از احوالات "شهر" اگر کسی جویا باشد –یا نباشد!- عارضم که حسب ظاهری که ما دیدیم، "شورای شهر" و "امام جمعه" و "بچه های ستاد احمدینژاد" و "نماینده ی شهرستان در مجلس شورا"،  هریک را برای خود "ادعای حکومت"ی است! و آن مدعیِ اولی، همان شورای محترمیست که رئیسش تنها با 1 رأی تفاوت با سایر اعضا، رئیس شد(یعنی توی انتخاب رئیس، هرکسی به خودش رای داد!) و آن "ستاد احمدینژاد" بازمانده ی انتخابات 84 و 88 است، و  وجودش گواه بر آنکه "سایر سرانِ شهرستان را هیچ نسبتی با احمدینژاد نیست"!!! و البته چون این ستاد محترم، جوان ترینِ این مدعیان است (با اختلاف سن حدود 20-30 سال!)؛ لذا کارآی اش بیشتر از دور هم جمع شدن و تحلیل کردن و تاسف خوردن نیست! و  این کشمکش حکومتهای بالقوه، بر سرِ "سهم" ِ "پست" ها(یی مثل شهرداری و فرمانداری و...). "سهم"ی که به بعضی از این مدعیان که برسد، "چرب"ترین معنای خود را میابد!

و در این میان، مثلا در محله ی ما، 16، 17 ماه است که هر هفته، حداقل 1 خانه به دست مبارکِ "سارقین حرفه ای"،  خالی می­شود!!! و نیروی انتظامی معلوم نیست مشغول به "ارشاد" کیست؟! و اهل محل هم البته جز "دیشب هم خانه ی فلانی را... بیچاره... خدا لعنتشان کند..." ازشان برنمی آید! و اگر هنوز نویت به خودشان نرسیده باشد، در انتظارند و بر "قفل"های منزل می افزایند-که چه فایده؟!- و اگر رسیده باشد، خاطره ای و دردلی و همین!...

اما از احوالات خودِ این نگارنده، می گذرم و اکتفا می کنم به همین که :

 بد دردی است "تعارف".  آدم تعارفی، حرفش با عملش خیلی فاصله دارد ؛ بدون اینکه خودش تقصیری داشته باشد. تعارف "پرده" ست. پرده­ ای میان آدم با خودش؛ پرده ای میان دل آدم با زبان آدم. بدون اینکه خود این آدم متوجه باشد. و نتیجه؟... سختی برای اطرافیانی که با فرد تعارفی تعامل دارند...

این یک ماه،  سخت گذشت...خیلی سخت...و حاصل؟ اینکه عده ای معنیِِ این لفظ را درک کنند... فقط حیف که تا این درک حاصل شود، بسی پرده­های دیگر که درید... به چشم دیدم حرمت(!) "شهید" را بین مردم ...  به چشم دیدم حرمت "زن" را... بدون تصنعات و تکلفات "برنامه های فرهنگی"... این یک ماه سخت گذشت... خیلی سخت... و توأم با هر سختی ای، "رشد"ی باید باشد... اگر دریابیم؛ انشاالله...

(فکر کنم باز هم از اون مطالبی شد که به جز خودم، هیچکس سر ازش در نمیاره!)