 |
 |
|
|
وقتی فرزندم دم در مدرسه دستان کوچکش را برای خداحافظی بلند میکند، به او لبخند میزنم و توی دلم به آینده اش می اندیشم.و..هزاران آرزویی که برایش دارم را درذهنم مرور میکنم...دانشگاه رفتنش، افتخار آفریدنش، ازدواج کردنش، روی پای خود ایستادنش و..... همسایه ی شرق یا غرب یا جنوب من اما وقتی فرزندش را رساند دم مدرسه، فقط یک آرزو دارد: چند ساعت بعد دوباره بتواند این دستان کوچک و چهره ی دوست داشتنی را ببیند.... او به بمبی می اندیشد که شاید همین حالا روی مدرسه بیفتد، یا موشکی که شاید چند دقیقه بعد به خانه اش بخورد، یا.... "امنیت" چیزیست که من دارم و او ندارد... امنیت یعنی با همسرت، با مادرت، با دوستت، با کالسکه ی کودکت، در خیابانها قدم بزنی و از کنار اتوموبیلهای پارک شده بگذری بی آنکه نگران منفجر شدن هیچیک از آنها باشی... امنیت یعنی اینکه به استادت قول بدهی که مقاله ات را تا آخر ماه تحویل دهی و برای شرکت در عروسی دو هفته ی بعد لباس بخری، بی آنکه حتی لحظه ای در اینکه دوهفته ی بعد و آخر ماه با خواهی دید شک کنی...قول میدهی بی آنکه قید کنی که "اگر خانه ای و اتاقی و کتابی برای مطالعه و نوشتن باقی بماند!" میخری بی آنکه فکر کنی شاید به لطف لمبی یا موشکی همان مجلس عروسی قتلگاهت شد و همین لباس کفنت.... امنیت، گوهر خیلی گرانی ست....برای ما به قیمت بهترین باباها و همسرها و پسرها و برادر ها تمام شده برای امنیت ما، دانشجوها و دانش آموزها و معلمها و مهندسها و طلبه ها و کشاورزها و کارمندها و کاسبها "لباس نظامی" پوشیدند و رفتند و برنگشتند، و امنیت همان چیزیست که دولت بی تدبیر و امیددشمنان حسن روحانی را دارد آن را ذره ذره به ثمن بخس میفروشد:
برچسبها: FATF, حسن روحانی, امنیت, بودجه دفاعی |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۵ساعت 9:25 توسط فروزنده
|
|
||
|
|
درباره |
|
اسمش را خواجه حافظ پیشنهاد داده بود، حسب تفألی(تا کی شود قرین حقیقت، مجاز من..)!... از تجربه های روزمره و غیر روزمره(!) مینوشتم: دانشجویی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی .. از خوانده هایم (خلاصه کتابی یا نقد نظری بر کتابی)... و از اندیشیده هام... مقید بودم (هستم) فقط چیزی بنویسم که خودم میفهمم، نه به سفارش نوشتم، نه به تقلید و تکرار (یادم هست، برای دسته های موضوعیش هم زیاد زحمت کشیدم و دقت کردم!.سخت است آدم دغدغه های معلق و متنوع و بهم پیوسته ی ذهنش را شکار کند و در قالب چنددسته بچپاند و نامی برای هر دسته بجوید..) اینجا بیشتر بستر گفتگو بودم برام تا یک تریبون یکطرفه. از کامنتها(ی انتقادی)ش می آموختم و به اندیشه بیشتر وادار میشدم آن سالها که این "حجره ی مجازی" رونق داشت توی "شریف" خیلیها بهش سر میزدند، فارغ از اینکه دوستش داشته باشند یا دشمنش.. سال 90 که از فضای دانشجویی رخت بربستم، اینجا هم کم کم شیب نزولی پبدا کرد و تا حدودهای 92-93 ، که "وبلاگ" صحنه را برای رسانه های سهل الوصولتر و سهل الاستعمالتر تحت "اندروید" سپرد، اینجا هم دیگه کاملا از رونق افتاد مدتی دکتری خواندن و مادرشدن، فرصت فعالیت دیگری باقی نگذاشت، تا سال 95 که با همین نام به تلگرام آمدم... t.me/majaaazz یکسال بعد آن هم فیلتر شد و من بچه مثبت، از آنجا هم خداحافظی کردم.. **حالا (از همان 95-96) در اینستاگرام م ** https://www.instagram.com/m.foroozande/ همین راهی که اینجا میرفتم را میروم... منتها اجبار اینستا "متن کوتاهتر" است و افزودن "تصویر"... گاهی متنهای آنجا را اینجا هم میگذارم.. ضمنا،اگر مهم است: *اهل کازرون عزیزم *کارشناسی مهندسی برق دانشگاه شریف (از 83) *ارشد: فلسفه علم همانجا (از88) - پایاننامه: فلسفه علوم اجتماعی- رئالیسم انتقادی- روی بسکار... (خدمت دکتر عماد افروغ) *دکتری: فلسفه عصر جدید،دانشگاه تهران (از93 تا هنوز!!!) رساله م در حوزه فلسفه سیاسی است و جان راولز.. (خدمت استاد سعید زیباکلام) |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ |
||
|
|
پیوندهای روزانه: |
|
|
یک سوال از دکتر عارف و دعوای 34ساله تشکر از دکتر ولایتی!!! چرا مقاومت رمز پیشرفت است؟ دکتر درخشان: نقطه آغاز اقتصاد مقاومتی "مصرف" است مختارنامه و دردنامه ی تناقضات نسل سوم ...و |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||