در کشوری که پلیسش خیلی قوی تر از پلیس افغانستان و پاکستان و عراق است! 

و مردمش سالهاست که در پناه این تمدن و شیکی و پلیس پیشرفته ی مقتدر، اصلا نمیدانند «ناآرامی و ناامنی»  چیست؟! 

-البته از همان کشورهایی که در پناه  آرامش و امنیت درونی خود، چندصدسال است که ناامنی و ترور و ویرانی را به کشورهای جهان سومی تزریق میکند!-   

باز هم حملات تروریستی کم سابقه 

باز هم رد پای یک گروه «مسلمان معرفی شده»

باز هم ادعاهای عجیب و غریب مثل «به جا ماندن یک پاسپورت از فردی که کمربند انفجاری به خود بسته است»!!! 

باز هم ایجاد جو احساسی شدید تا هیچکس نپرسد : حالا کسی که میرود خودش را منفجر کند، یا هر عمل مجرمانه ی دیگری انجام دهد، پاسپورتش را چرا با خود برده؟! وسط آتش و انفجار، چطور پاسپورت کاغذی سالم مانده؟!(درست مثل مدارک کاغذی سالم کشف شده در هواپیماهای سوخته ی یازده سپتامبر!!!) 

و تا کسی نپرسد که مثلا داعش، دقیقا چه کاری ممکن است به فرانسه و فرانسوی ها داشته باشد؟! 

هدف داعش که تا کنون فتح سوریه و عراق بود و کشتار فرقه های منحرف اسلامی!  

و تا کسی نپرسد که اصلا چه کسی داعش را (به نام مخالفین مردمی بشار اسد!) تقویت کرد؟ ازش نفت خرید؟ بهش سلاح فروخت؟ برایش عضو فرستاد؟ حمایت سیاسی و سانه ای کرد و...  

و حالا دولت فرانسه میخواهد -به این بهانه- نیروهای نظامی اش را وارد سوریه کند! 

درست وقتی که حملات سوری-روسی علیه داعش دارد به جاهای امیدبخشی میرسد و داعش به "کمک ویژه"نیاز دارد! 

و  کیست که نداند که فرانسه، به بهانه ی جنگ با داعش، عملا برای تقویت داعش میرود...

باز هم یک سناریوی مضحک تکراری: 

گام اول.قربانی کردن یک عده از شهروندان محترم و بسیار ارزشمند غربی (خیلی ارزشمندتر از شهروندان یمن و سوریه!) 

گام دوم. مقصر شدن یک گروه موسوم به اسلامگرا (گروهی که به شکل خیلی جالبی با این سناریو هماهنگ است و فورا جنایت را به گردن میگیرد!) 

گام سوم. ترساندن باقی شهروندان محترم  از تکرار این فاجعه و منزجر کردن آنان از اسلام و اسلامگرایان

گام چهارم. قانع کردن افکار عمومیِ(یعنی همان شهروندان محترم) که برای حفاظت از شما، «باید برویم و بجنگیم»!!! 

این سناریو عینا در حمله به هیروشیما وجود داشت. یک کشتی آمریکایی غرق شد و ادعا شد که کار ژاپن بوده تا مردم آمریکا مشتاق حمله به ژاپن شوند و کشتن200هزار تا «آدم» در یک لحظه، اسمش بشود «دفاع»!  

در آغاز حمله به ویتنام تکرار شد. 

 در آغاز حمله به افغانستان تکرار شد. 

همین اخیرا در ورود مجدد آمریکا به عراق به بهانه ی کشتن یک آمریکایی توسط داعش تکرار شد.

 این سناریو آنقدر تکراریست که برای آدمهایی که کمی هم  حافظه تاریخی دارند، بدیهی شده. 

قصدم ذکر این بدیهیات نبود،

فقط یک سوال مهم :  

چرا کلیدزنندگان این سناریو، اینقدر مطمئنند که سناریویشان به نتیجه خواهد رسید و جواب خواهد داد؟! 

چطور اینقدر مطمئنند که طی این بازی مضحک تکراری، «افکار عمومی» باز هم با جنگ موافق خواهند شد؟ 

چطور اینقدر مطمئنند که مردم از تکرارهای قبلی سناریو «عبرت» نگرفته اند؟ 

چطور اینقدر مطمئنند که هیچکس نخواهد پرسید که داعش را با فرانسه چه کار؟  

چطور اینقدر مطمئنند که هیچکس نخواهد پرسید که چرا سیستم امنیتی قوی فرانسه و آمریکا و...، فقط وقتی که متحدین تروریستشان نیاز به کمک دارند، اینطور سوراخ میشود و دو تا هواپیمای به آن بزرگی از خط خارج شده  را هیچ رادار پیشرفته ی آمریکایی نمیبیند! یا هفت نفر عامل انتحاری همزمان را هیچ دوربین پلیس فرانسه تشخیص نمیدهد؟! 

چطور اینقدر مطمئنند که اینهمه تشابه و تکراری بودن داستان توجه هیچکس (از آن شهروندان محترم!) را جلب نمیکند؟  

چطور اینقدر مطمئنند که هیچکس(از آن شهروندان محترم) یقه شان را نخواهد گرفت که :داعش را خود شما درست کردید ، آیا وقتی این شهروندان فرانسوی آزادانه برای عضویت در داعش و نابود کردن مردم سوریه آزادانه از مرزهای فرانسه میگذشتند، مبارزه با آنان لازم نبود؟!

چطور اینقدر مطمئنند که هیچکس(از آن شهروندان محترم متمدن) اعتراض نخواهد کرد که چرا جان ما را دستمایه ی بازیهای جنگطلبانه ی خود میکنید؟! 

چطور اینقدر مطمئنند که «افکار عمومی» به کدام سمت خواهد رفت؟! 

آیا نه به این دلیل که خاطرآسوده اند که قدرت «فکر کردن» را خیلی قبلتر از اینها، از «افکارعمومی»  گرفته اند؟! 

افکار عمومی، دیگر جمع «فکر»ها نیست. بلکه چیزی شبیه به کامپیوتری است که طراحی شده است تا به یک داده ی مشخص، همواره یک پاسخ مشخص بدهد. 

مطمئنند چون میدانند که آن شهروندان محترم  اصلا «فکر»ی ندارند که بکنند. 

مطمئنند چون زندگی(که نه، درواقع گذران روز و شب) آن شهروندان محترم را خودشان طراحی کرده اند، برای این بی فکر شدن... آنقدر سر این شهروندان محترم با دغدغه ی کارکردن و پول درآوردن و پول خرج کردن برای تفریح پر شده است، که فرصتی برای فکر کردن و پرسیدن باقی نمامنده.  

انسان مدرن اساسا همین است: انسان کوک شونده!