانم... هرکجا که هست، تا برسد به «اراده ی متفکر بار آوردن نسل بعد» خیلی راه درازی دارد. تازه اگر اصلا راهی داشته باشد!

بجز نوادر آدمهایی که از سر علاقه ای و دردی و هدفی معلم شده اند، یک نگاهی بیندازید ببینید معلمها کی ها هستند؟زمان انتخاب رشته ی لیسانس، ماها سودای دانشمند شدن و پژوهیدن و ساختن داشتیم، مشاورهای تحصیلی میگفتند :

«جوگیر نباش! به فکر فردات باش بچه! بزن تربیت معلم!شغلت تضمین میشه..»

لیسانسمان را که گرفتیم، دوست داشتیم کار بیافرینیم! باز از دلسوزان دنیادیده نصیحت میرسید:

«سر به دردسر نده، برو سراغ آموز و پرورش. آزمون استخدامی میگیرد! شغل از این بی دردسرتر؟!»

باید ورودیهای یک سیستم را دید، بعد از خروجیهاش انتظار داشت. ورودیهای آموزش و پرورش انگیزه هایی از این دست دارند. همه نه. ولی اکثریت قابل توجه!

آن وقت حضرات دلخوش هستند که دوره های مطالعاتی آثار شهید مطهری بگذارند برای اصحاب آموزش پرورش! امتحان اینترنتی هم بگیرند که مطمئن شوند دیگر تمام معلمها سرشار از اندیشه های استاد شهید شده اند! غافل ازینکه یکی از روشهای نسبتا مرسوم درآمدزایی کافینتها، «امتحان اینترنتی دادن به جای معلمها»ست!

«اطلاعات» را شاید بتوان به ضرب و زور جزوه های امتحان دار و دوره های اجباری ضمن خدمت به خورد کسی (از جمله معلمان) داد.  اما «انگیزه» و «خواست» را نه!

تصور کردند اگر پول بیشتری خرج معلمها کنند، «انگیزه»ی آنها برای خدمت بیشتر میشود...

اما در دنیایی که اصالت با «نفع شخصی» است، حقوق و مزایای بیشتر دادن به یک شغل، نه تنها موجب افزایش انگیزه ی عموم اهالی آن شغل نیست، بلکه موجب هجومو غیرقابل کنترل افراد سودجو به آن شغل است! اتفاقی که در دولت قبل به خصوص افتاد. (قبلی ها که اصلا معلم را به حساب نمی آوردند! محمود هم که آمد لطف کند، و سطح درآمد این قشر را درحد عادلانه ای بالا بکشد، موجب این فاجعه ی ناخواسته در بدنه آموزش و پرورش شد)

وضع دانش آموز هم بهتر از این نیست..

اصولا دانش آموز بر 3 نوع است: بچه مثبت - بچه خلاف - بچه های دنباله رو

بچه های خلاف که پناه بر خدا، پایینتر از «قتل» هر خلافی که بتوان تصور کرد را میانشان می تون یافت. خلاف کردن را «هنر» تلقی می کنند! (تا جایی که از نظر دخترهای یک هنرستان در یکی از شهرستانها، خودفروشی هم یک جور «استقلال مالی» است!) بچه های مثبت هم که تمام هدفشان از زندگی، کسب به به و چه چه و کف و سوت دیگران است و به قول رتبه ی یک کنکور دوره ی ما «می خواستم رتبه ی یک بشم تا کل بخوابونم!» یعنی تا روی دوستهام رو کم کنم!!!

خلاصه ش.. تا این وضعیت ورودی گرفتن آموزش و پرورش است (نوع افرادی که متقاضی معلم شدنند) و آن وضیت ارزیابی و امتیازدهی به خروجی حاصل از سیستم (یعنی صرفا کنکور و فوقش المپیادهای علمی)، اوضاع همین خواهد بود که هست...

نسل ما که معلمهای انگیزه مند داشتیم این شدیم! و این وضع نسل بعد تربیت کردنمان است، این بچه ها با یک چنین والدین و معلمهایی چه خواهند شد؟و بچه های اینها؟! همانها که قرار است شهروندان ایران 1435 باشند! شهروندان ایران اسلامی ایرانی نمونه!!!


(1) چندی پیش، انگلستان برای ترجمه و دوبله ی یک سریال به زبان ترکی، مبلغ خیلی زیادی را از ترکیه مطالبه کرده بود. اونوقت ببینید ایجاد اینهمه شبکه (نه دوبله ی یه دونه سریال!) ی فارسی زبان «رایگان» توسط حضرات غیرفارسی زبان، واقعا معنیش چیه؟!

***

پ.ن.1. همایش «دلواپسیم» این هفته برگزار شد، هرچند انتقادات کارشناسان و نخبگان دانشگاهی باز هم پاسخی جز جنجال و هیاهوی سیاسی از طرف مجیزگویان دولت نداشت، و البته پاسخی جز سکوت از سمت خود دولتیها! اما باز هم جای شکر دارد...من نتونستم برم. ولی منم دلواپسم..! دلواپس امضاهایی که دارند به «دشمن» میدند که قول میدیم آب تو دلت تکون نخوره! وگرنه حق داری هرچه خواستی با ما بکنی! قول میدیم «تمام نگرانی های غرب درمورد خود را رفع کنیم»!!! انصافا کی تو تاریخ تاحالا چنین امضایی کرده که اینا کردند؟ حتی سرسپرده ترین حکام هم شرم میکردند کتبا ازین امضاها بدهند! از مردم شرم میکردند. یا از اعتراض نخبگان میترسیدند!

تکنوکراتهای غربپرست اما مردم را اصلا آدم نمیدانند که شرم کنند ازشان. نخبگان را هم به ضرب انگ زدن و هوچی گری خفه می کنند...انصافا «ان کنتم تعقلون» به این ترکیب کلمات فکر کنید: «رفع» «تمام» «نگرانی های» «دشمن»!!! شما بگویید معنایش چیست؟!

منم دلواپسم. دلواپس دستاوردهای سی ساله ی انقلاب مردم و امام، که داره دو دستی تقدیم دشمن میشه.

رفع تمام نگرانیها، یعنی عدم حمایت از فلسطین. یعنی حمایت از اسرائیل! یعنی حذف قوانین اسلامی (مثلا حذف قصاص و آزادسازی فحشا و شرب خمر و لابد حمل سلاح و..) یعنی فاش کردن تمامی اطلاعات سری نظامی!(کاری که هیچ کشوری انجام نداده تو دنیا) یعنی طرف حق دارد که بصورت نامحدود،هرروز از هر چیزی که دلش خواست ابراز نگرانی کند و ما موظفیم آنقدر باج بدهیم تا نگرانی اش رفع شود. یعنی برگشتن به وضعیت زمان شاه! یعنی..و ما ساکتیم و تقریبا همه ساکتند... دیکتاتوری حقوقدانهاست...


پ.ن.2. فیلم «چ» را دوست داشتم برای بار دوم ببینم، بعد ازش بنویسم، توفیق نشد، ترسیدم دیر شه. همینقدر بگم که «تاریخ»ه. و تاریخ را باید به چشم «عبرت» نگاه کرد. هرچند واقعا به لحاظ فیلم بودنش هم خوش ساخت و لذتبخش هست، اما دردهاش و درس هاش خیلی هنرمندانه تر از هنرهای ظاهریش هستند. (و جالب اینکه در شوِ سخیف سیاسی ای که امسال به اسم جشنواره فجر برگزار شد، هیچ جایزه ای ب فیلمنامه ی بینظیر و کارگردانی عالی چ ندادند!)

چ را ببینیم، تا سیاست هویج و چماق را بفهمیم، تا واقعیتِ «مذاکره با کسی که آتش روی سر مردم میریزد» را ببینیم..

یه حسن بزرگ فیلم چ این بود که به لحاظ روایت تاریخی، تا اونجایی که مطالعات من قد میداد، کاملا امانتدار بوده. جریانات پاوه، ستون دستمال سرخها، استقبال مردم، محاصره ی شهر، بی توجهی ارتش و دولت بازرگان، جنایت حمله به بیمارستان و هلیکوپتر مجروحین و اشغال شهر و محاصره ی خانه ی پاسدار و آن پیام دم صبح امام...ریز به ریز..آنچه خوانده بودم و شنیده بودم از حاضرین در ماجرا، پیش چشمم آورد و چه تصاویر سختی..

حرف زدن درمورد جریانات کردستان خیلی سخت است، ترکیب عجیبیست از غربتی دردناک و توطئه ای گسترده و انسانیتی باشکوه و حیرانی.. و همه را حاتمی کیا توانسته به تصویر بکشد. بخصوص این آخری را! حیرانی مردمی که نمیدانند حق با کی ست؟

+ نوشته شده در  پنجشنبه 18 اردیبهشت1393ساعت 7:56  توسط فروزنده  | 

پیش نوشت: مطلب زیر بعنوان یک بیانیه ی اعتراضی صنفی در توافق با دوستان هم-رشته ای نگاشته شد، برای تقدیم به سایتهای خبری، ولی نهایتا سر از وبلاگ خودم در آورد! ... میدونم در شرایطی که چوب حراج به خیلی از داشته های ارزشمندتر این ملت خورده، و صدای اعتراض از کسی(ازجمله خود بی غیرتم) در نمیاد، اعتراض صنفی داشتن واقعا شرم آوره، ولی قولی بوده که دادیم...

...

اما چند سالی است که سازمان سنجش، اختیار آزمون ورودی دکترای تخصصی را نیز (علاوه بر آزمونهای مقاطع پایینتر) ، از مراکز آموزشی تخصصی سلب کرده و به دست گرفته.  و یک کنکور«سراسری!» برای ارزیابی و انتخاب داوطلبین رشته­های «تخصصی» برگذار می­کند. حال آنکه اساسا برگزاری یک آزمون «سراسری» تنها زمانی قابل توجیه است که تمامی داوطلبین، دوره­ی آموزشی یکسانی را ،مانند دوره­ی دبیرستان، طی کرده باشند و منابع یکسانی مطالعه کرده باشند؛ و مرجع واحدی نیزبرای ادامه­ی تحصیل خروجی­های این آزمون برنامه ریزی کرده باشد، چنان که برنامه­ی درسی مثلا مهندسی برق قدرت، در سراسر کشور یکسان است و تغییرش چندان در اختیار خود دانشگاه­ها نیست؛ و این دو شرط  اساسی درمورد آزمون دکترای تخصصی به هیچ وجه برقرار نیست و مثلا برنامه­ی درسی دانشجویان ارشد دانشگاه شریف با دانشگاه امیرکبیر (حتی!) تفاوتهای اساسی دارد! لذا اساسا برگزاری آزمون یکسان برای داوطلبینی که آموزش یکسانی ندیده­اند و اهداف یکسانی هم برای ادامه تحصیل خود ندارند، به­طوری که  کار تخصصی دوران دکتری برای هر نفر، برنامه­ای متفاوت از دیگران دارد! علاوه بر این بی­عدالتی، این دخالت نابه­جای سازمان سنجش باعث شده همان منطق غلطِ انتخاب رشته­ی لیسانس که «همه­ی رشته­ها را بزن ببین از قضا کجا قبول می­شوی!» به دوران تخصصی دکترا هم سرایت کند، و البته به دنبال این منطق غلط، فاجعه­ی «بی­هدفی تحصیلی» نیز!

آسیبهای این مداخله­ی نسنجیده وقتی بیشتر رخ می­نماید که می­بینیم در این آزمون تمامیِ فلسفه­های مضاف، یعنی رشته­های مختلف و متفاوتی که عنوانشان با کلمه­ی «فلسفه» آغاز می­شود، یک کاسه شده و باید در 1 آزمون واحد به نام «فلسفه » شرکت کنند! یعنی تصمیم­گیرانِ آن سازمان محترم نمی­دانند که اشتراک فلسفه­های مضاف مختلف (فلسفه­ی اخلاق، فلسفه­ی هنر، فلسفه­ی سیاسی، فلسفه­ی علم، فلسفه­ی دین) اگر کمتر از اشتراک مهندسی­های مختلف با یکدیگر نباشد، بیشتر نیست! اشتراک این رشته­های مختلف تنها در «روش عقلی و ابزار منطق» است، چنان که اشتراک مهندسی­های مختلف نیز تنها در «روش تجربی» و «ابزار ریاضیات» است! و تازه این در حالیست که اساسا آزمون «چهارگزینه­ای» گرفتن در رشته­های عقلی (فلسفی) عاقلانه و عادلانه نیست، چرا که در قرائت و برداشت از آراء هر فیلسوف چندان اختلاف نظر در کتب مختلف هست، که اغلب دو سه گزینه از چهار گزینه را می­توان (هریک طبق قرائت یک کتاب!) درست تلقی کرد.

وانگهی، باز هم از میان تمامی آسیب­دیدگان این «کنکور سراسری» دانش­آموختگان «فلسفه­ی علم» قربانیان اختصاصیِ این تصمیم عجیب سازمان سنجش بوده­اند و از ادامه­ی تحصیلِ ضروری­شان باز مانده­اند. چرا که ناچارند از آزمونی بگذرند که هیچ سنخیت و نسبتی با زمینه­ی تخصصی­شان نداشته: آزمونی با سوالات کاملا تخصصی از فلسفه­ی اسلامی و فلسفه­ی غرب؛ یعنی مفاد درسیِ دوران 6 ساله­ی لیسانس و ارشدِ الهیات و فلسفه؛ باز لااقل دیگر شاخه­های فلسفه، 3سال دبیرستان و 4سال لیسانسشان را با این مباحث گذرانده­اند، اما  چنان که شرحش گذشت، دانش­آموختگان فلسفه­ی علم نه هیچگاه فرصت مطالعه­ی این متون را داشته­اند و نه چنین مطالعاتی سودی به­حال آنان و رسالت تخصصی­شان دارد. و شگفتا از این پارادوکس که همان سازمان سنجشی که در آزمون کارشناسی ارشد، فلسفه­ی علم را در شاخه­ی علوم پایه  جای داده و موجب شده کسانی که در دوران لیسانس فلسفه نخوانده­اند و با ریاضی و فیزیک عمرگذرانده­اند ، دانش­آموخته­ی فلسفه­ی علم شوند، همان سازمان، در مقطع دکترا از آنان انتظار دارد که به اندازه­ی لیسانسه­های فلسفه، فلسفه خوانده باشند!

...

متن کاملش در سایت «فرهنگ امروز» هست


حتی استادها هم نگران آینده ی علوم انسانی اند با این کنکور:

در گفتگو با قانعی راد، فکوهی و فیاض مطرح شد:

کنکور دکتری علوم انسانی فاجعه است/با این آزمون تیشه به ریشه فرهنگ می زنیم


نوشته های دیگر دوستان در همین مورد:


الان چه کسی پاسخگوی ماست؟ - وبلاگ «درباره ی فلسفه علم»

آزمون دکترای فلسفه علم: وقتی دانشجویان به کوچه های بن بست می خورند - سایت فلسفه شریف

آزمون دکترای فلسفه علم (2) : آزمون «بی ظرفیتی»؟! - سایت «فلسفه ی شریف»

از رنجی که میبیریم -وبلاگ شکواییه


عدالت آموزشی از نظر تا عمل -سایت فرهنگ امروز

پای آزمون دکتری فلسفه علم از کجا می لنگد؟ - سایت علوم اجتماعی اسلامی ایرانی

+ نوشته شده در  شنبه 6 اردیبهشت1393ساعت 2:35  توسط فروزنده  | 


ایام تبلیغات انتخاباتی، نظرشان را درمورد «علم» و «دانشگاه» می پرسیدند، (به جای هرگونه تحلیل و آسیبشناسی ای از مسائل اساسی دانشگاه مثل اینکه: چرا آموزشهای دانشگاهی به کار صنایع کشور نمی آید؟ و...) تنها 1 کلمه می فرمود:

«نباید با دانشگاهیان برخورد سیاسی کرد!»

به «قدرت» که رسید، 16 آذر رفت دانشگاه بهشتی (در جمعی خالی از دانشجویان دانشگاه بهشتی!)  تعیین تکلیف کرد:

«دانشجویان باید از افراطیگری انتقاد کنند!»

به «قدرت» که رسید، اشتباهاتش که در محافل علمی تحلیل و بررسی شد، رفت چشت تریبون و این بار برای استادان تعیین تکلیف کرد:

«چرا دانشگاهیان از توافقنامه ژنو دفاع نمی کنند؟! »

(و البته پیش تر از این، حتی قبل از به قدرت رسیدن رسمی، هیأتی سه نفره را بهجهت تصفیه های سیاسی روانه ی دانشگاهها کرده بود!)

ایام انتخابات، نظرش را درمورد «فرهنگ» می پرسیدند، بجای هر تحلیل عمیقتری تنها 1 کلمه پاسخ می داد:

«نباید با اهالی هنر برخورد سیاسی کرد!»

به «قدرت» که رسید، در جشنواره فیلم فجر «جایزه ی ویژه ریاست جمهوری» تعیین کرد!

به «قدرت» که رسید، نماینده فرستاد تا در مراسم اختتامیه ی جشنواره سی و دوم فیلم فجر حتی برای هنرمندان هم  تعیین تکلیف کند:

«هنرمندان نباید نسبت به پیام 24خرداد بی تفاوت باشند»

«هنرمندان باید قهرمانان اعتدال را به مردم معرفی کنند»

!!!

دیر نباشد که فیلمسازانی که آثارشان به مزاق شخص ایشان خوش نیاید، مانند استادان «بی سواد!!!» مخالف با توافق ژنو، «بی هنر» شمرده شده و از جرگه هنرمندان کنار گذاشته شوند، بلکه حتی مثل نشریات منتقد توقیف شده، توقیف و سانسور و حذف گردند...

دانشجو و جنبش دانشجویی = کسانی که حرف جناب ایشان را «تکرار» کنند.

با سواد و اهل علم = کسی که از سیاستهای جناب ایشان تمجید کند.

هنرمند = کسی که جناب ایشان را به مردم معرفی کند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 30 بهمن1392ساعت 1:13  توسط فروزنده  | 

" جناب آقای دکتر حسن روحانی، ریاست محترم جمهوری

با سلام و آرزوی عاقبت بخیری،

در سخنرانی اخیر خود خطاب اظهار به دانشگاهیان تألم کرده‌اید که "چرا دانشگاه خاموش است؟" و "چرا دانشگاهیان و اساتید ما سکوت می‌کنند؟" و "چرا فریاد نمی‌زنید؟ چرا وارد میدان نمی‌شوید؟".

ـ جناب آقای رئیس‌جمهور! آیا اساتید دانشگاهی از جریان مذاکرات که همواره توسط وزیر خارجه دولت جنابعالی بر محرمانه‌بودن آن اصرار و تأکید ویژه‌ای داشته‌اند کمترین اطلاعی دارند که بتوانند پس از ارزیابی آن‌ها به میدان آمده اعلام نظر کنند؟

ـ آیا با توجه به نامه جنابعالی به مقام معظم رهبری در صبح اول وقت بعد از توافقات گام اول، و به راه افتادن کارناوال تبریک‌گویی و پایکوبیِ بسیاری از رسانه‌ها از جمله رسانه ملی، به‌راستی شما انتظار دارید اساتید دانشگاهی بی‌هیچ خوف و هراسی به ارزیابی صادقانه توافقنامه ژنو بپردازند؟


متن کامل

+ نوشته شده در  یکشنبه 20 بهمن1392ساعت 0:9  توسط فروزنده  | 


+ نوشته شده در  یکشنبه 6 بهمن1392ساعت 17:28  توسط فروزنده  | 

 
 

«وچنین بود که ابراهیم گفت پروردگارا! این شهر را امن بگردان»

باز تصمیمی برای درس خواندن و باز وسوسه ی داستان خوانی!

 رمان «آواز بلند»، اثر علی اصغر عزتی پاک، که با جمله ی بالا آغاز می­شود؛ به صورت هنرمندانه ای سالهای 63-64 را بعنوان بستر زمانی انتخاب کرده. یعنی سالهای «میانی» جنگ. با این انتخاب، و به دلیل ذاتیِ رمان بودنش، خواننده را می برد به یک «زندگی در بستر جنگ». «زندگی» با تمام مولفه های زنده اش، در شرایطی که جنگ سالهاست شروع شده و سالها هم قرار است ادامه پیدا کند. «زندگی» ای با آدمهای دوست داشتنی آشنا؛ آدمهایی که ارزشش را دارند وقت بگذاری و نزدیکشان شوی و کشفشان کنی. ... و «به هم ریختن زنده گی» توسط چیزی بنام جنگ.  جنگ، همسایه ی جاافتاده و مانوس شده با این زندگیهاست. و گویی زندگی ها با تمام شور و نشاط و استحکام و ریشه داری شان، کم کم به این «ناپایداری»ِ ناشی از همسایه ی تحمیلی عادت کرده اند.  زندگی هایی که هر روز و هرساعت و هر سکانسش مملو است از  محتوا و حرف گفتنی و نوشتنی...


http://multimedia.mehrnews.com/original/2012/05/790567.jpg

کاراکترها دقیقند و ظریف و بی سر و صدا لابلای داستان جا گرفته اند: عزیز، خاله، آقاجان، مرد سفیدپوش، سرو سر کوچه، آرامگاه بوعلی و... نشانه های تاریخی و سیاسی وقت گاهی از حاشیه ی رمان میگذرند و حوادث و سرنخ ها را به دست خواننده ی کنجکاو میدهند، اما بی هیچ کزاحمتی برای داستان. بی هیچ خودنمایی یا شعاری. حکایت، حکایت زندگی یک شهر است، با خیابانها و میدانها و مدرسه ها و مغازه ها و باجه های تلفن و حتی آرایشگاه(!)، و انواع علاقه های مخفی و آشکار و مجاز و غیر مجاز و یکطرفه و دو طرفه، با دغدغه ی کنکور! با تصمیمهای مهم یک نوجوان برای اینده اش، با آدمهایی که با افکار مختلف، کنار همند و یکدیگر را دوست دارند، یا از هم بدشان می آید ، شهری مثل تمام شهرها، به اضافه ی آپارتمانهای جنگزده ها و آژیر گاه به گاه و صدای ضدهوایی و هواپیما و  موشک و انفجار و...

انفجارهایی که از کنار «اخبار»شان خیلی راحت میگذریم و منتظر خبرهای «مهمتر» میشویم، سری هم البته به تاسف تکان میدهیم، تحلیل سیاسی-نظامی-اقتصادی ای هم شاید افاضه بفرماییم و «اگر آمار کشته ها زیاد بود» روحمان هم دردی بگیرد و شایداعتراضی، یادداشتی، تجمعی، بیانیه ای، پیامکی، چیزی... و اگر هم «تعداد کشته ها کم بود» شاید حتی خدا را هم شکر بکنیم که «به خیر گذشت»!!!

هنر این رمانها و احیانا فیلمها همین است که یادمان بیندازند که موضوع حرفهای گوینده ی خبر جنگی، «آدم»ها هستند، نه اعداد و ارقام.

خدا صبر بدهد به «آدم»های سوریه، به «آدم»های غزه،... به همه ی آنهایی که «حق»ی میخواهند، یا «ارزش و قیمت»ی دارند و لذا همواره باید زیر سایه ی تهدید «لشکرکشی ناتو و آمریکا و اسرائیل» زنده گی کنند.. زیر سایه ی «جنگ»... و خدا تدبیر بدهد به کسانی که دانسته یا نادانسته قوای نظامی کشور را و تضعیف میکنند و با امنیت ملت، بازی.

یکی از جذابیتهای داستان بنظر من «انتخاب راوی» بود: حبیب، دانش آموز کلاس چهارم دبیرستان که اولیای مدرسه، امید زیادی به نتیجه درخشان گرفتن او در کنکور دارند. و درگیر مختصر جریانات عاشقانه ای هم هست. حبیب، یعنی راوی داستان، زندگی و دغدغه های خودش را دارد، کجا بهتر میتواند درس بخواند، چه زمانی بی دردسرتر میتواند چند کلام با محبوبش گفتگوکند، چگونه موضوع او را با مادر و خانواده ی خود درمیان بگذارد و... جنگ، در حاشیه ی زندگی اوست. پس زمینه ی زندگی او. پس زمینه ی زندگی اغلب مردم شهر. حبیب نزد پدربزرگ و مادربزرگش زندگی میکند و آنان را از همان صفحات اول داستان «چشم به راه» میبینیم. چشم به راه دایی هادی که به جبهه رفته و مفقود شده. در نگرانیها و پیگیریهای پدربزرگ و مادربزرگ به دنبال خبری از دایی هادی ست که پای مقوله ی «جنگ» به گوشه از زندگی حبیب باز شده است. درحد چند دقیقه یا چندساعت همکلام شدن با پدربزرگ یا مادربزرگ یا خاله. پای جنگ، عراق، اسارت، سیاست، گروههای تروریستی تجزیه طلب مثل کوموله ها و... . البته «دود» نشسته روی برف خیابانها نیز اثری دیگر از «جنگ» و انفجارهای توی شهر است و «کلاس کمک های اولیه»ای که حبیب مجبور به شرکت در آن است و آژیرقرمز و پناه گرفتن هر از گاه. حبیب برای جنگ، یک راوی سوم شخص است! و این یعنی امتیاز بزرگ «بی طرفی» برای داستان!

خواننده، فضاها و پدیده های اجتماعی دهه ی شصت را خیلی نرم و غیرشعاری، بدنبال شخصیتهای اطراف حبیب  میبیند، فی المثل دایی هادی برای حبیب یک قفسه ی کتاب است و خاطره ی یکی دوتا دیالوگ کوتاه،ساده، اما عمیق؛ و الگوی «اول دانشگاه قبول شو بعد برو جبهه»! و یا «خاله مهناز» یک خاله ی جوان عادی ست در نسبت با خواهرزاده ای نوجوان، با روابطی گاه صمیمی و اعتمادآمیز و گاه لجبازانه.اما همواره درحاشیه، از جوان روستایی ساده ای که گه گاه درموقعیتهای مختلف سر راه حبیب سبز میشود و مصرانه و متواضعانه سراغ خاله را میگیرد و یکی دو برخورد خاله با او، خیلی نرم و غیرشعاری با پدیده ی اجتماعیِ «معلمین داوطلب نهضت سوادآموزی در روستاها» مواجه میشویم. که یکی از شاخصه های دهه شصت بوده. و یا با شخصیت «دایی مصطفی» یک رزمنده ی فراتر از بسیجی را میبینیم، یک چریک با دغدغه ها و توانمندیهای خاصتر، با ارتباطات جهانی حتی. با دیدن مادربزرگ و پدربزرگ،ضمن تصویرسازی مختصر و ملموسی از سبک زندگی دو نسل پیشتر از ما، «صبر و ایمان» والدین شهدا را میبینیم که باز هم از مولفه های دهه شصت است. و با شخصیت "پیکر" و برادرزاده ی ساکت و سفیدپوشش، دغدغه های اقلیتهای مذهبی را میبینیم: یهودیهای ایرانی مومن و دعوت اجباری(!) به ارض موعود و... 

اما نویسنده روی این  شخصیتها هیچ پرگویی و قلمبازی ای نمیکند و «فقط در نسبتی که با حبیب دارند» پرده از وجود آنها برمیدارد. یعنی بی هیچ تبلیغات و تشویق و تمجیدی. دایی هادی گم شده؛ پدربزرگ به جستجوی او میرود و مادربزرگ هرشب از حبیب میخواهد رادیو بغداد را برایش بگیرد تا اگر اسرا خود را معرفی کردند... پیکر،فقط بقال سرکوچه است، که خودکاری به حبیب میفروشد یا آمار باز و بسته بودن آرایشگاه و رفت و آمد محبوبش را به او میدهد! و ... خاله موجودیست که وقتهایی که قرار است از روستا بیاید مادربزرگ بفکر تهیه ی غذای مفصلتر می افتد و خانه به اندازه ی یکنفر شلوغتر میشود.  دایی مصطفی هم موجودیست که معمولا برای دلداری دادن به مادربزرگ و قول پیداکردن هادی پیدایش میشود و معمولا وقت رفتن مخ یک نفر را به کار میگیرد برای «مجاب کردن او به جبهه رفتن». (همینجا یکی از مهمترین و مغفولترین ویژگیهای سالهای جنگ رخ مینماید: آیا واقعا "همه"ی مردان کشور، دغدغه ی جنگ و جبهه را داشتند؟!! علیرغم تبلیغات رایج، پاسخ منفیست!) این افراد یا آقای همسایه ی طبقه بالاست، یا پدر حبیب است یا خود حبیب! و این هم یکی از دردسرهای حبیب است! و سوالی که گاهی خودش هم از خودش میپرسد: برای جبهه نرفتن چه بهانه ای بیاورم؟ اصلا واقعا آیا اینها بهانه ست؟ آیا من هم مثل بابام از جبهه میترسم؟ نه! من نمیترسم! فقط میخواهم بعد از کنکور...

و نکته ی کلیدی داستان شاید همینجاست: تو برای نزدیک شدن به جنگ بهانه می آوری و تعلل میکنی، اما «جنگ» برای نزدیک شدن به تو هیچ تعللی نمی ورزد! تو نروی، او می آید و  چنگ می اندازد به تمام داراییهایت، به تمام رویاها و برنامه ها و نقشه هایت. (نحوه ی هنرمندانه ی شروع داستان هم وقتی حبیب «تکه فلز سیاه داغ عجیب»ی را در حیاط خانه پیدا میکند؛ اشاره ای به همین پایان دارد) جنگ، «آواز بلند»یست، بخواهی یا نخواهی، به گوش تو خواهد رسید.

29آبان1392

 

 

 

 


پ.ن.1. مطلب فوق را 29 آبان نوشته م، منتها سیر حوادث جاریه ی سیاسی چنان سریع بود و حرفهای گفتنی چنان زیاد که مجال به نوشتن از امور فرهنگی نمیرسید، ولو اینکه آن گفتنیها را هم ناگفته بگذاریم.

پ.ن.2. حالا که بحث فرهنگ شد، از دو تا فیلمی هم که توفیق تماشایشان در این ایام سکوت نصیب گشت  بگویم بد نیست: اولی استرداد  و دومی تنهای تنهای تنها. اولی با سوژه ای ناب و بکر و خلاقانه و کیفیت ساختی کمنظیر؛ منتها تبلیغاتی نه چندان درخور، و تخریبهایی بعضا بیرحمانه! شخصا بعنوان یک ایرانی، ازینکه داستانی (ولو داستان!) از سرنوشت غرامتهای جنگ جهانی و آسیبی که به کشورم زدند و جبرانی که نکردند بشنوم، خوشحال میشوم،و بعنوان بیننده هم از تماشای فیلمی خوشساخت لذت میبرم. گویا اساتید ایراد حقوقی گرفته بودند که بنظر من بنا نیست یک فیلم داستانی، را معادل یک سند حقوقی تلقی کرده و نقد کنیم. برخی ایرادها هم ناظر به هزینه های فیلم بود که بهرحال بنظرم فی نفسه نباید یک فیلم تاریخی و ملی را از لحاظ هزینه با فیلمهای رایج خانوادگی و دختر-پسری مقایسه کرد.

فیلم دومی را، تنهای تنهای تنها، بیتعارف، در پی تمجیدات آقاسعید و آقاوحید جلیلی کنجکاو شدم که ببینم. علیرغم فرمایش عزیز اولی، تقریبا هیچ ربطی بین حقوق هسته ای ایران با این فیلم ندیدم. سوژه کاملا تکراری بود، سوژه ای اغلب فیلمهای پراحساس «کودک» اروپایی دارند: حکایت رفاقت یک کودک، با یک موجود «بیگانه» و نکوهش این رفاقت توسط بزرگترها. حالا در فیلمهای رایج کذا، این موجود بیگانه، خرس ی، گرگی، بچه دایناسوری، موجود فضایی ای ، آدم کوچولویی چیزی ست؛ و در فیلم آقای عبدیپور، «بچه ی سرمهندس روسی نیروگاه». و البته نفسِ اینکه در ان وانفسای فیلمهای خز و اغلب غیراخلاقی خانوادگی، کسی پیدا بشود و با کودکان فیلم بسازد، جای تجلیل و دست مریزاد دارد. خاصه آنکه کسی پیدا بشود و برای فیلم ساختن قدم از چهارچوب تهران بیرون نهد و با فرهنگ و بازیگران بوشهری کار کند، جای تجلیل دو چندان.

پ.ن.3. رهبر، 19 دی، بعد از مدتها سکوت را شکسته و دیدار عمومی داشتند. اما با تکرار سرخطهای کلی و «نامسموع» قبلی گذراندند: به لبخند دشمن اعتماد نکنید.. توهم نزنید که دشمن ممکن است دست از دشمنی بردارد (و لابد با شما دارای منافع مشترک بشود!-این پرانتز از بنده ست) ... برای پیشرفت و وادارکردن دشمن به عقبنشینی، بر نیروی داخلی تکیه کنید. (دقت:پیشرفت ما با عقبنشینی دشمن رابطه مستقیم داره!  پیشرفت مشترکی بین ما و 5+1 قابل تصور نیست) (آنوقت آقایان دولتی اینچنین تشنه ی تکیه به خارج و وارداتند!)... با شیطان مذاکره میکنیم، اما «برای رفع شرارت او» و نه برای رفاقت با او. (دقت: در نگاه آقا، آمریکا هنوز دشمن است، و علیرغم ایشان، تیم مذاکره کننده آمریکا را متحد «اعتدالگرا»ی خود میبیند!!! و منتقدین داخلی(هرکسی به نقد و بررسی توافقنامه ژنو بپردازد!) را با صهیونیستهای کنگره آمریکا یک کاسه کرده و هردو را بعنوان دشمن «افراطی» قلمداد میکند! (نمردیم و با اسرائیل در یک جبهه قرار گرفتیم!!!) ) نکته زیاد است و حوصله ها اندک. الغرض سکوت آقا خیلی نگرانم میکند ... اینروزها دعا برای سلامتی ایشان فراموشمان نشود.

پ.ن.4. این مطلب وبلاگ سوتک ، طولانیه ولی ارزش خوندن داره، نگاهی عمبق و متفاوت در رمزگشایی از شعارهای دولت: اعتدال، رفرمیسم عملگرا



برچسب‌ها: رمان, جنگ, جامعه, آواز بلند, عزتی پاک
+ نوشته شده در  یکشنبه 22 دی1392ساعت 2:53  توسط فروزنده  | 

(تأملی بر تفاوتهای عمیق میان «انواع فرزندان انقلاب» که با مواعظ ریش‌سفیدانه‌ی امثال آقای ناطق نوری، ماله‌کشی نمی‌شود.)

طیف موسوم به اصلاح‌طلبان، در چرخشی 180 درجه ای نسبت به مواضع 12 ساله‌ی خود، از همان آغازین روزهای تبلیغات ریاست جمهوری در سال 88 تلاش داشت که نسبتی میانِ خود با «واژه»هایی مثل انقلاب، امام، دفاع مقدس و... برقرار کند. همین تاکتیک در تبلیغات ریاست جمهوری 92 آقای روحانی نیز به صورت حرفه ای تری دنبال شد و حتی از ابراز ارادت و رفاقت با «رهبری» هم کم گذاشته نشد. تا آنجا که بخش قابل ملاحظه ای از رایهایی که به سبد آقای روحانی ریخته شد، مربوط به اقشار معتقد به ولایت فقیه بود. البته جلب اعتماد و «رای» این اقشار، در شرایطی که مردم نمیتوانستند وقت کافی برای تحقیق و تامل درمورد کاندیداها بگذارند، چندان سخت هم نبود : کافی بود روی رزومه­ی اجرایی و مناصب حکومتی پیشین کاندیدا تاکید و تبلیغ زیاد شود، بعلاوه ی چندقطعه عکس از حضور در جبهه یا کنار حضرت امام، یا قطعات بریده ای فیلم و کلیپ از صحبتهای رهبر،و... . و اکنون هم با تکرار دائمیِ این جمله­ی کلیدی که «ما کاری خلاف نظرات مقام معظم رهبری انجام نمیدهیم» هم دارد ادامه میابد..

  اینجا قصد ندارم نشان بدهم که چه میزان فاصله میان مفهوم و ماهیت این واژه ها، با گفتار و روش و منش اصلاح‌طلبان و دولت حاضرشان وجود دارد؛ که خود مثنوی هفتاد من کاغذ می شود. [1]  بلکه می خواهم با این «واقعیت» آغاز کنم که: به هر حال، افرادی مانند حسن روحانی، میرحسین موسوی، آقای هاشمی و... کسانی اند که از روز اول پیروزی انقلاب تا امروز، مسئولیتهای کلانی در این نظام داشته اند. و بلکه حتی پیش از این پیروزی، زحمات و هزینه هایی برای مبارزه با رژیم شاه متحمل شده اند، از زندان و تبعید و... . پس چرا هیچ ردپایی از اندیشه ی امام و انقلاب در مواضع و تحلیلها و تصمیمات این آقایان نیست؟

یک پاسخ رایج و دم دستی آن است که این طیف از سیاسیون و انقلابیون نسل اول، مشمول «ریزش» شده و از کرده های انقلابی خود «پشیمان»ند و از راه اصیل انقلاب «منحرف» شده اند. بنظر من این پاسخ چندان قانع کننده نیست. چون اولا در کلام و شعارهای ایشان هنوز «تفاخر» به سوابق انقلابی وجود دارد. و بنظرم حق هم نداریم که خود را در جایگاه خدا فرض کنیم و بگوییم که این تفاخر و شعارهای انقلابی و از امام و رهبر اسم بردن، نوعی نفاق است. ثانیا، رخدادهایی مثل «پشیمانی» و تغییر نگاه و توبه و... اتفاقاتی انفسی اند، و به این سادگی نمیتوان گفت که یک طیف وسیع از سیاسیون پیشکسوت کشور، همزمان دچار چنین تحولاتی شده اند! بنظر من باید سررشته ی «تفاوت نگاه ها» را از همان ابتدای همراهی این افراد با انقلاب جستجو کرد.

چندی پیش، در محفلی نیمه خصوصی، یکی از نویسندگان شهیر و نسبتا مستقلِ سیاسی را دیدم. ایشان را از زمان دانش آموزی ام به خاطر داشتم، با جزوه های مفصل «جریان شناسی سیاسی»شان. به محفل دوستان ما آمده بودند تا با بچه های «کله اسب» حزب اللهی (یک ورژن متکاملتر از گونه ی حزب اللهی که حاضر به مطالعه و اندیشه و گفتگو هم هستند!) صحبت کنند و آنها را درمورد سیاست خارجی دولت یازدهم توجیه کنند و از اغتشاش آفرینی های آینده ی ما جلوگیری کنند و خلاصه به سهم خود، به آرامش و ثبات کشور کمک کنند. جلسه ی خوبی بود. هم ایشان و هم دوستان ما که بانی جلسه بودند، «جسارت» و «سعه ی صدر» قابل تحسینی به خرج دادند تا چنین گفتگوی پرچالش اما منطقی و مسالمت آمیزی میان دو دیدگاه مخالف و مهم جامعه  شکل بگیرد. (متاسفانه سفرهای پی درپی مانع از ادامه ی حضورم در این جلسه شد، اگر ادامه یافته باشد.)

آنجا، آقای نویسنده، برای آغاز بحث خود، نقطه­ی خوبی را برگزید که در پاسخ به سوالِ فعلی من هم خیلی راه گشاست: ایشان سعی کردند ابتدائا «ما را تعریف کنند.» و تفاوتهایمان را با خودشان (در قامت یک مدافعِ سیاست خارجی دولت یازدهم) روشن کنند :

«شما (یعنی ما!) کسانی هستید که تصور می کنید که انقلاب 57 ناشی از یک جهانبینی ِ ویژه و متفاوت با جهانبینی های موجود در دنیای مدرن امروز، بود، و در نتیجه راه حلهای متفاوتی هم برای اداره ی جامعه به دنیا عرضه کرده است، یا میتواند عرضه کند.»

خب قاعدتا ما این تعریف را پذیرفتیم و شاید حتی در لحظه امول تعجب هم کردیم که «مگر شما جور دیگه ای فکر میکنید؟!» اما با توضیح و مثال ایشان مسئله روشن شد : «این نگاه شما را در کاملترین شکل خود، سلفی ها دارند»! حالا یا سلفیهای سیاسی مثل القاعده؛ یا سلفیهای تئوری پرداز ضد مدرنیته مثل امثال آقای مهدی نصیری.

[جالب است که آقایان روحانی و ظریف هم دقیقا از همان لفظ ِ«افراطیون» که برای نام بردن از منتقدانشان استفاده میکردند، در وصفِ تروریستهای سوریه نیز استفاده کردند!!!]

ماجرا این بود که آقای نویسنده ی شهیر (و نگاهی که ایشان به نمایندگی و در دفاع از آن صحبت می­کردند)، انقلاب مردم ایران در سال 1357را بیشتر یک «رخداد اجتماعی» می­دانستند تا یک «رخداد معرفتی» . در این نگاه، حکومت شاه به عللی ناکارآمد قلمداد شده و گروه­های زیادی به «مخالفت سیاسی» (و نه لزوما مخالفت اعتقادی و از سر یک جهانبینی خاص) با آن پرداخته اند. وقتی این گروهها و بویژه مذهبیون (یعنی شاگردان و یاران امام) موفق شدند که توده های مردم را با اعتراضات خود همراه کنند، حکومت شاه ساقط شد. و حکومت جدیدی برقرار شد که وجه تمایز اصلی آن با رژیم سابق، آن بود که مسئولان آن، همان «مخالفان سیاسی»ِ دیروز بودند. و نه لزوما این وجه تمایز که «نگاه جدیدی به جهان و به سیاست دارد». این نگاه را اغلب تحلیلگران غربی نیز درمورد انقلاب 1979ایران دارند.

در این نگاه، کاملا هم به جاست که جامعه، دقیقا همان انتظاراتی را از حکومت فعلی داشته باشد که از حکومت قبلی نیز داشت (انتظار اولا: رفاه. ثانیا آزادی و امنیت و...) همان انتظاری که همه ی ابناء بشر در هرجای دنیا از حکومتشان دارند. 

و کاملا هم به جاست که هرگاه حکومت حاضر را در تحققِ همین انتظاراتشان ناموفق یافتند، مجددا انقلاب کرده و  اگر زورشان رسید ساقطش کنند. (جمله ای که سال 88 بارها و بارها از معترضین کف خیابان میشنیدم: مگه نمیگن سال57 انقلاب کرده ند؟ خب حالا هم ما میخوایم انقلاب کنیم!)

و لذا کاملا هم طبیعی و به جاست که برای تحققِ آن انتظارات که انتظارات «طبیعی»(=مادی) تمام نوع بشر است، همان راهی را برویم «که همه رفته اند.» حالا یا دقیقا، یا با اپسیلونی قلمگیری!  اما متاسفانه عده ای (ما!) تصور میکنند که باید «برگردند» و مسائل را به طریقی که پیامبر حل میکرد، حل کنند!

من فکر میکنم تمام سوتفاهمی که امثال آقای نویسنده ی شهیر و دولت انقلابی یازدهم دچارش شده اند، بواسطه ی همین کلمه ی «برگردند» است! این سوتفاهم که روش دینیِ اداره ی جامعه،  یعنی جامعه را 1400سال به عقب بازگرداندن، تازه آن هم نه به ایران1400سال قبل! بلکه به عربستان1400سال قبل!

 بله، اگر ما اینطور میدیدیم، سلفی بودیم؛ اما نگاه ما این نیست. ما اسلام را یک دین «زنده» میدانیم. که نه دچار جمود در 1400سال قبل است و نه آنچنان ولنگ و باز و بی اصول که بطور کامل در اقتضائات هر دورانی و هر جامعه ای مضمحل و استحاله شود! بلکه «اصلها ثابت و فرعها فی السماء» اصولی کلی و ثابت و لایتغیر دارد و فروع و جزئیاتی از این اصول نتیجه گیری میشود که میتواند برحسب اقتضائات زمان و مکان و فرهنگ و... روز به روز حیاتی دوباره به آن ببخشد و قواعدی از آن استنتاج کند که هم درد بشر امروز با تمام اقتضائاتش را درمان کند و وصله ی ناهمگونی به زندگی او نباشد؛ و هم هنوز بتوان آن را اسلامی نامید! (اصلا اجتهاد برای همین است دیگر)

 

آن روز، حضار آن محفل کذا سعی کردند (کردیم) برخی از اصول جهان بینی ای که انقلاب اسلامی را ایجاد کرد برای استاد مهمانشان برشمارند، اصولی مثل همین «خودکفایی»، و یا اینکه جهان را به دو قطبِ «مستضعف و مستکبر» تقسیم میکند (و نه مثلا به دو قطب شرق و غرب! یا دو قطب اسلام و کفر یا...) و... . پاسخ ابتدائی ِ ایشان این بود که «خب این برداشت و تفسیر شما از انقلاب اسلامی است.» و بعد که دوستان، این اصول را مستند کردند به تصریحات مکتوب حضرت امام، آقای نویسنده ی شهیر به رکنِ دوم از دیدگاه مورد بحث خود رسیدند :

«چرا فکر می­کنید تمام حرفها و تصمیمات امام، وحی منزَلند و لایتغیر؟!»

[یادآوری:رکن اول این بود: انقلاب 57 حرف خاصی برای گفتن نداشت و بیشتر یک «رخداد اجتماعی» بود تا یک اتفاق معرفتی.]

البته که ما اینطور فکر نمیکنیم و نعوذ بالله، معتقد به امامان سیزدهم و چهاردهم نیستیم! اما بیانات حضرت امام و رهبر را لااقل بعنوان دیدگاههای یک شخصِ مسلط به فقه و تفسیر و قرآن و روایت و فلسفه و حکمت و تاریخ (تاریخ صدر اسلام و تاریخ استعمار جهان امروز) و یک فرد کارکشته در سیاست روز، مورد استناد و مطالعه قرار داد و آن «اصول کلی و ثابت و لایتغیر اسلام» را در آنها جستجو کرد. اصولی که گفتم سوتفاهم امثال آقای نویسنده ی شهیر و فرزندان اصلاح‌طلب انقلاب!، در ندیده گرفتنِ آنها و خلط کردن آنها با تصمیمات و اعلام مواضع جزئیست. اما ما لااقل همانقدری که برای تفسیر المیزان اعتبار معرفتی قائلیم، برای کلام امام هم اعتبار معرفتی و «اسلامشناختی» قائلیم و در جستجوی آن اصول کلی و لایتغیر اسلام ، در قالبی قابل درک برای منِ بشرِ امروزی، به آراء این «اسلامشناسِ آگاه به زمان» مراجعه میکنیم

ایشان سپس استدلال آوردند که : امام، در اتخاذ تصمیماتشان، با دیگران «مشورت» میکردند. و از دیگران «گزارش: میگرفتند. «علم غیب» که نداشتند.  و پیشتر هم رفتند : اصلا خود پیامبر و ائمه نیز در تصمیماتشان با دیگران مشورت میکردند و اطلاعات خود را از گزارشاتی که دیگران به ایشان میدادند، تامین میکردند.

پس داستان باز هم برمیگردد به اینکه «آیا تفکیکی میان اصول کلی و تغییرناپذیرِ یک اندیشه، با حرفها و تصمیماتِ جزئیِ ناشی از آن می توان یافت یا نه؟! »  (البته اینکه اصول و خطوط کلی اندیشه ی امام، نباید با مواضع جزئیِ ایشان خلط شود و اثرگذاری مشورت گزارشات و اقتضائات زمان را در دومی میپذیریم و نه در اولی، به این معنا نیست که آن اصول را میتوان رفت و از تفسیرهای خودساخته ی مدعیانِ همپیالگی با امام گرفت! یا از خاطرات خصوصی غیر مستند. بلکه باید در همان مواضع و بیانات مکتوب رسمی و مستند ایشان، سرنخها را جست.)

بنظر بدیهی میرسد که یک چنین تفکیکی وجود دارد! در واقع، هر «نتیجه»ای (در منطق) از دو (یا چند) مقدمه استنتاج میشود که یکی از آن مقدمه ها «کبری» ست، که یک اصل کلی را بیان میکند و دیگری «صغری» ست که شرایط خاصِ آن موضوع را بیان میکند. در عالم علم هم همین است، مثلا در فیزیک: قواعد و «اصول ثابت و کلی»ای هستند که «متغیرها»یی مثل جریان و ولتاژ و میدان مغناطیسی و الکتریکی را به هم ربط میدهند. اما این قواعد کلی و تغییرناپذیر، بسته به «شرایط خاص(جزئی) هر مسئله» پیشنهادهای متفاوتی میدهند.

حال اینکه «اصول کلی و لایتغیر امام کدامند؟» را می توان بحث کرد. این را نیز که «آیا اصول کلی و لایتغیر امام، همان اصول کلی و لایتغیر اسلامند؟» یا بعبارتی «آیا اصول کلی و لایتغیر اسلام را باید در قول و عملِ حضرت امام بجوییم یا در قول و عمل کسی دیگر؟» را نیز می توان بحث کرد (که من فعلا این کس دیگری که از این بابت قابل قیاس با امام باشد را نمیشناسم)  همچنین این را نیز که «آیا اصول کلی و لایتغیر سیاسی مان را از اسلام بگیریم؟ یا مثلا از فلاسفه ی سیاسی غرب؟ یا...؟ » را نیز می توان بحث کرد(که اغلب سوژه ی بحثهای آقای رحیمپور ازغدی است). سوالاتی که فعلا مورد بحث من نیست.

پس تا اینجا، اجمالا اینکه:

 ما یک دسته فرزندان انقلاب داریم که به قول ساده و صریح شهید رجایی «افتخار میکنند که مقلد امامند.» (البته این تقلید، امروز و بعد از رحلت حضرت امام، دیگر نمیتواند تقلید کورکورانه و ظاهرگرا از «مواضع جزئی» باشد که بقول آقای نویسنده ی شهیر، سلفی گری بشود! بلکه تقلید از اصول ثابت و کلی و البته مستند امام)

و یک دسته هم فرزندان انقلاب داریم که درست مثل دسته ی اول برای انقلاب تلاش کردند و هزینه دادند و حتی بعد از انقلاب، همچنان ماندند و بعضا مسئولیتهای کلان پذیرفتند و نقشهای کلیدی در حوادث و تجربه های کشور داشتند؛ حتی جلسات متعدد خصوصی بسیاری با امام داشتند و حتی علاقه هم شاید به امام داشتند، اما «مقلد امام» نبودند و نمیخواستند باشند. بلکه به تعبیر صریح و روشنِ ابوالحسن بنی صدر : «همکار امام» بودند.

او (بنی صدر) در یکی از کتب قبل از انقلاب خود (خاطرم نیست کتاب «در روش» یا کتاب «تعمیم امامت») می نویسد :

 نه روشنفکری به تنهایی می تواند جامعه را نجات دهد و نه مذهب. بلکه باید روشنفکرهایی که گرایشات مذهبی دارند، با پیشوایان مذهبی ای که گرایشات و درک روشنفکری دارند، با یکدیگر «همکاری» کنند. او سپس خود را از جمله روشنفکران متمایل به مذهب میداند. و بعنوان پیشوایان مذهبی که گرایشات و فهم روشنفکری هم دارند، امام خمینی و شاگردانش را مثال میزند! مهمترین دلیل برای این همکاری آن است که پیشوایان مذهبی، جامعه ی سنتی ما را بهتر میشناسند و «توان بسیج کردن توده های مردم» را دارند! اتفاقی که در جریان مشروطه افتاد، اما بدلیل غرور و غفلت روشنفکران و درافتادنشان با مذهبیون، ادامه نیافت.

با این نگاه، کاملا طبیعی است که هرکجا که به بسیج توده های مردم نیازی نبود، به مذهب و پیشوایان مذهبی هم نیازی نباشد. مثلا در «سیاست خارجی». (چنان که داستان اختلاف نظرهای دولتمردان با ولی فقیه=پیشوای مذهبی، بر سر سیاست خارجی، از آغاز انقلاب تا همین امروز، سر دراز دارد!)

اینکه چند سال بعد، او در مصاحبه ای میگوید : «من به خمینی احتیاج دارم، همانطور که او به من احتیاج دارد.» به نظر من بیش از آنکه ناشی از غرور و مثلا خودبزرگبینی باشد، ناشی از همین نگاه معرفتی است: مذهب توان چندانی بر  تولید پیشنهاد برای اداره ی کشور ندارد. بلکه چنین پیشنهاداتی را باید از جامعه ی روشنفکری(= آموزنده های فلسفه و علوم انسانی غربی) اخذ کرد. مذهب فقط میتواند توده های مردم را بسیج کند و اقناع کند. و از این توانایی مهمِ مذهب، باید بصورتی «دوستانه» استفاده کرد. (چون به هر حال هر حکومتی نیازمند پایگاه و پشتوانه ی اجتماعی است.)

فکر میکنم پاسخ سوالم تا حد زیادی روشن شد. اینکه در بیانات سیاستمدارانی مانند آقایان روحانی و ظریف، دائما از مردم درخواست «دعا برای پیشرفت مذاکرات» میشود. و یا اینکه انتظار دارند که «ائمه ی جمعه»(=پیشوایان مذهبی!) از این مذاکرات حمایت کنند و روی حمایت رهبر (=پیشوای مذهبی) از این مذاکرات مانور داده می شود؛ اما از آن سو کمترین نیازی نمیبینند که درمورد کم و کیف این مذاکرات با کسی ازین دست، مشورتی بکنند (بنحوی که مسئولیت این مذاکرات را از شورای عالی امنیت ملی که محل اجتماع و «شورا»ی سه قوه و قوای نظامی و... بود! گرفتند و به وزارت خارجه دادند که یکسره در اختیار خودشان باشد) و بی آنکه به نظرات رهبر که بارها و بارها فرمودند که به آمریکا خوشبین نیستند و... اهمیت عملی خاصی داده شود.

و همچنین، به این دلیل است که تا پیش از سال 88، این طیف نیازی نمیبیند که در تبلیغات خود (مثلا برای انتخابات 76 و 80 و...) سراغ یک شخصیت با رزومه ی پربار از «دفاع مقدس و انقلاب» بروند یا روی رفاقت با شهدا و امام و رهبر و ... تبلیغات کنند. چون آن روزها برآوردشان آن است که اکثریت مردم از این مفاهیم خسته و دلزده اند، و به بیان بهتر «مذهب دیگر توان بسیج توده های مردم را ندارد.»

 

مطلب تمام؛ تنها یک موضوع که برای خودم، بعنوان کسی که دوست دارد مثل شهید رجایی، مقلد امام و رهبر باشد، جالب است: چرا «رهبر هم» بر طبل «فرزند انقلاب بودن»ِ جناح حاکم فعلی میکوبند؟ و روی این موضوع بصورت امیدوارانه ای تاکید دارند؟ قاعدتا نمیتوان پاسخ داد که رهبر هم مقهور شعارها و تبلیغات و ظاهر کلام شده! این تباین حرف با عمل را که حتی رسانه های خارجی هم فهمیده و گاه به استهزا گرفته اند (مثلا بعد از سخنرانی آقای رییس جمهور در مجمع عمومی سازمان ملل، که میگفتند این نطق مصرف داخلی داشته و فقط برای خوشایند رهبر ایران ایراد شده! ) خب رهبر که نه کودک است و نه ساده لوح و نه ظاهرگرا. قطعا معنای جمله ای مثل «کلید حل مشکلات کشور در سیاست خارجیست» را می فهمند!  و قطعا تباین آن را نیز با اصول انقلاب اسلامی  می فهمند که فورا تذکر میدهند «برای توسعه و حل مسائل کشور روی توان و ظرفیت داخلی حساب کنید.» پس دلیل اینهمه تاکید بر اینکه اینها بچه های همین انقلابند و ما قبولشان داریم و... چیست؟

من گمان میکنم رهبر درک میکنند که در دنیای امروز، حتی همین حداقل که «توده های مردم ما، بوسیله ی مذهب، ولو ظواهر مذهبی، بسیج میشوند» خیلی خیلی موهبت بزرگیست. و اینکه دولت حاضر همین اندازه را هم پذیرفته باشد و سعی بر تغییرذائقه ی مردم نداشته باشد، باز هم موهبت بسیار بزرگیست که باید قدر دانسته شود و شکر گزارده.

رهبر نسبت به فضای تبلیغاتی و تربیتی ای که جهان و ازجمله مردم ما را فراگرفته است، «واقع بین»هستند، و با توجه به این فضا، در انتظاراتشان از مردم و مسولین منتخب مردم «منصف»ند. درحالی که خیلی جاهای دنیا مردم را مثلا با فوتبال یا ... تهییج و بسیج میکنند و تلاش شدید و اکید و شبانه روزی رسانه های بزرگ جهان بر آن است که همه اینگونه شوند.(درمطالب بعدی انشاالله به این جنگ رسانه ها با اندیشه، خواهم پرداخت) پس حتی علاقه ی مردم به ظواهر دینی و انقلابی و تقید و احترام  دولت به این علاقه ی مردم، سنگر خیلی استراتژیکیست که باید خدا را شاکر باشیم که هنوز حفظ شده و میتواند پایه ی پیشروی انقلاب باشد. مطالبات حداکثری ای از قبیل اینکه الگوی اسلامی-ایرانی برای پیشرفت بجوییم و  «کبراهای اسلامی» را  بر منطق اندیشه ورزی خود حاکم کنیم، و... باشد برای جمعهای خاصتر دانشگاهی و حوزوی.

20آبان1392



[1] (فقط برای کمک به جاافتادن مطلب، بعنوان نمونه همین تاکید دولت کنونی از زمان انتخابات تا هنوز، بر اینکه «کلید حل تمام مسائل کشور در سیاست خارجی ست.» در حالی که بنای انقلاب و خط مشی امام و رهبر  و دستاورد بزرگ دفاع مقدس از نظر امام، «استقلال و خودکفایی» و «تکیه بر ظرفیتهای داخل کشور» بوده. و یا نگرانی و دغدغه ای که دولت درمورد «انزوای ایران» داردف بمعنای کاهش روابط کشور با کشورهای اروپایی و عدم رابطه با آمریکا؛ درحالی که امام بارها هشدارهای صریح داده بودند که نکند مسئولان از قهر کردن سفرای کشورهای اروپایی با ما بترسند و گمان کنند که ما به رابطه با آنان نیازمندیم (مثلا در پیام قطعنامه،29/4/1367یا در جریان ارتداد سلمان رشدی و...) و یا این سکوت نسبی در قبال سوریه و ...

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 23 آبان1392ساعت 18:29  توسط فروزنده  | 

بدیهیه که شکست تلخه.

این روزها تلخم. تلخیم.

 نه بابت انتخابات. که انتخابات شکست نبود. فتح بزرگی بود، به بزرگی تثبیت نظام.

تلخیم، از شکست همه ی تلاشها برای رفع «نفاق» از فضای سیاسی کشور...

 تلخیم از احوال مجلس.

تلخیم از گیردادنهای وسواسگونه ی دیروز

   (که اصرار داشت به هربهانه ای شده، به افتخار «عزل رئیسجمهور» نائل بشه!)

و

سعه صدر و مسامحه ی سخاوتمندانه ی عجیب امروز!

   (بقول یکی از رفقا، اگر خود موسوی و کروبی هم بعنوان وزیر معرفی شده بودند امروز از این مجلس مثلا «اصولگرا» رای آورده بودند!)

برای جلب این رای کلی هم تمجید به ساحت رهبر معظم انقلاب ابراز میفرمودند... البته «برای جلب رای» که احتمالا زحمتهای چرب و شیرین دیگه ای باید میکشیدند، ولی حالا محض حفظ عنوان «اصولگرا»ی آقایان مجلسنشین هم که شده، بالاخره چهارتا شعار ولایی باید داد!

اونایی که دست و بال جهاد سازندگی رو بستند و چپاندند تو وزارت کشاورزی، به اسم «جهادگر» رای آوردند

اونایی که به دغدغه های «اقتصاد بدون نفت»ِ رهبر «لبخند انکار» میزدند، به اسم ستاره ی دولت و منجی نفت، رای آوردند

فکرهای تربیت شده ی سیاست آمریکایی بعنوان سفیر جمهوری اسلامی رای آوردند...

(تمام تکیه ی آقای روحانی و وزیر خارجه شون درمورد سیاست خارجی، تاکید روی «رفتار منطقی با دنیا»ست.  کاش کسی جایی از آقای روحانی میخواست که دقیقا  و مصداقا چند نمونه حرکت «بی منطق» رو مثال بزنند. تا منظورشون روشن بشه. چون هر رفتاری قاعدتا برای خودش منطقی داره.

مثلا منطق آنچه که غربیها بعنوان علم سیاست به خورد آموزندگان میدهند میگه «به زور طرف نگاه کن و متناسب باهاش امتیاز بده یا بگیر» اما منطق اسلام میگه «اگر شما ده نفر مومن صبور باشید، زورتون به صد نفر کافر مجهز به تمام امکانات مادی، میرسه!» و باید دید که منطق خوشآیند آقای روحانی دقیقا چیست؟)


نخواستیم آقایان.. از شما پیروی از خط رهبری نخواستیم.

لطفی کنید و «اسم» آقای ما رو اینقدر روی سیاستورزیهاتون نذارید

 

 



پ.ن.1. این یکی دو ماهه خیلی دارم تمرین «سکوت» میکنم. حرفها هست. حرفها... ولی وقتی طرف «رئیس جمهورمون» باید ساکت موند و سوخت و ساخت. رهبرمون گفت عیبجویی نکنید. رهبرمون گفت..(یه چندخطی درمورد استراتژی جدیدی که آقا از بچه ها خواستن تو افطاری امثال، باید بنویسم. بزودی انشاالله)

بچه ها تو دیدار کذا، از آقا خواستند اعتدال رو معنا کنه. آقا گفتن از خود رئیس جمهور بپرسید. حالا رئیسجمهور اعتدال رو معنا کردند، و بعضی کلمات دیگه رو:

اعتدال= لب مرز حق و باطل = پاک کردن فتنه از حافظه ی تاریخی مردم! = برگرداندن حامیان فتنه و  عناصر امیدبخش دشمن، به قدرت

تخصص = مدرک!(ولو مربوط به 40سال قبل) = شاگرد اول بودن!(برای یک وزیر، مهم این نیست که چقدر توان مدیریتی داره، بل مهم اینه که چندسال شاگرد اول بوده!)

تجربه = مدیران مادام العمر = وزیرانی که از روز اول انقلاب وزیر  و معاون و میزدار بودند تا هنوز!

 

دو حرف از هزاران: اپیدمی دروغ در دولت راستگویان!و بازگشت امیدوارانه ی یک جاسوس در دولت «امید»!


پ.ن.2. خسته نباشید و خداقوت و «قبول باشه» ی اساسی خدمت تک و توک نمایندگان «زنده» ی مجلس، امثال رسایی و نوباوه و ...

از اهالی تلوزیون هم بایست متشکر بود، که چندروزی احوال نمایندگان ملت را به ملت نشون دادند، و قدرت استدلالشون رو! و منطق تصمیمگیری و انتخابشون رو و صداقتشون و ... بلکه دو سال آینده چشمهامونو بیشتر وا کنیم.

پ.ن.3. یه حرف خوبی یکی در دفاع از زنگنه زد: اگر اینهمه اشکال به پرونده های نفتی زمان زنگنه مطرح هست، خب چرا اینهمه سال پیگیری قضایی نکردیدش؟!

تف سربالاست، ولی راست میگن خب. اگر بدنه ی حزب الله، اقلا بدنه ی دانشجویی حزب الله، نه، اقلا تر، بچه های بسیجی دانشکده های نفت و حقوق و ... این چندسال همت کرده بودند و بجای بیانیه های کپی-پیست بی خاصیت سیاسی دادن، یکی ازین پرونده ها رو قوی پیش میبردند، (نه دو تا نشریه ی دانشجویی که دستش به جایی بند نیست و وقتی پا روی دم کلفت صاحبان نفت گذاشت، مدیرمسئولش بازداشت شه و صداشم به جایی نرسه) حالا وضع این نبود!


پ.ن.4. توی مصر ظاهرا با 2-3سال تاخیر، آمریکا داره برنده ی میدان میشه: قدرت به آرامی از مبارک(حامی بینظیر اسرائیل) گرفته شد تا خطری اسرائیل را تهدید نکنه. فعلا حکومت مورد نظر آمریکا مستقر هست. اسم و ظاهر غیر دیکتاتوری هم داره. جنگ داخلی هم برای نابود کردن زیرساختهای کشور و برای «سی سال دیگه زمینگیر کردن انقلابیون» راه افتاده...خدا رحم کنه...

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 25 مرداد1392ساعت 23:49  توسط فروزنده  | 

اینو چند روز قبل نوشتم، تو یه گروپی که بحث دوستان سر این بود که محمد مرسی و اخوان، باتوجه به مواضع نه چندان انقلابیشون، ارزششو دارن که دربرابر کودتا ازشون حمایت کنیم یا نه..-البته درس پس دادم خدمت اساتید


یکی از اصول و مبناهایی که معمولا از فرط بداهت، مورد توجه مون واقع نمیشه، اصلِ «قانونگرایی»ست
حتی امام هم سال42 اصرار داره که شاه رو به قانون و شرع برگردونند و روی قانون تاکید دارند
دلیلشم همونطور که دوستان اشاره کرده ند اینه که از اولیه ترین ارزشهای ما «استقلال»ه. لازمه ی استقلال اینه که دنیایی که تمام توجیهش برای «سلطه و استعمار» اینه که «شماها شعورتون به اداره ی مستقلانه ی کشورتون نمیرسه. شماها صلاحیت دموکراسی ندارید» (فرمایشات جان لاک) ببینه که ما میتونیم یک حکومت «ازنظر سیاسی مستقل» و «قانونمند» و «متکی به مردم» و «کارآمد» داشته باشیم
اونجوری که بنده ی حقیر از فرمایشات امام و رهبر فهمیدم، موضوع فوق الذکر بمراتب مهمتر و اولیتر از مواضع انقلابی داشتن درمورد فلسطین و...ست.
و درواقع «پیشنیاز»هست.
اگر حکومت باثبات و مردمی و قانونمندی وجود داشته باشه، اولا پیام مهم و اساسی «ما میتوانیم» (ما=جهان سوم. مسلمان) رو به دنیا رسونده و پایه ی استکبار و استعمار رو زده. بعدشم با فرایندهای قانونی و مردمی میشه بمرور زمان اهداف انقلابی رو هم توش پیش برد
الان به انقلاب خودمون دارم فکر میکنم: دو تا دولت «به دلیل ناهماهنگی با اهداف انقلاب مردم» ساقط شدند تو ایران. دولت بازرگان و بنی صدر. و هردو هم دقیقا با فرایند قانونی! اولی خودش استعفا داد و دومی ازش شکایت شد، شکایت پیگیری قضایی شد، مبتنی بر محکومیتهای قضایی، طرح عدم کفایت تو مجلس مطرح شد و با اکثریت آرا تصویب.

+ نوشته شده در  شنبه 5 مرداد1392ساعت 15:2  توسط فروزنده  | 


اخبار سوریه نمونه ی تام و تمامی از تناقضهای غرب و آمریکاست. به اسم مردم، به اسم دموکراسی، حمایت از ضدمردمترین تروریستها..

اخبار سوریه، بحران تجزیه طلبی کردستان خودمان را به یاد می آورد..:

مسلحانه

با ادعای دموکراسی!

با حمایت غرب و غربدوستهای داخلی

با تکیه بر تخریب چهره ی حکومت و دیکتاتور و ظالم معرفی کردن حکومت، صفاتی که شایسته ی خودشان است بیشتر

خشونت زیاد در برخورد با وابستگان به حکومت،  شکنجه های دهشتناک،میخ تو جمجه کویدن،استفاده از اره و اتو و...(بگذریم).. و مثله کردن و...ی پاسدارها توی کردستان را تاریخ فراموش نمیکند

علیرغم ادعای دفاع از «مردم»، انجام همین خشونتها درمورد همان مردمی که از کمک به آنها امتناع کنند

علیرغم ادعای دفاع از مردم، تکیه بر ابزار «ایجاد رعب و وحشت» برای همراه کردن مردم با خود. (کاری که با شهید ناهید کرجوی توی کردستان کردند. و اینکه تروریستهای ارتش آزاد سوریه، فیلم جنایات خود را با افتخار پخش میکنند) (یه عکس بعنوان مثال..)

و...

تصورش هم سخت است، توی خانه ت نشسته باشی، بیجهت یک عده با اسلحه بریزند و غارت کنند و بکشند و شکنجه دهند و ...


کاش عبرت میگرفتیم

کاش دوست و دشمن را بیشتر میشناختیم

کاش دشمن را دوست نمیپنداشتیم

کاش خائنینی را که به «هوا و هوس» قدرت امنیت کشورشان را مختل میکنند، منجی فرض نمیکردیم

کاش از بیغیرتهایی که بابت دوتا باتوم که از نیروهای امنیتی کشورشان خورده ند، حافظین امنیت کشورشان را تخطئه میکنند و میرغضب معرفی میکنند پیروی نمیکردیم

کاش میفهمیدیم بابت رسیدن کشور به این امنیت چه خونهای عزیزی ریخته شده

کاش شکرگزار بودیم


+ نوشته شده در  یکشنبه 30 تیر1392ساعت 18:47  توسط فروزنده  | 

(این مطلب، «مقاله»ی سیاسی نیست..وبلاگ خودمه دوس داشتم یه کم حرف دل بنویسم)


اتفاق بزرگی داره می افته این روزها و انگار هیچکس عین خیالش نیست.. اتفاق بزرگ، رفتن بی صدای مردی ه که بعد از 16 سال جرأت کرد به حرفهای حضرت روح الله افتخار کنه!

بعد از 16سالی که زعمای قوم تمام تلاششونو کرده بودند تا این حرفها بی اعتبار شه، مسخره شه، مایه ی شرمساری بشه!  بعد از 16 سال که با جد و جهد، دونه دونه مولودهای مبارک انقلاب اسلامی مردم رو حذف میکردند: جهاد سازندگی، روحیه استکبارستیزی، روحیه ی اسلامخواهی، بسیج، ولایت فقیه، شورای نگهبان، ساده زیستی، ...

«اول ارزشها را كمرنگ ميكنند، بتدريج آنها را محو ميكنند؛ اگر ميدان پيدا كنند، آنها را تبديل به ضدارزش ميكنند؛ اين كارى است كه در دنيا معمول است؛ اين را ما در تاريخ انقلابهاى دنيا مشاهده ميكنيم؛... جبههى مقابل انقلاب و ضدانقلاب، شعارهاى انقلاب را هرگز فراموش نخواهد كرد؛ يعنى ميداند كه در اين روياروئى، در اين هماوردى، آن چيزى كه توانست جبههى انقلاب را پيروز كند و جبههى ضدانقلاب را به هزيمت وادار كند، در درجهى اول اين شعارها بود؛...اين دولت اين شعارها را مطرح كرد، برجسته كرد، سر دست گرفت، به آنها افتخار كرد؛ در مجامع جهانى، احساس شرم از انگيزههاى انقلابى و از اهداف انقلابى و از شيوههاى انقلابى نكرد؛ اين خيلى كار بزرگى بود

چقدر خوبه که حداقل ماه رمضون سری به قرآن بزنیم:

اتفاق بزرگ، رفتن کسیست که بعد از 16 سال جرأت کرد بگه یهود و نصارای دنیا، خیرخواه ما نیستند. به قول قرآن «تا شما رو از دینتون خارج نکنند و تابع اونها نشید، دست از سرتون برنمیدارن»(120بقره)... بقول قرآن «درحالی که بعضی از شما اونا رو دوست دارید، اونا هیچ شما رو دوست ندارند..آرزو دارن شری به شما برسه و اگر خیری به شما رسید عصبانی میشن» (118تا120 آل عمران) ...

و به قولهای فراوان قرآن، که 16سال سیاستمداران، ساحت سیاست را ازین قولها و حقیقتها جدا می پنداشتند!

بگذار همه ی زورشون رو  بزنن دکتر تا اثبات کنن تو ضدولایت فقیه بودی! ما که یادمون نرفته! تو نه هیچ وقت خودتو همتراز رهبری فرض کردی! نه هیچ وقت تئوری ولایت فقیه رو ناقضِ دموکراسی دونستی!

ما که دیدیم هیچ دوره ای به اندازه ی این8سال دستگاه اجرا با دغدغه ها و هدایتهای رهبری و اهداف انقلاب سازگارتر نبود. ما که دیدیم رهبر، خاطرجمع از اینکه دولت و ملت و نخبگان «می فهمند»، روز به روز و سال به سال «قدمهای بعدی»کشور رو به سمت الگوی نمونه ی اسلامی شدن مطرح میکردن و نشون میدادن. از سال 84، 85 رهبر شروع کردند به قله ها رو نشون دادن..چون پای رفتن و خسته نشدن دیدند تو دولت تو...

ما که یادمونه 16سال، رهبر هر روز میبایست به شبهه افکنیهای تازه ی حضرات جواب میدادند! سال به سال میگذشت و اسم سالها از «اصول دین» اونورتر نمیرفت! نمیگذاشتند، بدنه همراه نبود! بدنه ی اجرا همین به امامت امام علی و امام حسین ایمان می آورد و میپذیرفت که باید «پاسخگو» هم باشه! و میپذیرفت که «خدمت رسان» هم باید باشه، کلی هنر کرده بود... تو ضدولایت فقیه بودی، چون عادت نداشتی برای توجیه خرابکاریهات از آقا مایه بگذاری...راست میگن..

بگذار اینها بابت اخم و تخم اربابانشان، نگران «احترام پاسپورت ایرانی»باشند، ما عزت و احترام ایرانی اسلامی مان را با فتح الفتوح منطق و حقانیت تو، توی دانشگاه کلمبیا  دیدیم..

بگذار به هاله ی نور گفته یا نگفته ی تو بخندن دکتر... برای قضاوت تاریخ همین بس که هیچ «هاله ی قدرت»ی دور تو نبود، که اعلام کنه «فقط مدیر کل به بالا ها حق نزدیک شدن دارند!».. هیچ هاله ی نورانی و الکتیریکی و مغناطیسی و اقتصادی و سیاسی ای دور و بر تو نبود که پیرمرد روستایی رو موقع حرف زدن با تو به لکنت بندازه...

بگذار تلاششونو بکنن دکتر تا جابندازن «دولت تو از زیر بوته عمل اومده بود»! «اصالت نداشت»!

بگذار سوابقشان را برای ملت لیست کنند که از روز اول انقلاب اسلامی مردم، همزاد میزهای قدرت بودند و اصیلند و صلاحیتدار! و اهل! و شایسته و سالار...ما که فراموش نکردیم تا قبل از اومدن تو ، جرأت نداشتند اسم امام خمینی رو هم بیارن، که نکنه از چشم طرفدارهاشون بیفتند! ما که یادمون نرفته از خبرنگار سی ان ان بابت «مرگ بر آمریکا»گفتنِ ما معذرت خواهی کردن..ما که یادمون نرفته...

بماند..

هنوز دانشگاههای همون آمریکا، تو کفِ عملیات فنی مهندسی والفجر8 مونده ند، هنوز در حیرت مونده ند که چطور طی 7-8سال، با حداقل بودجه، برق و آب و جاده و امکانات بهداشتی و توسعه به دورترین روستاهای کشور رسید؟!...  و این آقایان تا جنگ تموم شد، اون حماسه سازهای عرصه ی «علم نافع» رو خونه نشین کردن و برای «توسعه» دست به دامن «بانک جهانی» و «وام»هاش شدند.. و هنوز هم به این کرده ی خود افتخار میکنن و همچون فتح الفتوحی میگن «ما موفق شدیم وام بگیریم»!!! اینقدر درک نیست که این وام گرفتن به نفع کی بوده و به ضرر کی؟!

چه به موقع یادمون انداختی دکتر که «ما میتوانیم»! ما، خودمون، بی کمک بیگانه...امام مون هم همینو میگفت. میگفت ما نیازی به رابطه با اروپا و صاحبین بازارمشترک و... نداریم.

 همین هم بود. ما تحریم بودیم، بدون کمک اروپا، که تانک و موشک و زیردریایی ساختیم. تحریم بودیم که سانتریفیوژ، تحریم بودیم که گوسفند شبیه سازی کردیم، تحریم بودیم که میمون فرستادیم فضا، تحریم بودیم که امکانات رفاهی تا صعب العبورترین و دورترین نقاط بردیم. تحریم بودیم که این رشد علمی و...

 امام ما گفت «ما در جنگ نشان دادیم که میتوانیم روی پای خودمان بایستیم» حضرات مسئول 16 ساله تاریخ جنگ رو به آهن اسقاطی فروختند، تئوری جنگ رو به اسم خشونت محکوم کردند و آدمهایی که اثبات کرده بودند میتوانیم روی پای خودمان بایستیم و دو ابرقدرت شرق و غرب رو به زانو دربیاریم، کنج خونه..

تو میری دکتر. میری و تو خونه ی خودت، تو نارمک، نفس راحتی میکشی بعد از اینهمه دوندگی بی وقفه، نفس راحتی ازین همه کارشکنی هرروزه ی دم کلفتهای بازار طلا و ارز و مسکن و دارو و مواد عذایی و... که «برای تو» هر روز ماجرای تازه ای داشتند که رو کنن! باور نمیکنی؟! بیا ببین! همین حرف رفتن شما شده، بازار «خودبخود» داره به سمت ارزونی میره!!! خوبخود خود به خود ها! مشکل از تو بود که اقتصاد بلد نبودی که سیاستمدار مادرزادی نبودی، که بلد نبودی چطور باید «دست نامرئی بازار» رو به گرمی فشرد و جیب نامرئیش را پر کرد تا رام و سربراه و «متعادل» بشه!

 

سر به زیر اومدی دکتر و سر به زیر میری! یادمون نرفته سرتو فقط نیویورک که میرفتی با افتخار بالا میگرفتی، به این که نماینده ی ملت ایران بودی، نماینده ی انقلاب اسلامی بودی افتخار میکردی دکتر.  میری و می آیند همانها که قبل تو بودند که بعکس تو بودند.. اصلا چه معنی داره رئیس جمهور سربه زیر؟! که هر بچه ی 4-5ساله ای بتونه جوک براش بسازه و هر دانشجوی ترم اولی ای منتقد سیاستهای کلان دولت بشه.. رئیس جمهور باید اصلا سرش بطور فیزیکی همون بالا قفل باشه! فقط گاهی که لازم شد تو صحن سازمان ملل از «گفتگوی گرگ و بره» دفاع کنه، گردنش با زاویه ای قابلیت خم شدن داشته باشه!

 

پاک دست اومدی دکتر، پاک دست هم میری. خیلیها خیلی زورها زدند تا یه پرونده اقتصادی برات باز کنن، اما این آخری آقای ما به تو و هر دو تا دولت مدالی داد که به هیچ دولتی پیش ازین نداده: این دو دولت، برخلاف رایج دولتمردان جهان، «هیچی برای خودش نخواست»...

«همهى كسانى كه ميخواهند دربارهى دولتها، دربارهى كابينهها، دربارهى رؤساى جمهور قضاوت كنند - چه پيش خودشان، چه در منظر عموم - و نظرى بدهند، خوب است به اين نكته هم توجه كنند: حجم كار بالا و تلاش خستگىناپذير و اعراض از آسايشها و آسودگىها و امتيازاتى كه معمولاً مسئولان كشورها در دنيا دارند؛ استراحت ميكنند، تفريح ميروند، امتياز ميگيرند؛ اينها را نخواستن، نديدن، طلب نكردن، امتياز بزرگى است كه اين دولت بحمدالله از اين امتياز برخوردار بود

میری دکتر و رهبر نگرانند از شعارهای انقلاب، که تو با افتخار سر دست گرفتی و به مستضعفین عالم ، به توده هایی که ثروت انبوه آمریکا از خون دل اوناست، دلگرمی دادی، دوباره فراموش شه، دوباره انکار شه، دوباره «مایه ی سرشکستگی» پیش یهود و نصارا قلمداد شه...که دوباره وزیر ارشادی که دفتر روزنامه ها رو پایگاه دشمن کنه برا حمله ی هرروزه به عقاید ملت، و نهایتا سر از آمریکا دربیاره..

میری و میمونیم پای نگرانیهای آقا..

میری دکتر و شرمنده ایم؛ از کم گذاشتنمون برا تبیین راه تو، راه تو که نه، راه امام، راه رهبر، راه پدرها و مادرهای خودمون، راه انقلاب اسلامی مردمی 57...

 

تکمله ی یکی از خواننده های محترم وبلاگ:


...ميری دکتر و بعد از این مجلس نفس راحتی خواهد کشید
میری تا با رفتنت که تنها عنصر وحدت شکن نظام بودی وحدت به جامعه برگرده ( ودیدیم که چه زود بعد از انتخابات برگشت)
میری دکتر و خیال خودعمار پندارهای بصیر ما بعد از این راحت است
میری و همه انحراف های خود را با خود میبری و ریل ارزشها رو که 8 سال منحرف شده بود به جاده اصلی برمیگردونی
میری و احمد توکلی ها و علی مطهری ها و برادران لاریجانی ها و زاکانی ها و حسین شریعتمداری ها و رضا سراج ها و برادران طائب ها و ذوالنورها و نبویان ها و مراجع تقلید و.... خوشحال میشوند
میری دکتر تا همه اصولگرایان شب راحتی را به استراحت بپردازند
میری تا سردمداران کفر و نفاق و روسای امریکا و اروپا و اسرائیل از فریادهای تو نفس راحتی بکشند....


دکتر عزیز میری و بغض عدالتخواهان جهان را با خود فرو میبری
میری تا مستضعفین و پابرهنگان آرزوی دیدار با رئیس کشورشان و آرزوی نوازش شدن را به گور ببرند

دکتر میروی و اشک ما رو در میاری ....

 

 

پ.ن. خدا رو شاکرم که بابت رایی که سال84 و 88 دادم، و بابت خطوطی که نوشتم و مینویسم، نه سیب زمینی ای از کسی دریافت کرده م، نه صله ای نه رانتی نه میزی تو اداره ای نه کرسی ای تو دانشگاهی.. خدا رو شاکرم که هنوز سیاستم تابع دیانتمه نه منافع شخصی..

+ نوشته شده در  یکشنبه 30 تیر1392ساعت 17:23  توسط فروزنده  | 

سال 87 یا 86 بود که رهبر درتوصیف اهداف انقلاب اسلامی، اشاره کردند به این بحث سید قطب که «بهترین تبلیغ برای اسلام آن است که ما یک جامعه و حکومت کوچک اسلامی بعنوان "نمونه" بسازیم. مثلا در یک جزیره ای؛ تا دنیا آن را ببیند و مقایسه کند و قضاوت کند..» از آن موقع، با این سوال درگیر بودم:

«قبول. اما ایران 70میلیونی با طیفها و جهانبینیها و سلیقه های سیاسی متنوع، که آن جزیره ی ایزوله ای نیست که بتوان بعنوان نمونه ی تمدن اسلامی به دنیا ارائه ش کرد!» اگر بناست ایران، نمونه ی تمدن ایدئال اسلامی بشود، تکلیف اقلیتهای دینی و مذهبی ایرانی چیست؟ (حال آنکه آنان هم برای اشاعه ی دین و مذهب خود مشغول به کارند!) اصلا تکلیف اینهمه شیعه ی غیرمعتقد به تمدن اسلامی چیست؟! اینهمه شیعه که مثل باقی مردم دنیا، «جهانی» (بخوانید آمریکایی) زندگی و فکر میکنند. شیعه هایی که اصلا حکومتحاضر را شیعه نمیدانند! و...آیا بناست جامعهی ایدآل اسلامی، مثل مثلا جامعه ی ایدئال صهیونیستها، یا کمونیستها، همه ی آحاد مردم و شهروندهایش، مومنین مخلص معتقد به مبانی نظام باشند؟

انتخابات امسال خیلی حرفها داشت. نه فقط هم در نتیجه ی نهاییش، در تمام طول مدت تبلیغات، کامنتهای زیادی ذیل این سوال برایم میگذاشت.بعضی را نوشتم اینجا و بعضی را نه. اما جواب آخر سوالم را باز هم امام خامنه ای دادند:

«ما به مردم عزيزمان عرض كرديم كه خب مردم نظامشان را دوست ميدارند، مىآيند رأى ميدهند؛ اما اگر احياناً كسى هم هست كه با نظام اسلامى خيلى دل صافى ندارد، اما براى كشورِ خودش و منافع كشور اهميت قائل است، او هم بيايد. لابد بعضىها از اين مجموعه بودند و آمدند. اين نشاندهندهى چيست؟ نشاندهندهى اين است كه حتّى كسانى كه طرفدار نظام هم نيستند، به نظام اعتماد دارند؛ آنها هم ميدانند كه نظام جمهورى اسلامى منافع كشور را و عزت ملى را ميتواند حفظ كند و از آن دفاع كند. »

« معناى حضور مردم اين بود كه به سرنوشت كشور علاقهمندند؛ به نظام جمهورى اسلامى، كه اين انتخابات جزو اركان و متون آن است، علاقهمندند؛ به دستگاههاى برگزاركنندهى انتخابات - چه مجرى، چه ناظر - اعتماد دارند و اميدوار به حركت مستمرِ پيشروندهى كشورند. اين مسئلهى اعتماد، نكتهى بسيار مهمى است. »

حکایت ، حکایت «اعتماد به نظام» است. اعتماد به کارآمدی نظام (در برابر آلترناتیوهای دیگر) و اعتماد به اثرگذاری رای مردم در این نظام، اعتماد به اینکه نظام اسلامی از رای مردم حمایت کرده، آنرا تحریف نمیکند و شخص دلخواه مردم را بعنوان ریاست قوه مجریه میپذیرد. ولو اینکه با شخص اول کشور دچاز تعارض دیدگاههایی هم باشد! چنین مردمسالاری ای در تمام دنیا نظیر ندارد. نه در اروپا و آمریکا نه در کشورهای به اصطلاح اسلامی، نه هیچ جا.

و اعتماد به اینکه حضور این نظام اسلامی ست که حافظ امنیت ملت است. ملت با هر سلیقه و عقدیه ی سیاسی و مذهبی و فرهنگی ای که باشند. ماجرا همان ماجرای محکوم بودن کشیدن خلخال از پای زن یهودی، در حکومت اسلامی و شیعه ی علوی ست!

قرار نیست که در کشور نمونه ی اسلامی، تمام مردم معتقد به مبانی نظام باشند (در گوشی!: حتی نیازی نیست که کارکنان دولت هم معتقد به مبانی نظام باشند، با وجود گزینشهای مضحکی که مشهور است!)

بلکه قرار است در کشور نمونه ی اسلامی، هرکس با هر عقیده ای، امنیتش توسط نظام اسلامی حفظ شود. (امنیت با تمام شئونش: امنیت جانی، مالی، روانی، و..)

این میشود که مولوی کرد سنی هم که اساسا تئوری «ولایت فقیه» را (که از فقه شیعی در آمده) قبول ندارد، عضو مجلس خبرگان شده و در کشف  و نظارت بر ولی فقیه مشارکت میکند! چون دیده است که این نظام و این ولی فقیه است که حافظ او و هم مسلکهایش هم هست.

این البته احتمالا «آخر جواب» نیست. بلکه تازه ب ِ بسم الله است برای یک سلسله مطالعه و تامل بیشتر در مورد پدیده ی «جامعه اسلامی و جایگاه مردم با سلایق متنوع در آن» انشاالله...


پ.ن. 1 . در همین سخنرانی رهبر بحثهای جالب توجه دیگری هم مطرح کردند،هرچند اصلا خوشم نمیاد برای  حرفهای خودم، شاهد از حرفهای رهبر پیا کنم، ولی اینبار برای ثبت در حافظه ی تاریخیمون:

درمورد اقلیت نجیب:يك نكتهى ديگرى كه در اين انتخابات به نظر بنده برجسته بود و جا دارد كه انسان خدا را شكر كند، اين بود كه بعد از انتخابات، نامزدهاى مختلف با نجابت و قانونپذيرى در اين قضيه عمل كردند و واكنش نشان دادند؛ اين خيلى چيز مهمى است....اين است كه كام مردم را شيرين ميكند، اين است كه موجب ميشود مردم احساس كنند موفقيت به دست آوردهاند. حالا اگر بدقلقى نشان ميدادند، در اين قضايا رفتار نانجيبانه ميكردند، يك چيزى را بهانه ميكردند، دعوائى راه مىانداختند - كه دعوا را به هر بهانهاى ميشود راه انداخت - كام مردم تلخ ميشد. اينكه ما بارها و به تكرار از حوادث سال ۸۸ شكايت كرديم، گله كرديم، انتقاد كرديم، به خاطر اين است....آن چهرهى سياسىاى كه با نجابت، با قانونمدارى در قضايا برخورد ميكند، مردم از او خوششان مىآيد.

درمورد فحش دادن افراطی به دولت کنونی: من در مورد اظهاراتى هم كه نامزدهاى محترم در تلويزيون كردند -  قبل از انتخابات عرض كردم - عرايضى دارم؛ فعلاً خيلى مجال نيست انسان تفاصيل را بگويد؛ ليكن يكى از حرفهاى ما همين است. بله، نقاط ضعفى وجود دارد، اما نقاط قوّت را هم بايد ديد. دولت كنونى هم نقاط قوّت فراوانى دارد، گيرم نقاط ضعفى هم وجود دارد. كدامِ ما در كار كردمان، در عملمان، نقطهى ضعف نداريم؟ نقاط قوّت را هم بايد ديد. كارهاى مهمى در كشور انجام گرفته است. خدماتى كه شده، كارهاى زيربنائىاى كه انجام گرفته،

درمورد منطقی و قابل دفاع بودن مذاکرات هسته ای زمان جلیلی (در رد ادعاهای روحانی و ولایتی و رضایی): حل مسئلهى هستهاى جمهورى اسلامى، به حسب طبيعت خود، از جملهى كارهاى سهل و آسان و روان است؛ اما وقتى طرف مقابل مايل نيست اين قضيه حل شود، خب بله همين جور ميشود كه ملاحظه ميكنيد.

 بنابراين اين را بايد توجه داشته باشند؛ جمهورى اسلامى در قضيهى هستهاى، هم قانونى عمل كرده است، هم شفاف عمل كرده است، هم از لحاظ استدلالى، منطقى عمل كرده است؛ منتها اين يك نقطهاى است كه براى فشار بر جمهورى اسلامى اين را مناسب دانستهاند. اگر اين هم نباشد، يك قضيهى ديگرى را براى فشار مطرح ميكنند. هدف، تهديد است؛ هدف، فشار است؛ هدف، خسته كردن است.

درمورد سخت تر شدن کار انتخابات بواسطه همزمانی با انتخابات شوراها و احتمال بالا رفتن تخلف به این واسطه:
 يك نكتهى ديگرى كه در اين انتخابات بود و غالباً مورد غفلت قرار ميگيرد، اين است كه اين انتخابات، انتخابات رياست جمهورى و انتخابات شوراها با هم بود. انتخابات رياست جمهورى در بسيارى از كشورها با درگيرى و مخاصمه و دعوا و كتككارى و احياناً خونريزى انجام ميگيرد. انتخابات شوراها در مناطق دوردست، از انتخابات رياست جمهورى هم از اين جهت حساستر است. در فلان روستا، در فلان شهر كوچك، بين دو طايفه، بين بالاى ده و پائين ده، بين گروههاى مختلف در يك روستا يا يك شهر كوچك، امكان درگيرى و امكان مخالفت وجود دارد. در اين كشور وسيع، در اين خاك پهناور، در اين دهها هزار شهر و روستا در سراسر كشور، يك حادثه كه نشاندهندهى ناامنى در اين كشور باشد، اتفاق نيفتاد و گزارش نشد. اين چيز كوچكى است؟


تکلیف نهایی هم: انتقاد کردن و اعتراض کردن آسان است. کار سخت است. اداره ی اجرایی کشور سخت است. نمیگوییم انتقاد نکنیدف ما هنر آن است که بیایی کمک کنی به دولت جدید!( نقل به مضمون) و این هنر بزرگی میخواد که با دیدگاههای مدیریتی کسی موافق نباشی، اما بخاطر حل مشکلات مردم، بیای و کمکش کنی، بجای اینکه آرزوت باشه که یه سوتی بده تا زود بزرگش کنی و باهاش اثبات کنی که اینا ناکارآمدند، دل بدی و کمک کنی تا ولو به اسم همین دولت تمام بشه و افتخارش به حساب اینا بیاد، ولی درد مردم و کشور درمان شه..

انشاالله که  خدا کمک کنه و اقلیت نجیب، اینجا هم نجابت از خود نشون میدن و اجابت میکنند  دعوت رهبر را . و آنچه این 8سال با احمدینژاد  کردند، را ما با روحانی نخواهیم کرد.


+ نوشته شده در  چهارشنبه 19 تیر1392ساعت 3:1  توسط فروزنده  | 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

بسم الله الرحمن الرحیم

-         جمعه سر صندوق بودم، بعنوان «میرزابنویس»! هیأت اجرایی. این نکته ی جالبیست که بقول میرحسین موسوی دهه 60، انتخابات ما را چه در اجرا و چه در نظارت، «خودِ مردم» اداره میکنند. وجود «نیروهای داوطلب»، برای جمع کردن نظر مردم درمورد آینده ی کشور، بنظرم پدیده ی قشنگیست. نمیدانم خاص ایران هست یا سایر کشورها هم انتخاباتشان اینطوری برگزار میشود، اما با روحیات ما ایرانیها که خیلی هماهنگ است! اینکه خواستم هیات اجرایی باشم هم ، چون احساس کردم «مردمی»تر است، ناظرین عزیز هم هرچند دقیقا خود مردم داوطلبند، اما اقلا یک شرط «حسن شهرت» و تلویحا «مذهبی بودن» و... دارند؛ منتها هیأت اجرایی ها حتی همینقدر پیششرط هم ندارند. هرکسی دوست داشت اعلام داوطلب بودن به فرمانداری میکند و...

محال بودن تقلب گسترده

ضمنا میخواستم «محال بودن تقلب گسترده» را نیز از نزدیک ببینم (لیطمئنّ قلبی!) توی این سیستم «مردمی» تقلب گسترده محال است، چه در گذشته چه حال چه آینده! چون افراد مجری و ناظر چه بسا تازه در همین یک هفته ی دم انتخابات با یکدیگر آشنا میشوند، سلایق سیاسی متنوعی دارند، و ابدا امکان هماهنگی و همدستی میانشان نیست. خالی بودن هرصندوق پیش از پلمپ شدن، پلمپ شدن صندوق، باز شدن صندوق، شمارش آراء، دوباره داخل صندوق قرار دادن آراء و صورت جلسه و حتی تعرفه های اضافی، و دوباره پلمپ شدن صندوق، و...همه و همه در حضور و با گواهی تمامی این افراد متنوع انجام میشود. هر تعرفه ی رأی تا مهر شود و مشخصات رای دهنده در آن وارد شود و برود داخل صندوق بیفتد، از زیر دست و چشم چندنفر آدم با سلایق متنوع عبور میکند! حتی برگه های تعرفه ی اضافی، درحضور همه ی این افراد متنوع، با پانچ سوراخ میشوند و تعداد دقیقشان درصورت جلسه نوشته میشود. تازه نماینده های کاندیداها هم درتمام این مدت هستند و نظارت دارند. (البته متخلف و متقلب هم بهرحال درپی راههای جدیدتر برای کار خودش هست، و گاهی موفق میشود و گاهی هم نه، توسط ناظرین یا خود مجریان شناسایی شده و با او برخورد میشود، مانند چند مورد شناسنامه ی جعلی که ما داشتیم و ناظرین محترم کشفشان کردند. یا اینکه دم درب شعبه، دعوایی شد و نیروی انتظامی کسی رابا بیست شناسنامه ی جعلی دستگیر کرد و... اما تقلب هماهنگ و گسترده، نه، ممکن نیست.ما، تیم اجرایی و نظارت، حتی وقت نداشتیم که نظر یکدیگر را در مورد کاندیداها بپرسیم! نمیدانستیم کی با کی ست؟! بعضیها تا آخر فکر میکردند رای من روحانی است! چون اولین کسی بودم که برای شمردن رأیهاش داوطلب شدم!)

ضمناتر(!) در چنین روز حساس و پر استرسی، درخانه نشستن و منتظر ماندن واقعا سخت و طاقتفرساست!

 

تجربه ی ملی فکر کردن!

تجربه ی خیلی خوبی بود، من ی که از دو ماه قبل، تا همین دیشب، چنان گرم انتخابات بودم که وقت دوتا مصاحبه ی دکترام هم یادم رفت! و  چنان اصراری در روشن کردن کاندیدای اصلح داشتم که برای مجاب کردن1 حتی نفر هم حاضر بودم کلی تلاش کنم و بگردم و بخوانم و بنویسم و استدلال کنم و... ، حالا کاندیدای خودم را کاملا فراموش کرده بودم، و تمام دغدغه م این بود که مردم (هر رأیی که دارند) توی صف کمتر معطل شوند، و تعرفه ها (هر اسمی که قرار است توی آنها نوشته شود) بدون خطا و خط خوردگی نوشته شود، و مهرخورده باشد(چون تعرفه ی بدون مهر، باطل است، مال هرکاندیدایی که باشد!) و با وجود آن حجم زیاد کار و بیخوابی بیست و چهار ساعته، با مردم (هر رایی که دارند!) بد اخلاقی نکنم! ازهشت صبح تا دوازده و نیم شب، مثل چشمام مراقب تعرفه ها بودم(!) بی توجه به اینکه قرار است به کدام کاندیدا تعلق بگیرد! خلاصه، منِ فروزنده، که دو ماه تمام زندگیم تعطیل بود برای تحقیق و تأمل و بحث و معرفی آقا سعید، و این یک هفته ی آخر در چه شرایطی حاضر شده بودم برم دکترجلیلی رو تبلیغ کنم! و...، واقعا از ساعت 8 تا ساعت دوازده و نیم شب، یک ثانیه هم به جلیلی فکر نکردم! شاید برای همین هم آراء را که شمردیم، و دیدیم روحانی رسما4برابر هرکدوم از قالیباف و ولایتی و جلیلی رأی دارد، و همه تعجب کرده بودند (با هر سلیقه ی سیاسی ای که داشتن!) ، من واقعا هیچ احساس خاصی نداشتم! –خلاصه تجربه ی «ملی فکر کردن» و «جدا شدن از تشخیص و رأی شخصی» خوبی بود. لازم داشتم.

 

اما درمورد رأی روحانی:

اولا باید بگویم که ازین انتخاب ابدا ناراحت نیستم، بلکه خیلی هم خوشحالم. عمیقا خوشحال. به چند دلیل:

1.       این انتخابات و این انتخاب، ظرفیت بالای «مردمسالاری» را در نظام ما به همه نشان داد. به همه نشان داد که انتخابات در ایران مهندسی شده نیست. آزاد است. سالم است. منتقدترین کاندیدا به دولت حاضر، برنده ی انتخاباتی میشود که خود این دولت برگزار کرده! این یعنی هم دولت و هم شورای نگهبان، بواقع امین رای مردمند.

این پیام بزرگیست هم برای آن دسته از مردم خودمان که اتهام تقلب را (آنهم11میلیونی!) باور کرده بودند و هم برای دشمنان خارجی که ماههاست، بلکه سالهاست در بوق عدم آزادی در ایران میدمند. و هم برای دوستان خارجی(مثل حزب الله و حماس و..) که امید بگیرند و اطمینان ، و هم برای بی طرفهای خارجی که ببینند الگوی جمهوری اسلامی چنین ظرفیتی دارد. این البته اولین باری نیست که چنین اتفاقی افتاده! احمدینژاد هم از صندوقهای دولت خاتمی بیرون آمد، خود خاتمی هم سال 76 به همین وضع. اما خب چون حافظه ی دنیا کوتاه مدت است و اغوای اغواگران رسانه ای غالب است،بروز دوباره ی این ظرفیت جای شکر دارد.

بابت این پیروزی بزرگ، باید از هر 8کاندیدا تشکر کرد، و بیش از همه از شورای نگهبان که با سعه صدرش هم روحانی را تا روز آخر تایید کرد و تحت تاثیر اعتراضات و جوسازیهای برخی رسانه ها قرار نگرفت و هم آراء او را با دقتِ 250هزارتایی مورد تایید و حفاظت قرار داد، و هم از صدا و سیما که اینچنین فرصت برابری برای معرفی تمام کاندیداها درنظر گرفت. واقعا امثال حرفهای اقای روحانی را (زیر سوال بردن روند مذاکرات هسته ای، و دیپلماسی نظام و..) از رسانه ی ملی شنیدن  بیسابقه بود. انشاالله این عدالت و سعه ی صدر صدا و سیما گام بزرگی باشد به سمت واقعا رسانه ی «ملی» شدن.

(من بشخصه ازین بابت واقعا احساس سبکی میکنم که بالاخره تهمت ناجوانمردانه و سنگین تقلب و عدم آزادی انتخابات از دوش نظامی که بهش اعتقاد دارم و دولتی که بهش رای داده بودم، برداشته شد.)

2.       با وجود کاندیداهای متنوع، یک مردمشناسی خوبی میتواند از نتیجه ی این انتخابات حاصل شود. این اتفاق سال 84 نیفتاد. چون کاندیداها اینچنین برای عموم مردم معرفی نشده بودند. کاندیداهای 84 هنوز هم مجموعه هایی از پوستر و شعار بودند، شناختن ایده ها و اندیشه های هرکدام مقدور بود، اما نه به این سادگی امسال! یادم هست وسط امتحانات میانترم و پایانترم، آواره ی این ستاد و آن حزب و خانه ی فلان منتقد و دفتر آنیکی صاحبنظر و... بودم و چقدر جدول کشیدم و بالا بردم و پایین آوردم تا بین 4تانامزد به اصطلاح اصولگرا بعلاوه ی هاشمی، اصلح را انتخاب کنم! خب، واقعا اینهمه جستجو برای همه ی آحاد کشور مقدور نبود.

 سال 88 هم باز این مردمشناسی نمیتوانست حاصل شود، بدلیل «دو قطبی» شدن انتخابات . خیلی خیلی از افرادی که به احمدینژاد رای دادند، به چیزی غیر از اندیشه های او رای دادند، و فقط از ترس میرحسین به او رای دادند، و خیلیهایی که به موسوی رای دادند هم متقابلا، برای رای ندادن به احمدینژاد..اما امسال 8تا (6تا!) کاندیدا داشتیم که «هرکس میخواست بشناسدشان» براحتی میتوانست تلوزیون را روشن کند و بشناسدشان!  تنها زحمتی که لازم بود مردم بکشند، چندساعت وقت خالی کردن و پای تلوزیون نشستن(در خانه خودشان، یا در محل کارشان یا ترمینال و فرودگاه و..هرجا!) بود. یعنی کافی بود آدم اراده کند که درقبال رایش احساس مسئولیت کند.

 

3.       اما همه چیز این انتخابات هم بنظر من آنقدر خوب و خوشحال کننده نبود، قسمت بد ماجرا، این بود که باوجود این سهولتِ شناختن کاندیداها، باز هم جمعیت قابل ملاحظه ای از کشور، چنین وقتی را نگذاشتند و چنین احساس مسئولیتی نکردند. تا سه روز مانده به انتخابات، هنوز در بسیاری محافل مذهبی یا عمومی که میرفتیم، میگفتند «همه ی کاندیداها خوبند! همه را شورای نگهبان تایید کرده. روی شخص خاصی نباید نظر داشته باشیم»! کلمه حق یراد بهاالباطل! این حرف درستِ رهبر و تاکید درست صدا و سیما بر «خوب بودن و صالح بودن حداقلی همه کاندیداها» باعث شده بود خیلی ها اصلا احساس دغدغه ای برای انتخاب نداشته باشند! گویی قرار است اسم هر 8نفر، (یا اسم هر چهارنفر اصولگرا) را توی برگه رایشان بنویسند. اینطور اکراه داشتند عموم مردم از بحث روی تفاوتها و تمایزهای کاندیداها.

ضمنا همزمانی با امتحانات دانشجویان(که میانسان آدمهای تبیینکننده و شفافکننده زیادند) و بدتر از آن همزمانی با انتخابات شورای شهر هم به بی رونقی بازار «تحقیق» در انتخابات ریاست جمهوری بیشتر دامن میزد. چون انتخابات شوراها متاسفانه خیلی قومی و قبیله ای فامیلی برگزار میشود، هزینه های زیاد، به فامیل و هم محله ای رای دادن و برای او تبلیغات کردن، و درنتیجه تبلیغات بی محتوا و «چشم پرکن» و... در شهرهای کوچکتر انتخابات ریاست جمهوری را که نیاز به تامل و نگاه ملی و جهانی (و نه فامیلی!) دارد را کمرنگ میکرد.

آقای روحانی، به هر دلیل و بهرطریق که رأی مردم را جلب کرده باشد، بهرحال عنقریب رئیس جمهور ماست و منتخب ملت و مورد احترام، اما بد نیست واقعا روی این دلیلها و طریقها آدم تامل کند. برای من ، بعنوان یک تحلیلگر(!)، مهم است که «منطق انتخاب مردمم» را بشناسم. روحانی چه چیزی داشت که مردم به او رای دادند؟ چه نکته ی خاصی در آقای روحانی موجب جلب توجه مردم شد؟ وقتی به گفتگوهای تلوزیونی او نگاه میکنیم، فقط چند سرخط را میشود در بحثهای ایشان دنبال کرد: «تاکید بر آزادی احزاب»، «تاکید بر قدرت گرفتن انجمنهای صنفی»،  «تاکید بر توریسم بعنوان بهترین راه اشتغالزایی» (یعنی از فردا بنده با فوق لیسانسم باید برم دم درب شهر باستانی "بیشاپور"، بلیط بفروشم به توریستها و "شاغل" بشم؟!)  و «تاکید بر حمایت دو رئیس جمهور قبل از احمدینژاد»!!! آقای عارف، فقط حمایت خاتمی را داشت و آقای ولایتی افتخار همراهی16ساله با هاشمی را، ولی هیچکدام پیروز عرصه نشدند! سال 84 هم لاریجانی و معین به همین شکل «حزبی» وارد شدند و رای خیلی خیلی پایینی آوردند.

آقای عارف و آقای ولایتی «حزبی» وارد انتخابات شدند، و کنار رفتن اولی و رای خیلی خیلی پایین دومی برای چندمین بار نشان داد که «مردم ایران حزب توی کتشان نمیرود» و این حقیقت مبارکیست. این که مردم میخواهند خودشان انتخاب کنند. ولو اینکه سلیقه ای انتخاب کنند. پس 18میلیون رأی آقای روحانی، بمعنی  18میلیون اصلاحطلب نیست!  

آقای رضایی با تاکید بر «برنامه»داشتن وارد شد، و البته رشد رأی ایشان هم نسبت به دوره های قبل ، پیامهای خوب زیادی دارد. اما «عموم و اکثریت جامعه» ظاهرا دنبال «برنامه» هم نبودند.

(درمورد جلیلی، در قسمت «نمره ی خودم در انتخابات» توضیح عرض میکنم، که اصلا بنا بر جذب اکثریت نداشت.)

آقای قالیباف هم که از جذابیتهای متنوعی برخوردار بودند، پرشور سخن گفتن، توأمان هم از انقلاب و اسلام و جهاد گفتن و هم از آشتی و اعتدال، پشتوانه ی «کارنامه ی عملیاتی تهران»، لبخند و شعف دائمی، جذابیتهای ظاهری و فیلم و پوسترهای هنرمندانه و حامیان مردمی(خداداد عزیزی و حاج آقا شهاب مرادی و.. –مقایسه با نخبگان حامی جلیلی که همان4میلیونی هم که بهش رای دادند بعید است بشناسندشان!) اما عجیب اینکه نه این جذابیتها، نه آن «کارنامه عملیاتی» هم نتوانستند «اکثریت» را به خود جذب کنند.

پس «اکثریت» مردم ما، نه به «برنامه» رای دادند نه به «کارنامه ی عملیاتی» و نه به «حزب» و بدنبال آن بنظرم ایده های آزادی احزاب و تقویت انجمنهای صنفی هم که از سرخطهای مشهور اصلاحطلبهاست، چندان مشتری ای بین عموم مردم نداشته. توریسم هم که نه چندان ایده ی اقتصادی و فرهنگی بزرگیست، (یک ایده ست کنار سایر ایده ها مثل ایده ی تبادل انرژی ولایتی) و نه فقط کشف آقای روحانی بود، باقی کاندیداها هم اشاراتی داشتند به آن.

همیشه میگفتم «مردم ایران عادت دارند که به «وضع موجود نه» رای بدهند!» البته این کشف بنده نیست! واقعیتیست که در انتخاب شهید رجایی، انتخاب خاتمی، انتخاب  احمدینژاد، و حتی در 24میلیون سال88 احمدینژاد و ایضا 13میلیون میرحسین خودش را نشان داد! مردم از بنیصدر منزجر شدند و به رجایی با شعار«من مقل امامم» رای دادند. مردم از «خفقان» هاشمی منزجر شدند و به خاتمی با شعار «آزادی» رای دادند. مردم از «اشرافیت دولتمردان سازندگی و اصلاحات» خسته  و منزجر شدند و به احمدینژاد رای دادند. سال88 هم، بخش عمده ای از رای 24میلیونی احمدینژاد ناشی از انتقادات تند و بی پرده اش به آقای هاشمی و خاتمی بود. و ایضا رای میرحسین که اساسا حرفی بجز «نفی احمدینژاد» نداشت!

میبینیم که این انتخابهای متضاد، همه و همه در 1 چیز مشترکند: نه به وضع موجود.

البته کاندیداهای امسال هم همگی این را دریافته بودند و در انتقاد از احمدینژاد و دولت 9 و 10، با هم رقابت میکردند! پس چرا از میان اینهمه منتقد، «روحانی»؟!

نقد روحانی در قیاس با سایرین، 2 تفاوت مهم داشت که ممکن است رای اکثریت مردم به او، بخاطر هرکدام ازین 2 بوده باشد:

1.       انتقاد روحانی از احمدینژاد، بر خلاف سایرین، برای ارائه ی یک «راه جدید» نبود. بلکه دقیقا و به صریحترین شکل ممکن برای «بازگشتن به دوران قبل از احمدینژاد» بود! اینکه در تمام مدت فیلم تبلیغاتی، تصاویر هاشمی و خاتمی بجای روحانی ارائه شود! اینکه روحانی ، یک جمله در میان، بگوید «باید مدیران با تجربه ی پیشین را برگردادند»! اینکه دائما از «بهاری که قبل از این8سال بود، و زمستان این8سال» صحبت بشود و... بقیه اینطور نبودند. بقیه کل گذشته را نقد میکردند.

اگر مردم به این دلیل به روحانی رای داده باشند، که بنظر من آن بخش «هوشمند»رای روحانی اینها هستند، میتوان نتیجه گرفت که مردم از «تجربه ی آدمِ جدید» ترسیده اند؛ و نخواسته اند که آن را تکرار کنند. ترجیح داده اند به همان «اشرافیت مدیران» تن دردهند، زمام تمور را بدست فرد «مردمی اما مدیر نبوده!» ندهند. این خیلی قابل تأمل است.

2.        «بی پرده» و «جسور» و «بدون دغدغه ی حفظ ادب» انتقاد کردن. (این را خود اصلاحطلبها هم وجه اشتراک روحانی و احمدینژاد میدانند!)

واقعیتی که هست، این است که این2 خصلت، «چشم پر کن» است. برای دریافتنِ «متقد بودن روحانی» نیاز نیست بنشینی و دقت کنی که دارد چه میگوید،«لحن» افشاگرانه و تکیه کلامهای خیلی تابلو (زمستان، سیاهی، و...) بنحوی بود که مخاطبی که به حرفها «گوش»میداد گاهی احساس میکرد که «دارد به شعورش توهین میشود با اینهمه تکرار شعارگونه ی چند جمله، بدون توضیح و تبیین»!،  اما برای دریافتن منتقد بودن سایر کاندیداها لازم بود که به حرفهایشان گوش فرا داد! این که گفتم، مردم ، خیلیها ، تازه سر صندوق میپرسیدند «به کی رای بدیم؟ گفتی اسمش روحانی بود؟!»  و دست آخر هم مینوشتند «روحلا» و... یعنی انتخاب روحانی، انتخاب چندان «هوشمندانه» و «مسئولانه» ای نبوده.

این،از نظر من، تنها نقطه ی منفیِ این انتخابات است. البته خاص این انتخابات هم نیست. من همان سال 88 هم گفتم این24 میلیون رای را پای رای به گفتمان احمدینژاد نگذاریم. ولی انتظار داشتم امسال رشد بیشتری داشته باشیم که.. البته باز هم اینکه «نصف آراء» میان دیگر کاندیداها تقسیم شده، گویای آن هست که حداقل نصف مردم اهل «دقت کردن» و «تحلیل کردن» هستند و «جوگیر» نیستند و از مناظره ها فقط لحن کلام و پایین و بالای تون صدا و نحوه ی نشستن را نمیبینند. بلکه حرفها را به دقت گوش داده و به فراخور «سلیقه» ی خودف یا «جهانبینی» خود، یکی را انتخاب میکنند.

 

 

نمره ی خودم در این انتخابات:

آقای جلیلی با «گفتمان انقلاب و مقاومت» آمده، یعنی اولا تکیه ی او بر «اندیشه» بود (گفتمان) و نه چیز دیگر، و بعد هم یک اندیشه ی خاص: اندیشه ای که انقلاب اسلامی را ایجاد کرد، و برای این اندیشه ی انقلاب اسلامی هم یک شاخص معرفی کرد:«مقاومت».  خب، از آغاز پیدا بود که نباید و نمیتوان انتظار جلب آراء عمومی را از دکتر جلیلی داشت. و ما هم برای جلب آراء عمومی تلاش نکردیم. حضور جلیلی در انتخابات، حضوری برای «گفتن گفتنیها» بود، و نه تلاشی برای کسب قدرت. روز اول، آقا سعید گفت «انتخابات، برای ما، فقط طریقیت ندارد، بلکه موضوعیت دارد». یعنی خود انتخابات و خود نحوه ی حضور و تبلیغات ما برای ما یک پروژه ست، میخواهیم این پروژه را مطابق با «اندیشه» ای که به آن معتقدیم، به نحو احسن انجام دهیم. گفت کسی که ادعای دولت دینی و اقتصاد دینی و فرهنگ دینی و سیاست خارجی دینی دارد، باید همین ابتدا نشان دهد که میتواند یک «تبلیغات»دینمدارانه و خداپسندانه ارائه دهد یا نمیتواند؟!  لذا سعی کردیم «ولخرجی نکنیم». «شور بدون شعور ایجاد نکنیم». د«کیفیت برایمان مهم باشد و نه کمیت» «اقناع کنیم، اغفال نکنیم.» من شاید در تمام این مدت 50تا رأی را هم به آراء جلیلی اضافه نکرده باشم، ولی یقین دارم که این کمتر از 50نفر، خودشان با شناخت روشن و با استدلال شفاف او را انتخاب کرده اند. و ازین بابت احساس پیروزی دارم و خدا را شاکرم.

راین مدت، من1 بار هم حتی به کسی نگفتم به جلیلی رای بدهید چون جانباز است! یا چون قیافه ش معصوم و بچه مثبت است یا چون ریش یا چفیه دارد یا چون نماینده ی رهبر است. یا... جمله های او را نوشتم روی مقوا، ایده هاش را توضیح دادم، سوابقش را گفتم، نه تیتروار و تبلیغاتگونه، برای هر نفر و هر جمعی 2-3ساعت اقلا وقت گذاشتم، حضوری، تلفنی، پیامکی، ایمیلی،.. بقول آقا وحید «جمهوری یعنی تک تک آدمها ارزش آن را دارند که برایشان وقت بگذاری». و من یقین داشتم که برای هرکسی وقت بگذارم، و خودش وقت بگذارد، با من نهایتا هم عقیده خواهد شد (مگر اینکه از بیخ دو ایدئولوژی جدا داشته باشیم!)

تا شب جمعه، نگران بودم. نگران اینکه در معرفی اصلح کوتاهی کنم، نگران اینکه در شرح ملاکهای دینی ،ملاکهای رهبر، زبانم گویا نباشد، نگران اینکه از دستم در برود و از روشهای «غیر اخلاقی» یا «غیرمنطقی» استفاده کنم، یا مغالطه و «چشمبندی» کنم، یا «تخریب» یا حرف بی سند بزنم یا دچار «تکبر و غرور و از بالا به مخاطب نگاه کردن» بشوم... سعی کردم. گاهی شد، بعضی وقتها هم نشد، متاسفانه، سرجمع، به خودم نمره 16-17 میدهم.

بیشتر هم همین مورد آخر نمره م را پایین آورده. «خودحق پنداری». سال 88 هم این را نوشتم: مراقب باشیم، «حق»بودنِ «ایده ای که از آن دفاع میکنیم»، ما را به این توهم غلط نرساند که «من حق م». نه اینطور نیست. من روی این موضوع بطور خاص تمرکز کرده م، تلاش کرده م، خب به نتیجه رسیده م. میتوانم ادعا کنم که در زمینه های سیاسی، فقط حرفی میزنم که بهش مطمئنم. که اگر فضای گفتگوها شفاف و باحوصله باشد،مو لای درز مواضع سیاسیم نمیرود (J) خیلیها، چون خودشان وقت کافی برای تحقیق و تامل و گفتگو نمیگذارند، و سلیقه ای و جوگیرانه و شایعه پذیرانه با مباحث سیاسی برخورد میکنند، داشتن موضع صحیح و یقینی را اصلا ممکن نمیدانند!  و به یکجور پلورالیزم معتقد میشوند.  بهرحال، این اما اصلا به معنای این نیست که «من کلا بیشتر از بقیه میفهمم»! و یا «من کلا متفکرتر و عاقلتر و بهتر از بقیه هستم»! نعوذا بالله ازینکه دچار توهماتی شویم. من همان وقتی که دارم مادرم یا فامیل یا دوستان، یا... را درمورد فضای انتخابات راهنمایی میکنم(که خودشان به نتیجه برسند البته! سبک بحث سقراطی!)، در همان لحظه هم در انواع و اقسام زمینه های ضروری زندگی محتاج کمک و راهنمایی آنها هستم.

(کلا یک مشکل دیگر هم آن است که «زبان مردم» را بلد نیستم. این تاکیدم روی «شناختن مردم» و فهمیدن «قواعد تصمیمگیری مردم» برای همین است!)

لذا همینجا اگر جایی با کسی برخوردی داشته م که ازش خدای ناکرده بوی تکبر استشمام شده، معذرت میخوام، از دستم دررفته، حلال کنید، و دعا کنید تکرار نشود.

 

نهایتا اینکه: بنظر من «جمهوری اسلامی» یا «مردمسالاری دینی» یعنی اینکه اصل دین است، اصل اسلام است، محور و نقشه ی راه را «ولی فقیه» مشخص میکند، اما اینکه «چقدر» مطابق با این اصل و این نقشه راه  برویم، را «میزان توان مردم» برای تحملِ هزینه ها و دشواریهای راه دین، و «نحوه ی درک مردم» از این دین و نقشه،  مشخص میکند. و همه باید سعی کنیم که این «توان» و «درک» را درخودمان و دیگران بالا ببریم، اما برآیند توان و درک جامعه، هرچه که بود، برایند توان و درک ماست، متعلق به ماست، بیگانه نیست، و برایمان محترم است.

 

پ.ن. ما که در دولت احمدینژاد که برای دفاع ازش هزینه دادیم، به پست و مقام و شغل و «استخدام»ی نرسیدیم! حالا بطریق اولی باید دور آن را خط بکشیم، اما راه خدمت به مردم و به انقلاب، تنها از مسیر پیروزی در انتخابات نمیگذرد. از امروز بدون اینکه بار سنگین گاری دولت را به خودمان بسته باشیم، باهم، خودجوش، با چشم بازتر، و مردمیتر،  و سبکبارتر، برای پیشبرد انقلاب اسلامی مردم تلاش میکنیم. انشاالله.

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:14.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-bidi-font-family:"B Mitra";}
برچسب‌ها: انتخابات 92, جلیلی, روحانی, مردم, نتیجه
+ نوشته شده در  چهارشنبه 29 خرداد1392ساعت 11:43  توسط فروزنده  | 

 
وحدت اسلامی را تحت زعامت امام خمینی روحی له الفدا حفظ نمایید و هرگز بر خلاف نظرات حضرت ایشان عمل ننمایید. نه یک قدم پیشتر و نه یک قدم عقب تر. ___ بخشی وصیت نامه ی شهید مهندس مسعود فروزنده