تا...؟... فعلا هیچی...

چه ها می بینم؟! خیال است آیا؟!

majaaaz — Tue, 03 Nov 2009 05:37:18 GMT

یه عده ای با ولع دندان تیز کرده ند برای انقلاب، این تنهاترین آزاده ی دهکده ی اسیر جهان...

پشت کرده های به وطن، از نیویورک نعره ی مستانه ی "آزادی" سر میدن!!! ...

مرفهین بیگانه با قدس ، از روز قدس ما "حق"شان (!!!) را می خواهند!!!...

دلدادگان امریکای مطرود ِ ملت و دانشجوها ... تائبین ِ از خط امام، به "13 آبان" طمع ورزیده اند...

یه عده در داخل ، واقعا با تمام وجود از "رژیم سفاک جمهوری اسلامیگ منزجرند و "خونخواه همرزمانشان" !!!

عزیز بزرگواری ... تمام دارایی ِ مبارزین و پابرهنگان عالم... ره برمان، بنابر ادعای خودمان!!!، ... سالهاست راه مان می نماید...

می نماید؟... نه! دستمان را گرفته... قدم قدم ...(سمنان... فردوسی...شیراز... دیدار نخبگان ... افطاری تشکلها... علم و صنعت... و...) حالا تا اینجا فهمیدید؟...حالا احتمالا به این مشکل برخواهید خورد؟...و... قدم به قدم... به قاعده ی یک مربی...

امیدوارست به ما...!!!

هنوز هم... حتی در این چندماهه که بارها مجبور شد تصریح کند "این را هم من باید براتان بگویم؟!"... "چقدر گفتم؛ چرا نکردید؟!"...

باز هم امید دارد به ما... به چه چیز ما؟! ... نمی دانم...

ما چه می کنیم؟

هی دستمان را از دستش می کشیم... دستی که خودمان، با ایمان، به دستش داده بودیم...!

(می دانیم... بدون دست او گم خواهیم شد...!)

دست خودمان نیست آخر! ...

(با عرض پوزش) مگر "تام" وقتی چشمش به "جری" می افتد دست خودش است که به سمتش برود یا نرود؟!

بعضی ها را که می بینیم ابراز وجود می کنند دامن از کف می دهیم...

(نگوییم "غیرت"...! ... مگر نفرموده بود "حتی اگر عکس مرا پاره کردند..." .......چه رسد به اینکه فقط چهارتا سینی غذا به زمین کوبیده شود و چهارتا شعار...)

چشممان که به بعضی ها می افتد ...دامن از کف می دهیم... و واکنشهایی کاملا قابل پیشبینی ... (عجب اسباب بازی بانمکی هستیم برای بازی گردان ها...!)

دامن از کف می دیم... حتی حاضریم به هم دیگه ... حتی به خودمون ...دروغ بگیم...

برای این تمایلمان ، خلاف راه او، هزار و یک جور "بهانه"ی قشنگ جور کنیم !!!

به او هم می توانیم دروغ بگوییم؟... نمی دانم... سعه ی صدرش بیش از آن است که بفهمیم که فهمیده یا نه؟!

بدتر حتی...!

سفت ایستاده ایم همینجایی که هستیم... و فقط هرچه می گوید "تکرار می کنیم"...

(جبهه ای را تصور کنید که فرمانده ش می گوید "آتش"

و همه فقط تکرار می کنند "آتش" !

بعضی ها هم البته وقتی تکرار می کنند از فرط "شوق" اشکشان هم جاری ست!)

هر از مدتی هم به نشانه ی "پای بندی"مان ...چفیه ای چیزی ازش به تبرک و یادبود می خواهیم!!!

ولی ما کماکان "ایستاده ایم" !!!

...خدا.......یا.....! یعنی تا کی تحمل می کنی این ظلم ما را... به عظیم ترین نعمتت... ؟؟؟؟؟

تا کی به ما امیدوار خواهد ماند...؟؟؟؟

پ.ن.1. راهپیمایی دیروز بچه ها (از مسجد تا ابن سینا- بعد از نماز ظهر) خیلی خوب و سالم برگزار شد... جای تشکر داره واقعا...بعد از عمری صدای "مرگ بر آمریکا" تو شریف پیچید...

مظهر شیطان تویی

دشمن انسان تویی

ای همه اهریمنی

سرخط فرهنگ تو...

آمریکا حتی اگر هیچ جنگی هم براه نیندازد دشمن است..... شیطان است...

بدون جنگ حتی شیطان تر است

بدون ۵۰۰۰نفر در ۱۱ روز کشتن حتی دشمن تر است "برای انسان"

گذشت روزگاری که "مارکس" "سر کار برود" و ملتی را سر کار بگذارد که "حق کارگر را بیایید از کارفرما بگیریم!!!"

زمان زمان دست بدست هم دادن کارگر و کارفرماست... علیه "انسان"

زمان زمان دستور العملهاییست از قبیل

"شایسته است به کارگری حقوق بدهی تا جایی را بکند...و به کارگر دیگر حقوق دهی تا همانجا را پر کند...

در اینصورت هر دو پول دارند و می توانند خرید کنند و چرخ اقتصاد آزاد می چرخد"

و شایسته است سعید حدادیان همین یک دستور العمل را بجای هر روضه ای بخواند و امت حزب الله بمیرند از این درد...

تنها بلندگو و تنها حلقومی که حق دارد حرف بزند و اطلاعات بدهد در جهان حضرت امپریالیسم است

تنها استادی که حق دارد مغز "همه ی انسانها" را در طلایی ترین مدت عمرشان به کار بگیرد...به نام علم و دانشگاه... حضرتا امپریالیسم است

تنها کدخدایی که حق دارد حق و باطل را بین مردم قسمت کند حضرت امپریالیسم است

تنها کسی که حق دارد نیروی نظامی و "هرگونه سلاحی" "برای دفاع از بشر!!!" داشته باشد حضرت امپریالیسم است

تنها کسی که علم را از غیر علم مشخص و ممتاز می کند حضرت امپریالیسم است

تنها "خوش سلیقه ای" که طرح لباس و دکور منزل و آرایش صورت و موسیقی و هنر و ......... را خوب می تواند بزند ...حضرت امپریالیسم است

تنها دانایی که صلاح ملتها را بهتر از خودشان می داند و تصمیم میگیرد که چه زمانی "لیاقت دموکراسی دارند" (!!!!) حضرت امپریالیسم است

کدام آزادی برای انسان باقی مانده؟؟؟؟

"شهروند خوب" آسته می رود و آسته می آید... چرخ صنعت و اقتصاد امپریالیسم را می گرداند...(معذرت می خوام درست مثل همان موجود بی زبانی که چرخ آسیا را...!)

شهروند خوب ...درس می خواند...

مهندس یا اقتصاددان یا جامعه شناس می شود...

مهم نیست! هرکجای "دنیای علم" که برود خوب است!... جای هرکدامشان قبلا برای خدمت به حضرت امپریالیسم درنظر گرفته شده!

چه فرقی میکند مهندسی باشی که در گوشه ای مسئله های صنعت حضرت را حل کنی...

بی آنکه بدانی(تو را همان بس که جایزه ی علمی فلان اعطایت کنند!!!)

یا جامعه شناسی باشی که لالایی "نهادهای مدنی" به گوش این جماعت برده بخوانی...

امروز ۱۳ آبان بود...

۳۰ سال قبل در چنین روزی عده ای "بچه دانشجو" حضرت امپریالیسم را وادار کردند بر سر میز مذاکره "تعهد دهد که در امور شما دخالت نمی کنم" !!!

(به این مسئله فکر کنیم... "شکست" چه معنایی داره واقعا؟)

امروز ۱۳ آبان است

مترو در ایستگاه های قبل و بعد از لانه (دروازه دولت-طالقانی-هفت تیر) توقف ندارد

امروز ۱۳ آبان است

همه جا پلیس ضد شورش ایستاده. موتورهای سه پشته ی نوجوانهایی با باتوم می گذرند...خانمی دستش می لرزد "چی کار کنم؟! مسیرم امروز سمت میدون آزادیه" (نمی فهمم ربط موتورها با این خانم چی بود؟)

امروز ۱۳ آبان است

در و دیوارها و ادارات و میدان ها و... همگی پر اند از بنرهای "گرامی باد...روز استکبارستیزی"....

امروز ۱۳ آبان است

اتوبوس ها بچه ها را از مدرسه ها می آورند...

امروز ۱۳ آبان است

جلوی لانه سرودهای لوس دانش آموزی پخش می شود و مجری برنامه فریاد می زند "صلواتی بفرست که تو عمرت نفرستادی!!!"...

امروز ۱۳ آبان است

امپریالیسم هنوز حکومت می کند بر دنیا...

یک گوشه ی دنیا هم... ایران ما

مگر برای حکومت حتما باید شاه دست نشانده یا لانه ی جاسوسی ای درکار باشد؟!

عصر اطلاعات است ناسلامتی!

امروز ۱۳ آبان است... کتاب چیستی علم را توی کیفم با خودم اینور و آنور می کشم!... "میانترمها در راهند"...

راه شکستن حضرت امپریالیسم را از دل همین دانشگاه خودش ...می توان یافت... به شرط هایی البته...

اگر خدا بخواهد ... موسی ها در قصر فرعون پرورده می شوند...

امروز ۱۳ آبان است... کتاب چیستی علم را توی کیفم با خودم اینور و آنور می کشم!... "میانترمها در راهند"...

... البته بحمد الله دوستان بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوند...

البته عیب او جمله بگفتی...هنرش را نیز نباید از قلم انداخت!

بچه ها (ی بسیج و گروه های مذهبی شریف...اگه اشتباه نکنم) بعد از حرکت قابل تقدیر ۱۲آبان روز ۱۳ آبان هم اقدام به راهپیمایی باشکوه تری کردند...(که چنانکه مشهوده بعلت مسائل امنیتی بنده توفیق حضور نیافتم! ولی بشرح حاضرین: )

نکات موفقیت آمیز حرکت بچه ها:

حضور خوب اساتید و مسئولین و کارمندان دانشگاه همراه ما

شعارهای کنترل شده، سنگین، دانشجویی، و همراهی خوب جمعیت

توجه به تهیه ی فیلم و عکس توسط تلفن های همراه (حداقل 100 قطعه فیلم تهیه شده)

گم نشدن در انبوه جمعیت مستقر در کنار لانه جاسوسی، و ایفای نقش پیشروی دانشجویی با حضور در خط مقدم مناطقی که مخالفین حضور داشتند

پرهیز از درگیری در عین حضور در صحنه

توجه کامل به عدم پرتاب اشیا و آسیب نزدن به ساختمان در تجمع اعتراضی مان جلوی ساختمان «کلمه سبز»

دو بار سکوت کامل راهپیمایان هنگام عبور از جلوی بیمارستان

کم بودن موارد خودسری در میان خودمان به نسبت موارد مشابه، و حفظ اتحاد و انسجام جمع تا پایان

انتخاب خوب مسیرها علیرغم قطع بودن ارتباط تلفنی، و نداشتن موتور و...

پلاکاردهای زیاد، با جملات سنگین و بامحتوا

خسته نشدن خواهران و برادران حاضر علیرغم چند ساعت راه رفتن و شعار دادن

گزارش تصویری -امیرکبیر

گزارش تصویری-دانشگاه تهران

ضمنا... امروز(۱۶ آبان) هم بالاخره دوستان وارد فضای منطقی گفتگو شد! ... این یعنی بلوغ فضای دانشجویی! . . . گفتگوی آزاد و بدون دعوای دوطرف... با حضور دکتر شمس اللهی و دکتر وثوقی وحدت (استادهای برق) ... البته بالطبع تجربه ی اول و طبیعت خود بحث...کسی توقع نداشت که جلسه به تعیین قطعی حق و باطل برسه... ولی خب بعنوان گامهای اول مبارک است انشاالله!

روزهای آخر

majaaaz — Wed, 21 Oct 2009 06:37:18 GMT

"روزهای آخر" را توصیه می کنم به هرکسی که مثل من برایش عجیب می نمود که چرا پای "برگردید" محمد کاظم کاظمی تاریخ 67 خورده؟ یا پای" مولا ویلا نداشت" قزوه 66 ؟ "آخه اون موقع که هنوز فضای جنگ بوده و ...؟!!" ...

در "روزهای آخر"، جنگ چهره ی متفاوتی داره. متفاوت از سالهای اول... متفاوت از کتابهای روایت فتح!... اینجا "بیت المقدس 7" است... آنچنان خبری از عشق و ایمان و حماسه ، از جنس "فتح المبین" و "الی بیت المقدس" و "خیبر" و "والفجر8" نیست...اینجا 3 تا لشکر با آداب مفصل راه می افتند خط مقدم و نجنگیده برمی گردند و از گرمای ظهر تابستانی شلمچه تلفات می دهند!... اینجا بچه هایی نیستن که قمقمه هاشان را بزنند به آبهای پر از خون و جنازه ی لب هورهای مجنون... و فرمانده لشکری که زیر آتش برود برای شان آب تمیزتر بیاورد... اینجا به نیروها وعده ی "قطار اکسپرس خواب" می دهند و وقتی نمی رسد ملت اعتصاب می کنند در راه آهن!...اینجا خبری نیست از فرمانده ای که برای چند سوال به هوش بیاورندش! و بعد دوباره ازشدت کار و بی خوابی و تشنگی بی هوش شود و حاضر نباشد منطقه را و نیروهایش را ترک کند چون "امام گفته جزایر-مجنون- باید حفظ شوند"... اینجا فرمانده ی محور، برخلاف همه، صورتش تمیز است از خاک و گِل و عرق... اینجا نیروهای اطلاعات ، دیرتر از آن بسیجی ِ خسته و پریشان، از خط برمیگردد تا خبر تنها ماندن ِ نیروها و عقب کشیدن لشکرهایی که قرار بود چپ و راست را حمایت کنند را به فرمانده ی محور برساند!... اینجا خبری از "فقط دو تا مینی کاتیوشا دارید" و مهمات جیره بندی نیست... اینجا آر-پی-جی ها ،از فرط گرما، بی دقت شلیک می شوند و چون تانکها هنوز به حد کافی نزدیک نشده اند، متوالیا به خطا می روند...و همه کشان کشان به عقب می روند !!!

اگر نویسنده اغراق کرده باشد ، ظلمی ست نابخشودنی به تاریخ؛ اما اگر نه، اگر واقعا روزهای آخر، جبهه این شکلی شده باشد، آنوقت "روزهای آخر" کمک می کند تا تو هم اندکی از "جام زهر" 598 را مزه مزه کنی... تا بفهمی چرا درست بعد از جنگ، ره بر اینهمه تنها می ماند؟ چرا سال 72 بین سپاهی ها از "عبرت های عاشورا" می گوید؟!!

اینجا دوباره ، مثل روزهای بنی صدر، ارتش فکه را خالی می کند و تا خود ِ شهر اندیمشک عقب می کشد!!! "هر ماشینی که می رسد پر است از سرباز؛ پشت کامیون، عقب وانت، بوفه ی اتوبوس. همه و همه پر است. بچه ها را پیاده می کنند و به درون ورزشگاه می برند. ماشینهای نظامی هم می رسند. معلوم نیست می خواهند به کجا بروند. خودشان هم نمی دانند. انگار میخواهند از چیزی فرار کنند. دشمن ِ ناپیدا را در کنار خود می بینند." و اینبار از سپاه هم فقط دو گردان (به حساب من 400 نفر باید می شدن؟ ولی گویا 100 نفر فقط...) برای مقابله با دشمنی که ارتش با آن عِده و عُده از مقابلش عقب کشید وجود دارد که "برید. خودتونید و خدا دیگه!" ... (البته نیروهای ارتش مجددا برمی گردند...)

به مادر و پدرم فکر می کنم...به حساب اونا جنگ اونقدر طول می کشید که ما هم سیزده ساله بسیجی شویم و کنارشان بجنگیم!!! نسل اینها به جنگ 30 ساله فکر می کردند! تا قدس! تازه بعد هم لابد آفریقا و تبلیغ و... البته آن اقلیتی(به اندازه ی همان 100نفر بسیجی از کل دوکوهه!!!) که امام خطابشان کرد "مگر بر پدر پیر شما سخت نیست؟"، به هر حال 30 سال است که دارند می جنگند ! وسط ِ همین زندگی شهری ِ غرب زده (بخوانید "دشمن زده")

یه قسمتهایی از کتاب :

(روزی که رادیو خبر پذیرش 598 را اعلام کرده و دوکوهه را بهت گرفته!) "می آیم توی اتاق خودمان. تنها بدنبال یک چیزم؛ تنهایی. از پنجره نگاه به جلوی گردان می اندازم. تویوتایی می ایستد. یکی پیاده می شود. می شناسمش. فرمانده ی گردانی از لشکر است. بر سر و صورتش می کوبد. از آنچه می بینم در تعجب می مانم. باورم نمی شود اوست. مگر او همانی که فکر می کردم اگر تمام غم های عالم را به او بدهند بی تفاوت می ماند! مگر او همانی نیست که فکر می کردم اگر از آسمان خمپاره ببارد ایستاده است. مگر او همانی نیست که فکر می کردم اگر انسان نبود حتما کوه بود! پس این چگونه حالی است؟چرا برسروصورت خود می کوبد؟چرا این چنین فریاد می کشد؟ چرا اینچنین گریه می کند؟... می نشینم. دستهایم را ستون سرم می کنم.موهایم را در دست می گیرم.خدای من! چه اتفاقی بود که افتاد. چه چیزی را شنیدم مگر می شود باور کرد. توی تهران با چه کسانی که دعوایمان نشده بود؛ آنان که خودشان را عقل کل می دانستند و ما را بچه و کم عقل، آنانی که حتی یک بار هم گوششان صدای خمپاره را نشنیده بود. و حالا آنچه را که باور نداشتیم اتفاق افتاد. یعنی جنگ تمام شد. صلح شد! همین."

"حوادث چند ماه گذشته در ذهنم تکرار می شود. چه متفاوت بودند با همه ی جنگی که قبل از آن بود! و چه مظلومانه و غریب! چند روز قبل قرار بود از تهران نیرو بیاید؛ اعزام مجدد. همه ی گردانهای خالی خود را آماده ی گرفتن نیرو می کردند. قطار که جلوی دوکوهه ایستاد، نیروها هم آمدند؛ صد نفر ساک به دست. تفی بود بر صورت همه. مگر وضعیت از این بدتر هم می شد. پس چرا کسی نیامد؟!"

(بعد از قرائت پیام 29/4/1367 امام –اتاق تبلیغات گردان) " می روم سروقت کتابهای توی قفسه. بدنبال کتابی می گردم.پیدا نمی کنم می پرسم:"این کتاب فروغ ابدیت کجاست؟" قفسه ای را در گوشه ی دیگر اتاق نشانم می دهد. می روم سروقتش. می گوید :"صفحه ی 580" از حرفهایش چیزی سر در نمی آورم. کتاب را ورق می زنم و می یابم؛ صلح حدیبیه. بالای صفحه را نگاه می کنم: 580 . با تعجب برمی کردم و نگاهش می کنم. پیروزمندانه نگاهم می کند و می گوید:"همه دنبال همین صفحه اش هستند."

گوشه ای می نشینم و شروع می کنم به خواندن. غرق در کتابم که صدایی به خودم می آورد. : "نوارخانه ی لشکر تا فردا ساعت هفت بعد از ظهر، نوار صلح امام حسن آقای مطهری رزرو شده."

لحظه ای می مانم. هیچ فکر نمی کردم بچه ها این چنین باشند. بسیجی ها ساده اند و در ظاهر خاموش، اما حالا... درمی یابم که در پشت همین صورتهای آرام و ساده، تفکری عمیق خوابیده است."

(1/5/67) نزدیک ظهر می شود. پیک گردان علی را به پایین می خواند. او می رود و برمی گردد . : "لشکر اعلام کرده که آماده باشید به محض دستور حرکت کنید. عراق خط رو شکسته و اومده تو. حتی می گن عراق داره می آد خرمشهر و آبادان رو دور بزنه. عراقیا اومدن رو جاده ی اهواز-خرمشهر."

من همچنان به گوشم. از صحبتهای علی به خودم بیمیگردم. می بینم چه پوست کلفت شده ام؛ راحت گوش می کنم هر خبری را عراق داره می آد خرمشهر و آبادان رو دوباره بگیره...چه بی غیرتم از شنیدن اینها. حتی لرزه ای بر تنم نمی افتد....می گویند بعضی از بچه های اهوازی مثل اول جنگ با لباس شخصی و آر پی جی ، توی جاده ی اهواز-خرمشهر به عراقیا حمله کردن.مردم گروه گروه دارن می رن به طرف عراقیا. ... و ما همچنان مانده ایم."

(4/5/67عملیات غدیر- برای گرفتن پاسگاه زید) "مکثی می کند و ادامه می دهد :"امشب باید سه راهی گرفته بشه وگرنه عراق از همونجا فشار میاره و همه رو می زنه عقب." صدایی از آن سوی خاکریز بلند می شود. :"بچه های اطلاعات هستیم... خودی..." چند نفر می آیند؛ یکی شان صحبت می کند :"به ما ساعت هفت گفتند برید جلو راه کار گیر بیارید برای بچه های مالک. ما هم تا بیاییم وسایل رو برداریم و بریم جلو، دیر شد الان هم جایی تنونستیم بریم. حدود یک کیلومتر رفتیم جلو؛ تا دم تانکهای سوخته ی توی دشت؛ اگه می خو.استیم اونها رو رد کنیم و بریم جلوتر وقت گرفته می شد ما هم برگشتیم." آقا مجید می گوید :"کار تکلیفیه، بدون شناسایی می ریم." با این حرفش جای هیچ سوالی نمی گذارد.بر ما تکلیف است که برویم؛ پس می رویم. راسخ صدایم می کند:"احمد! آقا مجید که گفت کار تکلیفیه،الان نه می دونیم جلومون چه خبره و نه حتی هماهنگی با لشکر سمت راستمون داریم. ما موندیم و خدا. از خاکریز که رد شدید ستون هیچ پناهی نداره. دشت صافه و یه دوشکا می تونه یه لشکر رو بخوابونه...اگه عراقیا ستون رو وسط دشت دیدن مواظب باش. ما گروهان سیدالشهدا رو نمی فرستیم، چون معلوم نیست چی پیش می آد. خودت که می بینی چه خبره. اگه کار گره خورد و نتونستید جلو برید و گفتند بکشید عقب مواظب باش کسی جا نمونه. یه موقع بچه های مجروح رو توی دشت جا نگذارید.همه رو برگردونید احمد! کسی جا نمونه."... هر دو می دانیم چه اتفاقی خواهد افتاد. بارها دیده ایم..."

2/7/67-پادگان دوکوهه - ... امروز باید باید برویم. می روم کارگزینی. برگ تسویه ام را می گیرم. همه چیز را تحویل می دهم. تسلیحات، اسلحه ام را می گیرد و امضایی می کند. تدارکات امضا می کند فرماندهی امضا می کند. همه امضا می کنند. ساکم را می بندم . وسایلم را جمع می کنم. راه می افتیم. از پله های ساختمان می آیم پایین. نمی توانم باور کنم دیگر بالا نخواهم رفت. پاکِشان می آیم. حسرت بار دیوارها را می نگرم. نمی خواهم حتی ثانیه ای را از دست بدهم. می خواهم همه چیز را درخاطرم ثبت کنم. مگر می شود رفت و سیر نگاه نکرد. مگر این رفتن، رفتنی است عادی. این رفتنی است که راه بازگشت ندارد. می روم به شهر؛ برای همیشه. از دوکوهه می روم؛ برای همیشه. از تمام امیدم باید جدا شوم. از تمام زندگی ام باید جدا شوم. مگر می شود رفت بی هیچ ضجه ای. مگر می شود رفت بی هیچ نگاه حسرت باری. مگر می شود رفت بی هیچ صورت اشک آلودی..."

«امروز جنگ حق و باطل، جنگ فقر و غنا، جنگ استضعاف و استکبار و جنگ پابرهمه ها و مرفهین بی درد شروع شده است»

«ما می گوییم تا شرک و کفر هست مبارزه هست و تا مبارزه هست ما هستیم. ما بر سر شهر و مملکت با کسی دعوا نداریم. ما تصمیم داریم پرچم لااله الا الله را بر قلل رفیع کرامت و بزرگواری به اهتزاز درآوریم.»

این پست قرار بود اصلش این باشه و از "روزهای آخر" فقط براش مثال بیارم که...! :

«مملکت رمضان»

۱. استاد وقتی میخواد از دوران شکوفایی آتن بگه اولا یادآوری میکنه که "این در شرایط بعد از فتوحات یونان و سیل غنایم و خلاصه در شرایط رفاه آتن است..."

۲. در ابتدای بحث "مذهب کلبی" که قائل است "انسان هرگاه مطلوبی را بخواهد در اسارت آن مطلوب واقع میشود. و لذا بهترین راه سعادت و آزادی بشر این است که چیزی نخواهد" و مشهور است که دیوجانس بزرگ این مذهب در خمره ای می زیسته و.... در معرفی این مذهب می خوانیم : "این اندیشه های کلبی در زمان شکستهای ژی در ژی یونان و فروریختن ژایه های تمدن عظیم اسکندر و در فضای فقر و فشار بر مردم مطرح شد و مورد استقبال قرار گرفت"

ایران ما حدود دهه های ۴۰-۶۰ در اوج سختی و خفقان بوده ند. و عجیب اینکه مترقی ترین سطح تعاملات اجتماعی و فرهنگی و روحیه و تعاون مردم با هم و خستگی ناژذیری را هم در همین ایام می بینیم!!!

گویا منطق ما چیزی مشابه همین سروده :

"خواهر من! گرامی برادر!

چون به هر حال تنهاست مادر

من به خاک اوفتادم تو بگذر

بهر ایجاد دنیای بهتر ... "

دقیقا تو شرایطی که سرنوشت محتوم خودشونو مرگ یا زندان ساواک می دونستند به فکر "ایجاد دنیای بهتر" اند...!

و مثل امروزی که در رفاه نسبی ایم...

بقول دکتر نایبی :"اگه من رئیس جمهور بودم در این چاه های نفت رو می بستم. تا ببینیم "خودمون" چی هستیم بلکه یه تکانی ..."!

(مطلب یه مقدار ناپخته ست...می دونم) (آهنگ مجاااز هم تغییر کرده می تونید نظرتونو بفرمایید) (پست قبلی هم...!)

حلقه های واسطه ی غیر صالح

majaaaz — Thu, 15 Oct 2009 09:11:18 GMT

بحثی جایی بود راجع به اهمیت واسطه های میان امام و امت... که باید خط رهبری را برای مردم بیان کنند و در مصادیق مختلف نشان بدهند و... و این سوال مطرح شد که امام اگر این حلقه ی شاگردان امین و توجیه نسبت به فکر امام و اسلام ناب و توجیه نسبت به واقعیات مردم ایران را نداشت آیا موفق میشد؟! و پاسخ در خور تاملی شنید که "دیدید که! سال ۴۲ بدون چنین نیروهایی قیام کردند و نشد!"

اما

اما "انقلاب ما تازه از سال ۵۷ شروع شد"! و اولین غلط خیلی ها اینجاست که فرض کنند بهمن ۵۷ "نقطه ی پیروزی و پایان انقلاب" بوده!

قیام امام تا پیروزی راه درازی داره ! (بتعبیر خودشون: اگر بگذارند ما بیست سال آینده می توانیم بگوییم انقلاب اسلامی پیروز شده-نقل قول از سیعد قاسمی)

توی این مسیر پیروزی تا کجا وجود آن حلقه ی واسطه ضروری بود؟ (یعنی از کجا به بعد دیگر اگر حذف میشد پیروزی نهایی خدشه دار میشد؟)

این سوالی ست که می تواند مورد بحث واقع شود.

اما این حلقه ی واسطه حذف شد!

مطهری و باهنر و بهشتی و مفتح را هوشمندانه از انقلاب گرفتند.

امام ماند و شاید همین یک آقای خامنه ای ! (اثبات این ادعا را میسپارم به بحثهای تاریخی)

باز هم قابل بحث هست که با یک نفر واقعا چقدر می توان پیش رفت؟

اما اوضاع از این هم بدتر شد!

امام رفت!

و همین تک شاگرد صدیق و درخشان مکتبش -آقای خامنه ای- سکان امامت این ام القرا را بدست گرفت...

و حلقه ی واسطه ؟؟؟

عمده دارایی انقلاب را ترورهای سالهای اول و جنگ ۸ ساله گرفته بود...(یا دست کم منزوی کرده بود...امثال لاجوردی ها را...)

و حلقه ی واسطه ی "جعلی"...

بقول بزرگی :" این هفته رهبر در خطبه های نماز جمعه چیزی میگفتند... هفته ی بعد خطیب بعدی حرفش را با "همانطور که رهبر فرمودند" شروع و با "خلاف تمام آنچه رهبر فرموده بودند ختم میکرد" !!!

رهبر از معیار سازی استعمار برای ما درد می کشید و رگ گردن آقایان بخاطر بدحجابی (بدحجابی درحد دهه ی ۷۰) ورم میکرد

رهبر از سیره ی علوی می گفت و آقایان ته سریالهایشان یک مادربزرگی مینشاندند تا یک حدیث بی ربطی به خورد مردم بدهد...

(چنانکه روزگاری هم امام از تکریم خانواده ی شهدا گفت و حضرات(!!!) افتضاح مدارس شاهد را براه انداختند...)

"اگر می خواهی حقیقتی را از بین ببری خوب به آن حمله نکن. بلکه بد از آن دفاع کن"!

با تربیت عمومی شخص رهبر

و با تمام کارشکنی های این حلقه ها

موجوداتی از دامن انقلاب اسلامی روییدند که ولو گمنام اما به احسن وجه خط رهبری را درک کرده و تشریح میکنند... بزرگوارانی که همان مصداق "حرف مالک همان حرف من است بدون اینکه قبلا برایش گفته باشم" ! ...

البته پدیده ی دیگری هم - بدون دخالت این حضرات - از این دامان پربرکت برخاست : دکتر احمدینژاد!

موجودی که علیرغم آقایان واسطه ی ناصالح "پویا"ست

موجودی که علیرغم آقایان واسطه ی ناصالح ، "نوگرا و غیر محافظه کار"ست (بقول بعضی ها بر مرزهای علم حرکت میکند! نه نشخوار بارها جویده ی غرب را...)

موجودی که علیرغم آقایان واسطه ی ناصالح، "اعتماد به اسلام" دارد

موجودی که علیرغم آقایان واسطه ی ناصالح، "خود را بالاتر از مردم نمی بیند"

امروز احمدینژاد برای اسلام و آینده ی تمدن اسلامی خطرناکتر است(۱) یا سایر اصولگرایان؟!

همان اصولگرایانی که سالها حلقه های ناصالح(=بدون صلاحیت)ی بودند تحمیل شده بر امام و بر امت...

سازمانهای بودجه خوار و پرمدعا و بی بازده و تحریف کننده ی انقلاب...

سازمان تبلیغات اسلامی

سازمان صدا و سیما

و برخی مجلس نشینان محترم

(و راست سنتی -امثال موتلفه - که البته بودجه خوار نیست!)

سازمان بسیج

و امان از این آخری...!

امان از این آخری که "محل کادرسازی" آینده ی نهضت است !!!

تنها اندکی بیش از یک سال گذشته است ازآن تائید رهبر بر ادعای نماینده ی بسیج دانشجویی شریف:

"دوستى گفتند كه نسل جديدى در حال ظهور است. اين كاملاً درست است. البته اين، اولين نسلى كه دارد در انقلاب خودش را نشان ميدهد، نيست؛ قبل از شما هم يك نسل خودش را در انقلاب نشان داد - در واقع متولد شد - و دست قدرتمند و انگشت گره‏گشاى خودش را به كار انداخت... انقلاب مثل يك كوره‏ى گدازنده است؛ تغييردهنده‏ى شكل و نظم عناصرِ موجودات است. دگرگون‏كننده است. اين دگرگون‏سازى فقط در سطح مناسبات اجتماعى نيست، بلكه در درجه‏ى اول، در لايه‏ى درون انسانها و ذهنيتهاست. اين نسل هم كه شما ميگوئيد دارد ظهور ميكند، اين را هم من كاملاً قبول ميكنم؛ تصديق دارم و آن را حس ميكنم... سؤال ميشود كه مأموريت اين نسل چيست؟ الزاماتش چيست؟ كى ميخواهد او را پيش ببرد و هدايت كند؟... -جواب سوال را از منبع اصلی مطالعه بفرمایید- "

نسلی که خودش به سراغ بازخوانی آرمانهای انقلاب و امام رفته و از خلف صالح او راه میجوید...

تنها یک سال گذشته و... -بماند- و تو گویی همین یک سال بود عمر این نسل!

یا دست کم همین یک سال بود "بقای این نسل در بستر سازمان بسیج"

سخن کوتاه ...

رهبرمان در خطبه های عید فطر -بعنوان بهترین عیدی!- "انتخابات و اغتشاشات و موج سبز و..." را از صدر مسائل کشور حذف فرمودند.

بلکه کلا از لیست مسائل کشور حذف فرمودند

رهبر در خطبه های عید فطر مجددا علم نهضت را بر دوش دانشگاه و حوزه نهادند...

رهبر در روز عید فطر همه را به حرکت علمی فرمان دادند

رهبر در خطبه های عید فطر تصریح کردند که نیمه ی اول سال را از دست دادیم

...

و بسیج دانشجویی هنوز "صلاح" را در دامن زدن به اغتشاش می داند ... ( و دردا که همان بسیج دانشجویی پارسال!!!)

رفع عیب بی سیم های اسرائیل در جنگ ۳۳ روزه سوال المپیاد بهترین دانش آموزان جمهوری اسلامی ست...

و بسیج دانشجویی (دانشگاه صنعتی) پرداختن به "معضل ارتباط صنعت و دانشگاه" را در حد "نگهداری حیوانات خانگی" بی اهمیت تشخیص می دهد!!!

لذا

بگذار تا ما بسیجی نباشیم...

با این ترتیب مگر چیزی بهتر از همان حلقه ی واسطه ی ناصالح از ما درخواهد آمد؟!

(ضمن اینکه هنوز در این نسل فرمانده ای به لیاقت سمیه نجفی(مسئول بسیج خواهران شریف سال۸۳) ندیده م. ضمن اینکه هنوز فعالیت سیاسی سالمتر از کارهای زهرامهرابی(مسئول واحد سیاسی ب.خ.ش.۸۳) ندیده م. ضمن اینکه کمتر نیروهایی به تیزبینی رمضانی و بهزادی دیده م. ضمن اینکه کمتر دوستی به مسئولیتپذیری سعیدی نژاد(مسئول ب.خ.ش.۸۴) و دبیران (مسئول ب.خ.ش.۸۵ و ۸۶) دیده م یا کسی مثل مسئول پارسال بسیج خواهران که درشرایطی که همه جوگیر جزئیات شده اند(ایم)سرنخهای کلی از دستش درنرود. ضمن اینکه افتخار می کنم که زمانی با امثال مشحون و آقای مولاییمنش و آقای عرب مازار و آقای بادامچی و ... دغدغه ی مشترکی داشته م و با این دوستان زیر پرچم واحدی تلاشی کرده م... و ضمن اینکه به بسیج خواهران فعلی شریف به جد امیدوارم...

اما ... نگاهی به امروز بسیج شریف (همان که پارسال...!) تنهایی رهبر را با بلندترین صدا اعلام میکند...

چرا دعوای داخلی را به مجاااز می کشی ؟ چهار سال بین خودمان "تواصی به حق و صبر" کردیم...به خیال خودمان! حضوری اعتراض کردمی...خصوصی سوال رسیدیم...میل زدیم... نامه ی سرگشاده نوشتیم... بعد از تدفین...در غائله ی انحرافی نشریات امیرکبیر...در موارد دیگری که اینجا لزومی به تکرارش نیست...

امروز بعد از اینهمه اگر اثری نمیبینی باید به خودت شک کنی...

"نصیحت بدون عمل مثل آبی ست که بر سنگی سخت بگذرد"... عیب از بی عملی ماست...

لذا زبان تواصی به کام میکشم . و خود را از مجموعه ای که نه جهاد(؟!)ش را قبول دارم و نه توان تغییرش به کنار... (تا شاید خدا لطفی کند و راه "عمل" بیابم)

گفتنی نیست که چقدر ادای این جمله ی تک واژه ای تلخ و سنگین و دردآور است... :

نیستم.

با این مجموعه نیستم...

-ضمنا گفتنیها را قبلا گفته م. و لذا خودم را موظف به پاسخ به هیچ کامنتی نمیدانم.

-انشاالله که خدا بر توفیق دوستان در پیوستن به راهیان راهش بیفزاید)

زندگی رویای؟؟؟...

majaaaz — Fri, 09 Oct 2009 15:37:18 GMT

(بطور اتفاقی به یه گزارش از روزنامهی همشهری برمیخورم: )

در عراق و در همه ی دنیای عرب آزادی الزیدی جشن گرفته میشود

صحنه ی پرتاب کفش به بوش روی تی شرتهای بسیاری از جوانان مصری به چشم میخورد و در ترکیه هم تبدیل به یک بازی شده

خانه ای ۴ خوابه تئسط رئیس سابق الزیدی برای وی ساخته شد

یک اتوموبیل جدید و هزاران وعده ی دیگر در انتظار الزیدی

یک عراقی ساکن مراکش پیشنهاد داده تا دخترش را به همسری الزیدی...

یک سعودی حاضر شده کفشهای الزیدی را ۱۰میلیون دلار بخرد

احمد جوده کشاورز۷۵ساله ی شهر نابلس از هزاران دلاری میگوید که اقوامش برای الزیدی جمع کرده ند

جوده تصمیم دارد نیمی از بزهایش را برای الزیدی بفرستد...

(برادر منتظر الزیدی در پایان می گوید احساس می کنم مثل یک هنرپیشه ی مشهور شده ام.هرجا که میروم مردم بدنبال عکس انداختن و امضاگرفتن از من هستند. با من که اینگونه اند با برادرم چه خواهند کرد؟!)

نتیجه ۱ . اینهمه(؟) پتانسیل مالی و ...ی سرگردان - و مشتاق مبارزه با استکبار - تو عالم اسلام وجود داره...

... و چرا سرگردان؟؟؟!!!

نتیجه۲. با توجه به تیتر همشهری "از پرتاب کفش به بوش تا یک زندگی رویایی" ... ظاهرا زندگی رویایی حتی برای یک "مبارز" هم شامل است بر... !!!

نتیجه ۳. همون که اینجا(تحریف مگه شاخ و دم داره؟!) گفته م! ...

نتیجه ی خیلی مهم :

یکشنبه بعد از ظهر مهمان عزیزی در شریف داریم...

مهمانی از جنس منتظر الزیدی

امید که نگذاریم - مثل الزیدی - "تحریف" شوند...

چه کنیم ؟ کم فهمی امثال همشهری را هم "دانشجو"ها باید جبران کنند!

-کلی مطلب برا مجاااز داریم...نه فرصتش هست... نه انگیزه ش...! .............دعا بفرمایید که سخت محتاجیم

کجاها باختیم؟

majaaaz — Mon, 28 Sep 2009 22:17:18 GMT

عرض کرده بودم کهاین اسمش پیروزی نیست؛ چون عقل را در این کشور کُشتند. و عرض کرده بودم که رسانه ی محترم ملی (!) بعنوان دوست نادان یا دشمن دانا چه نقش موثری در این فرایند ِ "کُشتن عقل" داشت (1). به نقش موج سبزتوی این "عقل کشی" هم که فراوان اشاره کرده م(۲) و کرده اند. میرسم به نقش آفرین و عامل دیگر ِ این باخت:

(با یک نفر واسطه ) یکی از دوستان (!!!) از بوشهر، میگفت : " کتک؟!... نه ! ما به هیچکدومشون صدمه ای نزدیم ولی کاری کردیم که تا عمر دارن دیگه سراغ این بازی ها نرن! ... فقط دقایقی همه رو جلوی همدیگه لخت کردیم!... بالاخره زندان باید ندامت گاه باشه دیگه."

فارغ از صحت و سقم گفته ی ایشون، درشگفت ماندم از این منطق خطرناک و بحثمان بالا گرفت...

حرفی ندارم. بله کسی که به قصد تجمع بدون مجوز (و بدون دلیل) آمده ، "قانونا" باید توجیه باشد که با یک حدی از خشونت مواجه خواهد شد نه با نوازش و فرش قرمز!

گارد ضد شورش توجیه عقلی و قانونی دارد. اما

اما منقول است صدر اسلام، جایی به نام زندان برای نگه داری "اسرای جنگی" تعریف نمیشد . این افراد همراه با سایر غنایم، بعنوان برده در اختیار مسلمین قرار گرفته و وارد خانه های آنها شده (و در حالت ایده آل تحت تربیت دینی واقع میشدند و "جذب"(و نه مجبور) به اسلام میشدند) و بعد هم همین دین هزار و یک بهانه برای آزاد کردنشان جور میکرد!

حالا نه "برده" داریم. و نه "اسیر جنگی"!

با یک عده "شهروند" مواجهیم که به هر طریق(جای بحث داره ولی نه اینجا) تشخیص داده ایم که "باید مدتی دور از این فضا نگه داشته شوند" و یا تشخیص داده ایم که "شاید از طریق اینها بتوان به ریشه های اصلی مشکل رسید"و یا... تکلیف چیست؟

گفته ند "قرار است زندان ندامتگاه باشد." به فرض قبول. اما "ندامت از چه؟" میخواهیم طرف نادم شود از اینکه با چنین موجود بی شعور خطرناکی سرشاخ شده؟! میخواهیم زهر چشم بگیریم؟! میخواهیم چنگ و دندان نشان دهیم؟! می خواهیم طرف "بترسد و پشیمان شود"؟!!!!

میخواهیم حرکتی چنان زشت نشانش دهیم که... یا میخواهیم زشتی حرکت خودش ببیند؟ زشتی یا دست کم "نامعقول بودن" ...

ندامتگاه آن زندانهایی بود که اسرای عراقی را پابند (یا هتر بگویم "دلبسته"ی) ایران میکرد !

ندامتگاه آن کمیته هایی بود که به قول عزت شاهی محل "بحث منطقی و ایدئولوژیک" بین بازجو و متهم بود...

ندامتگاه آن احکامی است که طاهره باقرزاده میگوید "دیدم من فرزندم را بعنوان ابزاری برای پوشش عملیاتهای سازمان علیه جمهوری اسلامی بکار میبرم؛ اما همین جمهوری اسلامی به احترام همین فرزند شیرخوار من از حکم اعدامم چشم میپوشد"

ندامتگاه یعنی این.

در ادامه ی بحث به چند تا پیشنهاد رسیدم که نمی دانم چقدر عملی ست! (یعنی بنظر بنده که صددرصد عملیست!)

1. ما (؟!) خوب بلدیم در موقعیت بحران (؟!) یک عده آدم را بی حساب و کتاب بریزیم پشت موتور و ببریم "کمک نیروهای ضد شورش" (اسمشان را هم بگذاریم بسیجی !!!)

یک پتانسیل عظیم از "فکر باز" و "تعهد" و "عشق به آرمانها" هم داریم بنام بسیج دانشجویی. (بسیج دانشجو و طلبه)

پتانسیل عظیمی که در این اغتشاشات به وضوح عاطل و مهدور ماند و یا به تجمع و مقابله به مثل (یعنی انفعال محض!) اکتفا کرد یا از سر ناچاری به بسیج شهری (!) پیوست و یا در بهترین حالت "بیانیه" تولید و پخش کرد!

پتانسیل عظیمی که بنابر ماموریتی که حضرت روح الله به او سپرده ؛ گره گشای بحران کذا کسی جز خود او نبود !

عناصری که ماهیتشان "دفاع مخلصانه از مرزهای عقلانی و اعتقادی و تئوریک اسلام و نظام است در یک سطح وسیع از جامعه و بصورت چهره به چهره". (بگذریم از ماموریتهای بزرگتر:بفرموده ی امام ، تغذیه ی فکری سایر بخشهای بسیج باید از ناحیه ی بسیج دانشجو و طلبه باشد! ... که "سازمان بسیج" فعلی اصلا در حد این حرفها نیست!)

خب . این نیرو نمیتوانست بجای(یا لااقل "درکنار") کمک به نیروهای ضد شورش ، کمکی برای زندانها و بازجوها باشد؟

نمیشد به تعداد دانشجوها و طلبه هایی که آنروزها داشتند میسوختند از آنچه میدیدند و نمی دانستند چه کاری ازشان برمی آید بجز بحث کردن های دونفره با سبزها... نمیشد به این تعداد "بازجو از جنس عزت شاهی" داشته باشیم ؟! (اینجوری کلی هم سرعت بالا میرفت!)

2. (بفرض که امکان راه اول بخاطر کمبود فضای زندان!!! یا عدم دسترسی به نیروهای توانمند!!! نبود؛) نمی توانستیم یک "مناظره ی عادلانه" ترتیب دهیم توی همان زندانها و با حضور افراد بازداشت شده (حالا مثلا به تفکیک میزان تحصیلات یا بتفکیک صحنه ی بازداشت شدنشان یا...).

مناظره بین یکی از داعیان تجمع با همین کامران دانشجو یا آقای محسنی اژه ای که همین حرفهایی را که در "تریبون یکطرفه و بلامعارض" سیما گفتند را آنجا بگویند و یا اینها جواب طرف را بشنوند یا اینکه همگان بی جوابی مدعیان را میدیدند و "آزادگان"شان ، قانع میشدند...

روزهای اول (یعنی درواقع تا قبل از خرابکاری های اصحاب رسانه(بویژه صداوسیما) و متولیان زندان که آخر نفهمیدم نیرو انتظامیست یا وزارت کشور یا قوه قضاییه و دادستانی یا وزرات اطلاعات یا...؟؟؟) برگ برنده دست ما بود ! نه دلیل موجه و عاقلانه ای برای تقلب ارائه شده بود و نه توجیهی برای قانون شکنی و نه حتی نقد کارشناسانه ای به دولت نهم! (روی همه ی اینها بحث شده. لذا از بحث مجدد اینجا معذوریم.میتونید مثلا اینجا کامنت بذارید در خدمتم)

روزهای اول (ایضا) خیلی از رفقا را میشد با چند کلام گفت و شنود متوجه این سوتیهای عظیم کرد... اما اشتباه عظیم نامبردگان(!) همه چیز را خراب کرد...

میگفت : "خب آنها هم مثل همه ! دست و پای خودشان را گم کردند!"!!! عذر بدتر از گناه ! جمهوری اسلامی 30 ساله ست! در پرونده ی این 30 سال، تجربه ی ماهواره هوا کردن نیست و درعوض پر است از تجربه های متنوع "بحران و اعتراض داخلی" !!! واقعا شرم آور است که....

(۱) ایضا مقاله ی "روایت رسمی..." بقلم سیدمرتضی هاشمی مدنی را از این شماره ی "راه" ببینید...فرصتی دست بده خلاصه ش را اینجا...

(۲) دردناکتر از قتل هابیل و چطوری سکولار میشیم؟ و پدیده ای به نام شانتاژ و چیزی که ما دانشجوها میفهمیم و مردم نمیفهمند و الحمدلله الذی جعل اعدائنا من الحمقا و کی شما روزه گرفتید؟! و انتخابات و فرصتهای تولید علم ۱ و 1.5 و 2 و 3

یصدون عن سبیل الله...

majaaaz — Fri, 18 Sep 2009 12:29:18 GMT

«بسیجی واقعی همت بود و باکری»

ولی من مطمئنم اگه خود شهید همت هم امروز بود همینجوری کتک می خورد از این رفقای سبز!

آخه حاجی هم یه روز در شرایطی که خرمشهر رو تازه بعد از دفع خیانتهای بنیصدر آزاد کرده بود،

وقتی هنوز مناطق زیادی از خوزستان و ایلام و کردستان اشغال بود

نتونست سرشم زیر برف بکنه که "نه غزه نه لبنان..."

منطق همت "جان فدای اسلام"ه ! میخواد تو خرمشهر باشه یا لبنان یا غزه یا...

منطق همت منطق امیرالمومنینه :

"چراغی که بر مسجد رواست بر خانه حرام است"

موج سبزی که دانسته یا نادانسته مامور شده بر "مصادره ی روز جهانی قدس" چطور چنین "همت"ی رو می تونه تحمل کنه؟!!!

"در زمان غیبت مطیع امر ولی فقیه باشید" – شهید ابراهیم همت

واقعا کی از حذف روز قدس داره سود می بره؟؟؟!!!!!

قاضی کیه؟

majaaaz — Thu, 17 Sep 2009 11:36:18 GMT

بنده که البته روز قدس امسال هم انشاالله توفیقی باشه میام...(درست مثل سالهای قبل) راجع به کوچه بازاری حرف زدن رئیسجمهور حق باشماست فقط کاش همین دقتی که روی 3 و 16 میشد روی باقی حرفاش هم... روی توضیحش راجع به سفر استانی و حذف سازمان مدیریت و طرح تحول اقتصادی و...
خواهشا نفرمایید "وقتی آدم داره کشته میشه و شکنجه و... چه جای حرف زدن راجع به سفر استانی و طرح حول و... ست!!!؟"
دقیقا این آدم کشتن ها و همه ی همه ی این جریانها میتونست نباشه. فقط و فقط اگه مخالفین یه کم منصفانه تر و غیرمنفعت اندیشانه تر به این طرح ها و نقدشون میپرداختن...
راجع به روز قدس. البته که برای شکستن نظام دوقطبی دنیاست. سوال کلیشه ای ای بنظر یرسه بخصوص با شانتاژ کردنهای رسانه ی ملی(!!!) ولی بازم می÷رسمش (لااقل چون برای خودم خییییلی مهمه)
"کی از ادامه ی این وضعیت درگیریهای داخلی ایران داره سود میبره؟؟؟"
آقای ابوترابی وقتی نماینده ی صلیب سرخ ازش راجع به وضع زندانهای عراق میپرسه با وجود اون میخی که توی سرشون کوفته بودند(!) میگه همه چیز خوبه !!! بعد که دنماینده میره، خود شکنجه گر ایشون تعجب میکنه که چرا اینطور گفتی؟ چرا هیچی نگفتی که من باهات چه کارایی کرده م؟!
میگن:" من آبروی تو ی مسلمون رو جلوی این غیرمسلمون باید حفظ کنم"
این ابدا دعوت به سکوت یا ظلمپذیری نیست.
فقط می خوام بگم سعی کنیم فرق دعوای داخلی رو با دعوای بیرونی بفهمیم.فرق نقد درونگفتمانی و امر به معروف و نهی ازمنکر رو با هوچی گری و ادعای بی اساس و اثبات نشده رو توی بوق کردن و...

راه های نرفته

majaaaz — Tue, 15 Sep 2009 08:34:18 GMT

اينو حدود يه سال قبل براي يه دوستي نوشته بودم ! الان از بين ايميلهاي قديمي ديدمش...بنظرم جالب رسيد!

ما یه راهی رو باید از اول انقلاب می رفتیم و 10 سال به خاطر بحرانها نتونستیم بریم، در ابتدای دهه ی دوم به نحوی شروع کردیم به رفتنش؛ خب یه موفقیتهایی داشت و یه شکستهایی... دولت کارگزارانیها در واقع (فارغ از اینکه بعدا چه شدند) ابتدائا "هرچه بلد بودند" برای رفتن در این راه گذاشتند(1). و طبعا خیلی چیزها بلد نبودند! و منجر شد به بروز مشکلاتی که از جمله ی این مشکلات 8 سال بعدی بود! منتها مشکل ریشه دارتری هم بود و آن همان "نداشتن نرم افزارهای اسلامی" " بود! ببینید من فکر می کنم "سعی و خطا" لازمه ی پیشرفتن است بویژه برای کسی که ادعای "طرح نو درانداختن" دارد! 8 سال به اصطلاح اصلاحات را "سعی" نمیدانم بلکه از "خطا"های ناشی از سعی قبلی میدانم که خب موجبات سو استفاده ی دشمن را هم...

اما این دولت(نهم؛ که من هم دور دوم به آن رای دادم!) در ادامه ی سعیی که کارگزارانیها شروع کردند و رهبر به خوبی آسیبشناسی اش کرد (اگر خاطرمان باشد رهبر بحث نهضت نرم افزاری را سال 78 مطرح کردند!!!)و برای رفع آن آسیبها آمد و از این نظر خوب هم آمد.

منتها این "آسیب" چه بود؟ این آسیب این بود که "راه رفته ی دنیا در اداره ی کشور و توسعه ی اقتصادی و صنعتی به درد انقلاب ما نمی خورد."

یعنی مشکلی که از اساس رفع آن "در انداختن طرح نو" می طلبد!!!

یعنی گوییا "یک انقلاب دیگر"!!! خب احمدینژاد (یا هر شخصیت ولایتمدار دیگری که جای ایشان میبود!) چنین ماموریتی داشت:"اجرای نرم افزارهای اسلامی..."

منتها نرم افزاری که "نبود"!!! و این اولین دشواری دولت بود . اولین و مهمترین! با در نظر گرفتن این مسئله ی مهم ِ دولت، اگر هیچ کارشکنی و هجمه ای هم به آن(دولت نهم) نمی شد ، باز هم بروز این همه مشکل ناگزیر بود! دولت "قدم در راه نرفته"ای گذاشت! خود ِ این "نرفته"بودن یعنی "ناهمواری" دیگر نیازی هم نیست که "دشمن"ی بیاید و "سنگی" بیاندازد وسط این چنین راهی!!!چنانکه در بخش "سیاست خارجی" که پیشینه ی انقلاب (10 سال اول) به اندازه ی کافی آنرا "رفته بود" دولت موفق عمل کرد!در بخشهای دیگر هم باید پذیرفت که "در حال سعی و خطاییم" و ناگزیر هم هستیم از این سعی و خطا...چه با احمدینژاد چه با کسی شبیه او! و کسی غیر شبیه به او هم در واقع یعنی "پسرفت" این را به جد معتقدم... حالا بحث اینکه کی چقدر شبیه به اوست؟ (مثلا لاریجانی یا رضایی (2) که منتخب بنده بودند، آیا همین راه را میخواستند بروند اما "حساب شده تر"؟ یا...) بماند

(1) البته الآن تصحيح مي كنم: اينكه "اين(سازندگي از نوع تكنوكرات)تنها راه ممكن نبود." را همان موقع هم ميشد بفهميم!

مدل "جهاد سازندگي" (سالهاي اول) كاملا يه الگوي توسعه ي صنعتي-رفاهي ولي كاملا غير غربي و تا حد زيادي اسلاميه... چرا همون رو جدي نگرفتيم؟

به شدت فكر ميكنم خوبه بچه هاي مديريتي مون يه مطالعه روي جهادسازندگي (بخصوص قبل از جنگ) داشته باشن

(2) اين خب نظر يك سال قبلمون بوده ! حالا نميشه با اين قطعيت ...!

تا روز دشمن شکن قدس چیزی باقی نیست...

majaaaz — Sun, 13 Sep 2009 09:35:18 GMT

انتخابات و فرصتهای تولید علم 3

majaaaz — Wed, 09 Sep 2009 08:11:18 GMT

شب قدر - شهید بهشتی

انتخابات و فرصتهای تولید علم 1 و 1.5 و 2

۳. تاکتیک علی اصغر!

برای خیلیهامان احتمالا روزی این سوال پیش آمده که "حالا کل جریان عاشورا قبول. دیگه بچه را چرا برد امام حسین؟! مگه نمیدونست جواب طرف چه خواهد بود؟!"

و احتمالا یکی از جوابهایی که شنیده ایم این بوده که "برد تا اوج وقاحت این قوم(۱) به تاریخ نشون داده بشه"

فارغ از اینکه آیا واقعا منظور حضرت هم همین بوده یا نه؟ و فارغ از اینکه اساسا این تاکتیک چقدر در چارچوب معیارهای دین قابل قبول هست؟ عرضم اشاره ایست به کاربرد گسترده ی آن در سیاست!

خاطرتان هست نشریات سه گانه ی امیرکبیر را (بهار ۸۶) که هرچه زیر و بالایش میکردیم یک کلمه حرف حسابی که بیارزد آدم بخاطر آن یک کلمه یک نشریه دربیاورد نداشت و انگار که همه ی قصد و غرضش و مهمترین کارکردش همان "توقیف شدن" بود! (یعنی توقیف شدنش بیشتر به کار حضرات می آمد تا خودش!)

انتخابات مجلس هشتم را هم احتمالا خاطرتان باشد و آن بحث تاجزاده که "فله ای ثبت کنید تا ردصلاحیت ها پررنگ شود" !!! یعنی باز هم تعریف کاندیداهایی که "رد صلاحیت شدنشان" بیشتر به کار حضرات داعی می آید!

تا بیاییم در این انتخابات اخیر و قبلش و بعدش که دیگر کشف(!) مصادیق عیان به مخاطب واگزار می شود! از نفس وجود میرحسین با تبلیغات نامناسب در عین وجود کروبی(در ژستهای همان روزها بحث کرده ایم) تا دعوت زودهنگام(یک شب قبل از انتخابات) به جشن یا اعتراض! تا دعوت مردم به تجمعات بدون مجوز ...تا ندا آقاسلطان و سایر "شهدا"(!) تا کشاندن تجمعات به محلهای حساس (حساس از دید نیروهای نظامی و انتظامی) و...(یا توی همان تجمع کوچک در شریف مثلا پرتاب سنگ و... "طرف خانمها" کاری بود که بوضوح قصدی بجز عصبانی کردن بچه ها نداشت!)

(گاهی حتی حرکت زشتی را به طرف مقابل چسباندن (مثل ادعاهای اثبات نشده ی زندان...۲) یا حرف زشتی را توی دهان او گذاشتن مثل مغالطه ی "خس و خاشاک"!)

نقطه ی اشتراک :

کشاندن طرف دعوا به ارتکاب یک حرکت زشت !

(این همان چیزی ست که من اسمش را تاکتیک علی اصغر گذاشته م! )

و اینکه فلان حرکت "چرا زشت است؟" هم قبلا رسانه ها زحمتش را کشیده اند ! (مثلا القای اینکه رد صلاحیت فی نفسه کار بد و زشتیست!" و مهم هم نیست که صلاحیت چه کسی و چرا رد شده و اصلا هم مهم نیست که اگر هیچ فیلتری نباشد چه خواهد شد!!!)

حالا فرصت تولید علم این وسط کجاست؟

۱. همین که چقدر این تاکتیک به نظر دین پذیرفتنی ست؟

۲. راه مقابله با آن؟ (البته جوابی که اجالتا بنده می دهم: "سعه ی صدر" و فقط سعه ی صدر ! "تاکجا؟"یش را البته...!)

۳. مصداقهای دقیق این تاکتیک...؟(ما فعلا حدسی و "تمثیلی" برخورد کردیم! )

پ.ن.بیربط .خلاصی از این طایفه ی محترم مداحان(اغلبشان نه همه!) داره از رویاهای دستنیافتنی شیعه میشه!!! تا روزی دستی از غیب برون آید و یه دوره ی کامل "تاریخ امامت" برا این حضرات الزامی کنه!(تا این دوستان درجستجوی "درد امام" توی فرق و پهلوی شکسته گیر نکنن...این تاریخ از اول تا آخرش جز درد و درس نیست...) بعدشم یه دوره "احکام" که توش بیاموزند که "دروغ حرام است" !!! و بعد وقتی که یکی از این مداحهای محترم(که شدیدا به این دوره ها نیازمنده!) (که اگه مردم "الهی العفو" رو "نعره نزنند" شاکی میشه که شماها چه گناهی کردید که خدا توفیق توبه رو ازتون سلب کرده!!!) هر ۵دقیقه یه بار برای رهبر و حجااااااااب و ... دعا میکنه (وسط همون دروغ ها!) آدم دلش میخواد ...!)

پ.ن.با ربط!. از بحثهای رهبر در دیدار امسال شعرا...(که ما را انگیزه مند میکنه برا ادامه ی سلسله ی "انتخاباتو فرصتهای تولید علم!) :

«يك نكته‏اى كه در اينجا وجود دارد اين است كه شعر انقلاب بايد در خدمت مفاهيم انقلاب باشد. خب در بين شماها كسانى هستند كه شعرهاى آيينى ميگويند. شعرهاى مذهبى و شعرهاى مربوط به ايمه (عليهم‏السّلام) را، به اصطلاحى كه حالاها باب شده، تعبير ميكنند به «شعر آيينى». هستند؛ انصافاً شعرهاى خوبى هم گفته ميشود؛ بعضي‏ها هم اشعار مربوط به جنگ و دوره‏ى دفاع مقدس يا مربوط به شهدا يا مربوط به جانبازان و اينها را ميگويند. اينها خيلى خوب است؛ ليكن - پارسال هم من اشاره كردم به اين معنا - اهداف و آرمانهاى انقلاب منحصر در اينها نيست. انقلاب يك مجموعه‏اى از ستاره‏هاى درخشان آرمانى را بالاى سر ما قرار داده و ما را به حركت و پرواز و جهش به سمت اين نقاط نورانى دعوت كرده. ما هم امتحان كرديم، ديديم ميتوانيم پرواز كنيم؛ ديديم اين پرواز ممكن است. البته در دوره‏ى دفاع مقدس نمونه‏هاى بارزش ديده شد و ديديم وقتى اين ملت به سمت اين آرمان‏ها پر بگشايد، ميتواند خوب حركت بكند؛ اما بسيارى از اين آرمانها هنوز بالاى سر ماست؛ ما بايد حركت كنيم: به سمت عدالت بايد برويم، به سمت اخلاق بايد برويم، به سمت استقلالِ به معناى حقيقى كلمه - شامل استقلال فرهنگى كه از همه عميقتر و دشوارتر است - بايد برويم، به سمت بازيابى حقيقى هويت اسلامى- ايرانى خودمان بايد برويم....در امتحانهايى از قبيل همين حوادثى كه حول و حوش انتخابات پيش آمد - بعد از انتخابات و قبل از انتخابات - ديديم كه در همين زمينه‏ها ضعفها و مشكلاتى داريم. اين حوادث براى ما نعمت بزرگى است؛ از اين جهت كه ضعفهاى خودمان را بشناسيم؛ مثل رزمايشهايى كه نيروهاى مسلح راه مي‏اندازند. رزمايش اصلاً براى همين است كه اين يگان نظامى يا اين سازمان نظامى، نقاط ضعفش را پيدا كند. هدفى را ميدهند، فرمان صادر ميشود كه به سمت آن هدف حركت بكنند؛ بعد چشمهاى بصير و بينايى - در همه‏ى رزمايشها اينجور است - مي‏ايستند و از بالاى صحنه، صحنه را نگاه ميكنند. مي‏بينند كه بله، در فلان نقطه، ضعف وجود دارد يا بعضاً ناتوانيهاى مزمن وجود دارد. اين براى ما يك رزمايش شد. البته به اختيار خود ما پيش نيامد؛ بر ما تحميل شد؛ اما خوب شد؛ ضعفهاى خودمان را فهميديم. بنابراين اين آرمانها، بالاى سر ماست و بايد به سمت اين آرمانها حركت كنيم؛ آن وقت اين ضعفها برطرف خواهد شد. اين هم يك نكته است...خب، در اينجا شاعر چه نقشى دارد؟ انسانِ هنرى و انسانِ فرهنگى، در اين صحنه چه وظيفه‏اى دارد؟ به نظر من وظيفه خيلى سنگين است، خيلى بزرگ است. مهمترين وظيفه هم تبليغ و تبيين است؛ «الّذين يبلّغون رسالات اللَّه و يخشونه و لا يخشون احدا الّا اللَّه»؛(1) اين يك معيار است؛ حقيقتى را كه درك ميكنيد، آن را تبيين كنيد. كسى انتظار ندارد برخلاف آنچه كه ميفهميد حرف بزنيد. نه، آنچه را كه ميفهميد، بگوييد. البته براى اينكه آنچه ميفهميد درست و صواب باشد، بايد تلاش و مجاهدت كنيد؛شناخت عرصه دشوار است، شناخت اطراف قصه دشوار است، شناخت مهاجم و مدافع دشوار است، شناخت ظالم و مظلوم دشوار است، شناخت دشمن و دوست دشوار است...در عالم فرهنگ بايستى گره‏گشايى كرد؛ بايستى حقيقت را باز كرد، بايستى گره‏هاى ذهنى را باز كرد. و اين تبيين لازم دارد ...فصاحت و بلاغتى هم كه گفته‏اند در بيان لازم است، بلاغتش به اين معناست. بليغ يعنى رسا؛ رسا بگوييد، روشن بگوييد، مبيَّن بگوييد؛ اما آنچه را كه ميفهميد بگوييد؛ هيچ انتظار نيست - حق هم نيست كه انتظار باشد - كسى بر خلاف فهميده‏ى خودش حرف بزند. سعى هم بكنيد كه آنچه كه فهميديد درست باشد... اين حركت عظيمى كه با انقلاب اسلامى شروع شد، يك حركت تمام شده نيست؛ مطلقاً تمام شده نيست، آن حركت ادامه دارد. همينى كه حالا معمول شده كه در بيانها و در تلويزيون و توى تبليغات و توى دادگاه و توى زبان همه، ميگويند: جنگ نرم؛ اين يك واقعيت است؛ يعنى الان جنگ است. البته اين حرف را من امروز نميزنم، من از بعد از جنگ - از سال 67 - هميشه اين را گفته‏ام؛ بارها و بارها. علت اين است كه من صحنه را مي‏بينم؛ چه بكنم اگر كسى نمي‏بيند؟! چه كار كند انسان؟! من دارم مي‏بينم صحنه را، مي‏بينم تجهيز را، مي‏بينم صف‏آرايي‏ها را، مي‏بينم دهانهاى با حقد و غضب گشوده شده و دندانهاى با غيظ به هم فشرده شده عليه انقلاب و عليه امام و عليه همه‏ى اين آرمانها و عليه همه‏ى آن كسانى كه به اين حركت دل بسته‏اند را؛ اينها را انسان دارد مي‏بيند، خب چه كار كند؟ اين تمام نشده. چون تمام نشده، همه وظيفه داريم. وظيفه‏ى مجموعه‏ى فرهنگى و ادبى و هنرى هم وظيفه‏ى مشخصى است: بلاغ، تبيين؛ بگوييد، خوب بگوييد. من هميشه تكيه بر اين ميكنم: بايستى قالب را خوب انتخاب كنيد و هنر را بايستى تمام عيار توى ميدان بياوريد؛ نبايد كم گذاشت، تا اثر خودش را بكند....می‌بينيد، ديگران با اين كارهاى هنرمندانه‏اى كه بعضاً دارند، دارند يك باطلهايى را تبليغ ميكنند؛ شگفت اينكه ما هم همان حرفها را قبول ميكنيم! همين سريال كره‏اى كه دارد پخش ميشود و همه دارند آن را مي‏بينند، يك تاريخ‏سازى و افسانه‏ى باطل است؛ آدم اگر بخواهد توى شاهنامه بگردد و اينجور داستانى را پيدا كند، ده پانزده تا از اين داستانها ميشود پيدا كرد. منتها طرف هنر به كار برده؛ وقتى كسى هنرمندانه كار ميكند، پاداشش همين است كه جنابعالى هم كه هيچ علاقه‏اى به آن تاريخ و به آن فرهنگ نداريد، مي‏نشينيد و با كمال علاقه گوش ميكنيد و خواهى نخواهى آن فرهنگ را جذب ميكنيد! اين خاصيت هنر خوب است.»

(۱)قومی که ولی امر را رها کرده و به ظاهری از دین اکتفا کرده ند!

(۲)البته هنوز درمورد تعریف زندان در نظام اسلامی نمی توانم متقن حرف بزنم. و بعلاوه ی تصریح رهبر که بالاخره تخلفاتی صورت گرفته در زندان و با متخلفین برخورد هم شده