جای این سریال سالهاست در تلوزیون خالی بوده... ⚠حقیقتا ما اگر چنین فیلمسازی داریم، چرا هرچه سوژه ی ناب تاریخ معاصر هست را میدهند #محمدرضا_ورزی گند بزند؟ ⚠و حقیقتا ما اگر چنین زنانی در تاریخ واقعی خودمان داریم، چرا باید طرح الگوی زن ایرانی را بسپارند به اذهان کودن و بیذوق یک مشت فیلمنامه نویس که #ستایش و #نرگس و #لیلا و #کیمیا و ازین قسم شخصیتهای تصنعی شعاری حال بهم زن کاریکاتوری تحویلمان بدهند؟! ⚠و حقیقتا اگر در میان اقوام مختلف ایرانی، میتوانند اینچنین داستانها و شخصیتهای شگفت آوری یافت، چرا سازندگان سریالهای صدمن یکغاز تلوزیون، قدم مبارک را از تهران بیرون نمیگذارند؟!
* * * 
خلاصه که سریال #بانوی_سردار در همین دوقسمت اول، سخت مرا گرفت...دم #پرویز_شیخ_طادی گرم.. دست مریزاد.. من یکی که فکر کنم دارم قهرمانم بالاخره بعد از سی سال در تولیدات سیمای ج.ا.ا. پیدا میکنم!

سریال کره ای #افسانه_دونگیی را خیلی دوست داشتم، علیرغم صحنه های خیلی تکراری و بازیهای بدشان، اما هرچندبار هم که پخش میشد، میدیدم. و طبق معمول وقتی که دل میدهم به یک فیلم یا سریال خارجی، همش به امکان وجود نمونه ایرانیش فکر میکنم... دونگی، یک دختر رعیت شریف و باهوش و شجاع بود. و بجز این فضایل، باقیش یک آدم عادی بود با همه ی ضعفها و احساسهای آدم عادی..کسی که #در_سیاست_صداقت_داشت ولی خنگ نبود! و بعنوان یک مادر، سعی داشت "#آدم " تربیت کند!..بااینهمه باورپذیر و همدلی آور..هرچند فیلم کلا درقصر میگذشت، اما دائما سیستم اشرافسالار به چالش کشیده میشد.. #بی_بی_مریم این قصه هم همینطورهاست، بلکه خیلی دلنشینتر و بومیتر! تیراندازی و چوبی بازی و ردپای خرس شناختن و سیاست و تاریخ دانستنش، برای #ادا_اطوار_فمنیستی نیست، بلکه برای از آب کشیدن گلیم خودش و حفظ کودکانش و نجات مردم و کشورش است..خانزاده ست، اما به پسرش "عدالتخواهی" آموخته..چیزی که ظاهرا چندان درباقی خانواده شان رایج نیست ..عاری از ضعفهای طبیعی انسانی هم البته نیست
البته بانوی این قصه، که صد و چند سال قبل، سواد داشته و آنهمه شعر و حکمت میدانسته و انگلیسی و نفت و آخوند انگلیسی و.. میفهمد و پدرش چندان فراغت داشته که وقت با او بگذراند و به او بیاموزد و... قطعا نماینده تمام زنان ایرانی یا بختیاری همعصر خود نیست، اتفاقا فیلم شیخطادی، هم بالاخره کتمان نمیکند که امکاناتی که او داشته را همه نداشته ند..و این از قوت و تسلط نویسنده است که هم کسی را بستایی، (که واقعا هم ستودنیست) هم درباره ی کل سیستمی که او را پرورده، واقعبین باشی و قربانیان آن سیستم را هم سانسور نکنی...
این سریاله و قهرمانش به خوبی "نظم مبتنی بر ظلم" رو نشون میده و به چالش میکشه.. هرکسی از ضعیفتر از خودش باج میگیره و به قویتر از خودش باج میده و همه با هم راضی اند! و در صلح!...درست شبیه سلسله مراتب "زنجیره ی غذایی" توی جنگل! همه راضی اند، حتی اونی که پایینترین نقطه در زنجیره غذاییه، چون تصور میکنه کم کم خورده شدن، آسانتر از یک بار جنگیدنه