مضحکه ی تلخیه...

تمام فجازی (چه برانداز، چه وفادار به کشور) پر شده ند از فیلم و تحلیل لحظه به لحظه ی دخترکی که تو مترو بیهوش شده و تو کماست...

منِ ایرانی باید الان دغدغه م این باشه که دخترک باتوم خورده؟ یا با کسی بحثش شده و فشارش افتاده؟(کدوم کسی و سر ِ چی؟ مزدور حکومت سر حجاب؟! یا مغازه دار ِ تو مترو سر قیمت کیک؟! یا رفیقش سر ِ کراش مراش؟ یا پدرمادر خودش؟ یا...؟) یا اصلا صبحانه نخورده، گشنه بوده.‌.

اما یک ماه از «مرگ واقعی» ِ ۶تا معدنچی معدن طزره گذشته، من ِ ایرانی اسمشون رو هم حتی نباید بدونم !!!😔

تا چه برسه به اینکه «سوال» کنم که چرا بعد از دوبار حادثه ی کشته داده، به وضع ایمنی معدن رسیدگی نشده؟ چرا با وجود شواهد نشت کار، کارگرها فرستاده شدن برای کار؟ چرا برای کارگر معدن «بیمه ی آرایشگر» رد میکنند؟ چرا ناظر نظام مهندسی، خودش جزء ذی نفعان معدنه؟! و چرا ... و چرا... و چرا...

من ِ ایرانی باید ده ها اسم کشته های انقلاب (!) رو حفظ کنم و براشون عزادار باشم و تازه اگه خیلی اهل تحقیق و مستقل‌اندیش باشم و هر چی شنیدم رو چشم و گوش بسته باور نکنم، باید ساعتها وقت بذارم و جزئیات راست و دروغ مرگشون رو پیگیری کنم و فیلم فلان دوربین مداربسته و مشاهدات بهمان شاهد عینی و روایت اینوری و روایت اونوری و صحت سنجی عکس توی بیمارستان و ... ،

اما نباید حتی اسم ۶تا معدنچی ِ زیر آوار طزره رو بدونم

نباید درباره ی جزئیات مرگ یا کشته شدنشون سوال برام پیش بیاد

نباید ذهنم درگیر فهم ِ جزئیات قوانینِ زمینه ساز این فاجعه بشه

چرا؟

چون تحت کنترل «رسانه» هستم!

حتی اگر اونقدر خودآگاه باشم که حرفهای رسانه رو باور نکنم

باز هم در «انتخاب اولویتهای خبری»، تو زندان رسانه های اصلی ایم!

صداسیمای خودمون که فقط درصورتی به موضوعی میپردازه که اول حقوقبگیرهای ملکه واردش بشن.. اونها هم که قربونشون برم، قربانیهای دختر نوجوان ترگل ورگل بزک شده میخوان، مرد کارگر با صورت ذغالی و دستای پینه بسته بدردشون نمیخوره!😔😔😔

بازم چرا؟

👈👈چون اگه ذهن من ِ ایرانی، درگیر ِ کشته های معدن طزره بشه، بیشتر از اینکه قلبم به غلیان بیاد از «تراژدی قتل عام زیبارویان»!!!! مغزم به غلیان می افته دنبال «ریشه های مشکل» ...

مغزم به «راه های جلوگیری از تضاد منافع» فکر میکنه... به اصلاح قوانین...

👈👈👈ذهن من ایرانی، با خبر کشته های طزره، دنبال «راه اصلاح» میگرده ...

و این «اصلاح» رو نه رسانه های برانداز میخوان.. نه رسانه های محافظه کار...

پ.ن.بازم به همت و استقلال اون چهارتا دانشجو که رفته ن بجای همه ی رسانه های اینوری و اونوری، صدای این مظلومان واقعی شده ن