«هاجر نویدی» دختری روستایی بود كه بر اثر بیماری ساده سرماخوردگی و تنها به سبب ناتوانی مالی برای تهیه دارو از دنیا رفت. پزشك مصاحبه‌شونده به خبرنگار روزنامه ابرار گفته بود:
مرگ در روستای قلعه‌رئیسی (از توابع كهكیلویه)، ارزش خبری ندارد.
و آن‌ها همین جمله را تیتر كردند.
این، توضیحی است كه خود شاعر برای شعرش نوشته است. پس هیچ توضیح دیگری درباره هیچ چیز نمی‌دهیم و شعر را می‌خوانیم:
 


ما كار خودمان را كردیم
ما
در دو صفحة روزنامه
از مرگ عجیب تو نوشتیم
و سخنگوی اصلاحات* به خبرنگارمان خندید
ما
خبر مرگت را
در روزنامه، تیتر یك كردیم:
«مرگ در اثر سرماخوردگی»
*
اما باید آدم‌فضایی‌ها
با اسلحه‌های عجیب
تو را هدف می‌گرفتند
تا ما هم
از دوربین تفنگ‌ آن‌ها
تو را در تلویزیون‌ها و پایگاه‌های اینترنتی می‌دیدیم
باید صاعقه‌ای از آسمان می‌آمد
باید در آتشی سبز می‌سوختی
تا به چشم بیایی
یا دست‌كم
باید زیباتر می‌بودی
یا در حین بازگشت از كلاس موسیقی
با گلوله‌ای مشكوك
كشته می‌شدی
*
خواهرم، هاجر نویدی!
روستازادة جوان‌مرگ به تیر 81
خواهرانم!
برادرانم!
درگذشتگان به تاریخ این خاك سرخ!
باید مثل خواهرم ندا
به خرداد 88 می‌مردید
تا به چشم می‌آمدید
شاید
به احترام‌تان
یك دقیقه سكوت می‌كردند.



* عبدالله رمضان‌زاده، سخنگوی دولت وقت

این شعر عباس هم بی ارتباط با فضا نیست...

وسط اینهمه مشغله...مهمانی خدا هم شروع شد...!

خییییلی التماس دعا داریم...

و امید بخشایش از دوستانی که بی پروا از خودمون رنجوندیمشون...بخصوص تو این چند ماهه ی اخیر(هرچند توقع خیلی بیجایی ست شاید)...

نامه ٨ بسیج دانشجویی به آیت الله لاریجانی

 پیراهن ورزشی.

با لوگوی "موسسه ی فرهنگی نسل آفتاب"

و با توضیح تکمیلی "فدراسیون ورزش روستایی و عشایری"

نمی دونم چرا اینقدر عذاب آور بود این صحنه؟

 موسسات عریض و طویل و پرطمطراق(و تیشرت چاپ کن!)  "فرهنگی" 

 دامن کشان تا "روستا و عشایر" ...

و لی "کور" نسبت به واقعیات زندگی مخاطب ورودی... یا تربیت شده ی خروجی ش...

و "نسل آفتابی"ای که از روستا یا ایلش باید به امید لقمه ای توی متروی "تهران" پابه پای خانواده...!!!

دست مریزاد "فرهنگ" !

دست مریزاد...

پ.ن. کلی مطلب داشتم واسه نوشتن! که "دفترچه"م که گم شد(از اونا که همه ی زندگی آدم و حتی بخشی از زندگی آدمهای دیگه ند!) دل ودماغی هم برا نوشتن اونا باقی نموند!... علی الحساب همین مطلب خیلی حرفها رو میگه انشاالله...

یه آسیب خیلی خیلی جدی داشت...

گذشته از اینکه کدوم طرفیم...

همه مون در معرض خطریم!

تو این مدت  همه مون احساس وظیفه میکردیم نسبت به دفاع از "حق"ی که به هر طریق کشف کرده بودیم...

برای "دفاع" باید تا یه حدودی از "حق"بودن طرف خودت مطمئن باشی...برای هر اشکالی یه جوابی آماده داشته باشی...

برای "دفاع" باید به حد کافی از حریف "سوتی" و "عیب" دیده باشی ... و این سوتیها و عیوب همواره آنلاین تو ذهنت حاضر باشن!...

همه ی اینا یه عادت خطرناک می تونه بیاره:

"ما عیب و نقص خویش و کمال و جمال غیر

پنهان نموده ایم چو پیری پس خضاب"

من برای رفقام (از دو طرف) نگرانم!

من برای خودم بیش از دوطرف(!) نگرانم!

بیاید یه دور اشتباه ها و نقصهای خودمونو(شخصی یا جبهه ای!) مرور کنیم. (شخصی و پیش خودمون...ولی "بکنیم"!)

چیز زیادی به رمضان نمونده...

و با این هندونه های زیر بغل مگه میشه رفت محضر خدا؟!

مخلص رفقای عزیز...

(سه تا مطلب دیگه هم آماده ی ارائه هست! که فعلا یه کم زوده!...)

بسم الله

بدون مقدمه:

چند تا احتمال راجع به اعترافات عطریانفر:

1-   توبه:

 واقعا همانطوری که خودش تصریح کرد ، زندان یک فرصت "بازبینی" براش فراهم کرده (بعلاوه ی "بحث" با بازجو ها یا...). در این احتمال میشه فرض کرد که این همون عطریانفر "اشغال لانه ی جاسوسی" ست که "نقد"هایی به اوضاع حکومت بویژه بعد از جنگ داشته (مثل اغلب "چپ"ها مثل خود میرحسین...)چنانکه دیدیم اومدن خاتمی(آوردن خاتمی توسط این جریان) هم با موج شدید اعتراض به دولت هاشمی سوار بود(در کنار موج "احساسی" که زیاد بحثش شده تو همین بلاگ) منتها شاید "جسارت" ابراز برخی انتقادها به دولت هاشمی را نداشته ند و لذا به "اختناق سیاسی" اکتفا کردند.

با این نگاه، دلیل مخالفت ایشان با احمدینژاد، (در عین اینکه میدیدند حرفهای احمدینژاد از آغاز تا حالا تا حد زیادی حرفهای خودشونه...چنانکه بارها هم به رخمان کشیدند که اونموقع که ما به وضع دولت هاشمی معترض بودیم شما کجا بودید؟) یه جور "انحصارگرایی" بوده. تعصب روی اینکه عَلَم ِ "اصلاح" باید در دست خودشون بمونه. بیتعارف یه جور دخالت هوای نفس و "شهرت و محبوبیت خواستن" لاغیر... و در این صورت زندان فرصتی داده برای حذف این "هوای نفس" حذف "طرفداران و سوت و کف ها"...و فرصتی برای اینکه ببینند "بخشهایی از آنچه به دنبالش بودیم را انگار همین سیستم احمدینژاد محقق کرد..." و...

2-   تاکتیک:

در این نگاه میشه فرض کرد: "بهرحال این روند "ارائه ی دلیل از وزارت کشور و شورای نگهبان و... در کنار سکوت و هیچ سندی ارائه نکردن ِ میرحسین" ، می تونست به تدریج "خبری از تقلب ِ سرنوشتساز، نبوده" را واضح میکرد و این حرکت عطریانفر و ابطحی یک اعتراف به موقع بود تا "سوپاپ"ی باشد برای آینده ی اصلاحات، آبرویی و رنگی از "صداقت" برای جریانی که خود همه ی رشته های خود را پنبه کرد! و تمام حیثیت خود(حتی مجمع روحانیون...) را سوزاند...

از این دست تاریخ زیاد دیده! و بویژه تاریخ ایران! آنجا که جبهه ی ملی رو به مفتضح شدن است، "نهضت آزادی" ازش منشق میشود و با ابراز انتقاداتی به جبهه ملی، خود را "مبرا"از زشتیهای او جلوه میدهد...آنجا که مجاهدین خلق رو به افشا میروند، "مجاهدین انقلاب اسلامی" ازشان منشق میشوند تا سرمایه های همان اندیشه باشند برای آینده...

از کجا باید مطمئن شد؟

راهی بجز "صبر" و تماشای مواضع بعدی ایشان به ذهن من نمیرسد! البته قاعدتا توقع بیجاییست که این دو نفر به یکباره از دایره ی اصلاحطلبان به دایره ی اصولگرایان وارد شوند!!! و بیشترین احتمال همان "منشق شدن" ویک "اعتماد ملی" دیگر راه انداختن است! منتها اینکه این دسته ی منشق شده من بعد چه مواضعی خواهد داشت...؟!

نتایج...

قاعدتا معترضین ِ خیلی پایبندتر ، از این دو نفر منزجر خواهند شد یا لااقل دلخور! اما معترضین نرمتر ممکن است تشکیکی هم در "آنچه می پذیرفته اند" بکنند! (البته این هم هست که اغلب معترضین اصل "لیدر داشتن" را انکار می کنند! و مشی موج سبز تکیه روی "توهم خودجوش بودن" بود! لذا شاید اصولا ...)

اما از اینطرف، لااقل مثل بنده ای میفهمم که زندان هم میتواند برکاتی داشته باشد! یا "بازجو"ها میفهمند که روشهای اسلامی تر، کارآمدترند! و...

و بطور کلی این قضیه یک پله ی دیگر در این فرایند رشد سیاسی جهشی عموم جامعه مان بود...

بهر حال... الخیر فی ماوقع

نکته : چندی پیش با بچه ها بحث بود که "مولفه های خط اصیل امام چیست؟" استکبار ستیزی؟ تحجرستیزی؟ ساده زیستس و توجه به محرومی؟ ...؟ با کدام ملاک میتوان مطمئن شد که برچسبهایی که به شخصیتها زده ایم حقیقیست یا تعصبی و...؟

نهایتا رسیدیم به "صراحت لهجه" ! امام هیچگاه "دوپهلو" حرف نزده!

(بحث به اینجا رسید که باید موضعشان را با فلان مسائل روشن کنند، منتها اگر روشن کنند خیلی از طرفدارهاشان را قاعدتا از دست خواهند داد برای همین عاقلانه ست که نمی کنند!و این دقیقا چیزیست که مشی امام نبود.) امام هیچوقت توجه نداشت که از کدام حرفش چه کسی خوشش میآید! از همان سال 1342 !!!

و این دقیقا مولفه ایست که اصلاحاتچی ها دارند "دوپهلو حرف زدن"!!!(بویژه راجع به ارزشهای ما(استکبارستیزی، محرومین،اسلامگرایی مطلق، و...) و الّا در مورد "تقلب شده" که همیشه ماشاالله صراحت داشته ند!)

حالا همین "صراحت لهجه" ای که این دو نفر به خرج داده ند...(قابل تامله! نه اینکه لزوما چیزی اثبات کنه!)

14/5/1388

نظرات تکمیلی (1) :

اول اینکه کجا آقای عطریانفر به سیستم آقای هاشمی اعتراض داشته؟
عطریانفر که از همون اول از هر کارگزارانی کارگزارانی تر بود
.
دوم اینکه خیلی حالتها و احتمالات دیگه هم هست
مثلا جماعت دو آتیشه فیس بوکی سفت و سخت معتقدند تحت شکنجه و فشار اینها را گفته اند
دختر آقای ابطحی هم در مصاحبه با بی بی سی فارسی گفته آمپولهایی تزریق کردند و اصلا پدرم در عالم دیگری بود!!
و استنادشان برای شکنجه هم اندام لاغر و دست لرزان ابطحی بود

یا جماعتی منتسب به پسر آقای هاشمی در سایت آینده معتقدند اینها همه را پیچانده و دادگاه و بازجو را سرکار گذاشته اند
چون هیچ چیز قابل توجهی از بین حرفهایشان نمی توان برداشت کرد.

یا گروهی مثل مجمع تشخیص و جبهه مشارکت معتقدند اینها اساسا دروغ است!
.
درمورد نوشته شما هم بخش اول که بسیار بعیده
من ترس و طلب آزادی و زندگی آرام رو محتمل تر می دونم

بخش دوم هم باز بعیده چون با این حرفها دایره اصلاحات بعدی بسیار محدود میشه
طوری که شیخ اصلاحات و پرچم دارد و شناسنامه اصلاحات هم توش نمی گنجن
پس این اصلاحات بدون موسوی و خاتمی و هاشمی و کروبی چه جایگاهی بین مردم می تونه داشته باشه؟
.

به هر صورت درمورد تحت فشار بودن هم : یکی اینکه این اصلااعتراف نبود، اعلام تغییر موضع سیاسی بود که خیلی هم عجیب نیست، خیلیها تجربه ش رو داشته ند از جمله خود این حضرات!
دوم اینکه اینا اگه زور بالاسرشون بوده، بالاسر همه شون بوده اما آقای بهزاد نبوی هنوز راحت میگه من به موسوی خیانت نمی کنم!
سوم اینکه اینا قبلا هم بوده درمورد گروه فرقان و منافقین. اونجا هم زور بوده؟
اون وقت که زیر نظر امام بود!
تازه اون وقت جلو یه دوربین بود و حرف صانعی و منتظری هم این بود که جلو دوربین اعتراف گرفتن شرعا غلطه
اما اینا تو دادگاه بودن جلو کلی شاهد و خبرنگار...
"

***

احتمال دارد که این افراد که اعتراف هایشان در چارچوب بازی های سیاسی متعارف، رایج نبود یک رویکرد تخریبی داشته باشند به این معنا که امروز اعتراف می کنند و جریان های اصولگرایی را خوشحال می کنند و پس فردا که آزاد شدند، همه چیز را تکذیب کرده و به شکنجه و فشار و این مسایل ربط می دهند و اینجوری چهره نظام را هم در بین حامیانشان کریه تر نشان می دهند و بعد از آن هم اعترافاتشان را از حیث قابلیت استناد ابدی ساقط می کنند.
ابطحی یک حرف بسیار جالبی زد و آن اینکه ما تغییر نکرده ایم، فقط جرات بیان مواضعمان را پیدا کرده ایم (مضمونا) این به معنایی که من برداشت کرده ام خیلی اتفاق خوبی است حتی اگر این دوستان مخالف نظام و اسلام و همه چیز باشند. چون بالاخره پرده نفاق فرو می افتد که خود عطریانفر هم اشاره هایی داشت.
در مورد اعتراف ها، با تجربه ای که نظام دارد بنده بعید می دانم که تحت شکنجه و فشار بوده باشد. به نظر من احتمال وعده مصونیت برای ادامه یک زندگی تامین و تهدید به افشای مدارک مستندی که از این هر دو فرد در اتفاقات گذشته وجود دارد و یکی از آنها هم همین اخیرا در مورد عطریانفر و میردامادی و شکوری راد به جهت دست داشتن در جریان کشتار حجاج سال 66 در سایت مرکز اسناد یک ناخونکی بهش زده شد، می توانسته است راه دهان این افراد را برای اعتراف باز کند.
به هر حال با توجه به اتفاقات همچنینی گذشته و اعترافات پس از آنها و دوباره آب از آسیاب افتادن و دوباره همین آش و همین کاسه، سناریوهای دیگری هم در چارچوب مبانی سیاست مدرن چید که در صورتی که این شق قضیه جلوه پیدا کند و برجسته بشود، به نظرم بیشتر وظیفه دوستان پیاده نظام جریان رفورمیسم باشد که آن را تحلیل کنند و گلیم خود را از آب بازی حکومت مردان ایرانی بیرون بکشند. اگر چیز دیگری به نظرم رسید عرض میکنم.

***

در مورد احتمال دوم، مگه "مجاهدین" بدون رجوی نتونست جایگاه بین مردم داشته باشه؟!...(یه بحث داشتم قبلا که اهالی این اعتراضها نوعا ( و حتا مصداقا!) همون متمایلین به ملی مذهبی هان... که "ص" هم لینک یه نامه ی شهید بهشتی با همین مضمون رو گذاشت... منظورم مونیه که بعضیها دوست دارن بهش بگن "توهم توطئه"! ولی بهرحال من به حد کافیحجت برام تموم هست که مطمئن باشم به این قسم توطئه ها! مسئله ی ملی مذهبی ها یا نهضت آزادی یا مجاهدین خلق یا مجاهدین انقلاب نیس. مسئله "پتانسیلی برای جمع کردن مردم مقابل خط اسلام اصیل"ه...حالا این عَلَمِ انحرافی گاهی لباس دین داره گاهی لباس مارکسیسم(امثال توده و چریکها رو نمیگم...) گاهی لباس لیبرال دموکراسی گاهی تکنوکرات گاهی انقلابی خفن گاهی صحابه ی امام و... ولی آنچه مطمئنم ازش اینه که هربار علائم افول یکیش بروز می کنه زمزمه هایی از تز ظاهرا جدید بعدی شروع میشه و مهره ها "فیلتر" میشن و... اگه هم عطریانفر نماد این قصه نباشه، بهرحال من این روزها کاملا منتظر تولد یه چنین جریانی هستم...

(1) مطلب فوق متاسفانه عجولانه نوشته شده و روی مجااازرفته بود (منم مثل خبرگزاریها ! باید بین مطلب داغ و مطلب متقن یکی رو انتخاب...!) و لذا برای تکمیل شدیدا به نظرات اصلاحی دوستان و خوانندگان و منتقدین نیاز داشت. (که بحمدالله این نیاز جواب گرفت!) اما چنان که دور از تصور نبود؛ طرفین کماکان عصبانی اند و در دستگاه فکری یکدیگر محکوم به خیلی چیزها! به هر حال طی دو ماه اخیر خیلی از محترمات مان هتک شده ند (از دوطرف یا هرچندتا طرفی که تصور کنید!) و بنظر ما توجیه معقولی هم برای این حرمت شکستنها نبوده. و خلاصه فضای "نظرات" اینجا هم بینصیب نمانده از ترکشهای این دلخوریها و طبیعی هم بود. و پذیرفتنی هم بود. منتها تا جایی! این وسط اگر جسارتی خدمت یکی از دوستان میشد (چنانکه کسی با اسم کس دیگه ای چیزی بنویسه که ...!!!)  خلاصه شرمندگیش میماند برای ما.

قابل درکه : این چند ماه کم دلهامون خون نشده(طرفین) که تلخی و نیش(خواسته یا ناخواسته)  به این زودی از قلممون زائل شه؛ و الا کیه که ندونه که  // نه گناه دشمنان زخم خورده ی انقلاب به گردن "اعرابی" و "محمد" و ... ست و نه گناه بازجوها یا لباس شخصی های بی مبالات یا چه میدونم عقده ای به گردن "فروزنده" و "درویش" و "ص" و...// اصلا لطف فضای دانشجویی به همینه! که دغدغه های بچه ها فقط از سر آرمانهاشونه حالا اینکه تفاوت نتیجه گیری ها از کجا میاد به وقتش انشاالله بپردازیم.

نظرات شما دست بنده محفوظ و عزیز هستند؛ منتها خاطر و شءن خودتون بمراتب عزیزتر... لذا بساط  فوق الذکر را اجالتا جمع میکنیم و فقط اون نظراتی که بدون اونا بحث ناقصه همینجا میذاریم. انشاالله که شیرینی ِ برکات عدیده ی فشارهای این روزها رو خواهیم چشید همه مون...(از تعمیق و اصلاح نگاه هامون...بزرگ شدنمون... خودآگاه تر شدنمون...)

ضمنا پست بعدی هم صرفا بخاطر خودش نظر قبول نمیکنه! یه دعوته شخصی و دوستانه ست...اجابتش هم بین خود خواننده ست با خودش! نه به من ربط داره نه به بقیه ! اگه خوشش هم نیومد میتونه نشنیده بگیره و یه فحشی هم تو دلش به ما بده !

در این قسمت می خواهم به یکی از اولین وظایف والدین(که در مورد سازمان صداوسیما هم مصداق داره!) توجه کنم : لزوم کسب "حلال"... و دقت به همه ی آثار سوئی که بر "لقمه ی حرام" مترتب است! که درهای حکمت را بر دل می بندد و ... و چطور ممکن است دخل سازمانی از نگاه دینی نامشروع باشد و آن سازمان بتواند دینداری در جامعه را "نشر" و "تعمیق" دهد؟! (که میدانیم "اسلام فقط با اسلام گسترش میابد") و نهایتا حاصل چنین تلاشی از چنین سازمانی نخواهد بود جز دین تحریف شده ی ارائه شده در سریالهای رمضان(که نزدیک است!) و دهه ی فجر و محرم و...تحلیلهای زورچپانی خبری و  میزگردهای لوس و ... (و بهترین برنامه ها می شود : برنامه های مستند!)

اما مگر دخل سازمان صدا و سیما از کجاست؟ دقیقا که نمی دانم! ولی بهرحال بخشی غیرقابل چشم پوشی از آن از محل "پخش پیامهای بازرگانی" تامین می شود(۱).

و تامین بودجه از طریق "ترویج مصرف گرایی" را اسلام چطور تائید میکند؟!

تامین بودجه از طریق "اغفال مشتری" را اسلام چطور تائید میکند؟!  (اغفال را از این جهت می گویم که شعارهای تبلیغاتی معمولا -چنانکه میبینیم!- کمترین ربطی به کارکرد واقعی کالای تبلیغ شده ندارند!)

فعلا همین اندازه مکفی ست برای رساندن اصل حرف! دخل که از ترویج فرهنگ ضد دینی باشد محال است خرج ترویج دین بشود.

(۰) وجه تسمیه ی این بحث اینه که میخواد تاملی داشته باشه روی "صدا وسیا به مثابه ی یک نهاد تربیتی" (فکر کنم کم کم باید یه سرفصل دیگه هم تو آرشیو موضوعی بذارم: دردی به نام رسانه ی ملی!!!)

(۱) مي شوند و هر نوع از آگهيها قيمت خاص خود را دارند.
همچنين آگهيها در هر يك از شبكه هاي سيما قيمتي متفاوت دارند. قيمت آگهيها در هر شبكه بر اساس اين كه شبكه سراسري باشد يا نه و اين كه ميزان بيننده هاي آن شبكه چند درصد است،تعيين مي شوند؛ مثلاً آگهيهاي شبكه اول سيما به عنوان شبكه سراسري قيمت بيشتري نسبت به شبكه هاي ديگر سيما دارد.
تمام آگهيها بر اساس طبقات 1 تا 2۷ طبقه بندي شده اند و براي هر طبقه قوانين خاصي مقرر شده است. مطابق آخرين تعرفه هر چه از طبقه 1 به طرف طبقه 2۷ پيش مي رويم به تناسب اهميت برنامه، مبلغ آگهي هم افزايش پيدا مي كند. اولين طبقه كه پايين ترين قيمت را دارد يعني هر ثانيه ۲ هزار تومان.
آخرين طبقه ها هم مربوط به آگهيهاي بين سريالها و برنامه هاي پرطرفدار است كه قيمت آگهي آن در هر ثانيه به ۵۸۵ هزار تومان هم مي رسد.  باز باید ممنون بود که آمار دقیق داده ند.

اینم نظر خود سازمان در این مورد! و رسالت پیامهای بازرگانی!

اسلام هم مثل هر مکتب دیگه ای که یه سری "دستور تئوریک" در موارد متعدد و من جمله در مورد "حکومت" داره، برای تحقق کامل درعمل، نیازمند سعی و خطاست(دلیلش هم واضحه:چون اینایی که قراره بطور عملی محققش کنن "معصوم"نیستن!) خب رهبر این وسط چی کاره ست؟

فرض کنیم یه آزمایشه دیگه! یه سری تلاش در یه جهتی که ممکنه موفق شه یا شکست بخوره. "آزمایشگر" اینجا کیه؟ اول از همه "مردم" بعد "مسولین به نمایندگی از مردمگ. باز میپرسم "رهبر چی کاره ست"؟

1. خطوط و جهت گیری های کلی هر بار آزمایش رو مشخص میکنن..مثلا یه دوره (حدود 74) روی مسئله ی اسراف نکردن و دنیا نخواستن تاکید میکنن یه دوره روی (حدود اوایل دولت خاتمی) روی "شناخت دقیق اندیشه ی اسلامی و روحیه ی تهاجمی در برخورد با اندیشه ها داشتن"و مقوله ی "تهاجم فرهنگی" و... یه دوره(اواخر خاتمی) میان سراغ "تولید علم"(یعنی دیگه "ایجابی"ترین قسمت نهضت اسلامی) و به موازاتش بحث "مطالبه" و...

2. نظارت و "تحلیل نتایج" آزمایشها. کجا موفق شدید؟ چرا موفق شدید؟ کجا شکست خوردید؟ چرا؟ و...

چرا رهبر باید نتایج رو تحلیل کنه؟ اینم واضحه! چون رهبره که جز شرایطش "آگاهی به زمان" و "اسلام شناس"بودنه. یعنی "وضع موجود" و "وضع مطلوب" رو بهتر از هرکسی میشناسه.لذا تطبیق ایندو بر هم و مقایسه(یعنی همون تحلیل نتایج هر آزمایش) هم بعهده ی ایشونه)

(آنچه که ما "دفاع رهبر از احمدینژاد" میدانیم، همین تحلیل سعی احمدینژاد است . که نقاط موفقیتش بیشتر از نقاط شکستش بود)
 

در مثال خاص مشایی؛ رهبر در موارد قبلی به حد کافی "هشدار"(=تذکر) داده بود به دولت که "اتقوا من مواضع التهم" (که راجع به شخص مشایی نبود) و در مورد مسئله ی دوستی با مردم اسرائیل که "موضع نظام را مجددا بیان کردند" و "خواستار کش ندادن موضوع شدند" که من فکر میکنم این دوتا تاکید رهبر در موضوع مردم اسرائیل خییلی قابل تامل هست

(یعنی یه جورهایی اینجا و مجددا در انتصاب معاون اول...آقا بجای "تذکر" خودشون وارد شدند و "اشتباه دولت"رو "جبران" کردند)

ما فقط توقع داشتیم احمدینژاد اون تذکر و اون اقدام قبلی رهبر رو لحاظ کنه. ولی نه تنها چنین نکرد و مجددا رهبر رو وادار به "جبران اشتباه دولت؛ به جای تذکر" کرد؛ بلکه با این جبران کردن رهبر هم اینطور داره برخورد میکنه.

بهرحال منتظر توضیح احمدینژاد هستیم.

فرموده بودند:

اين كسى كه اين عَلم را بر دوش كشيده، بلند كرده، همه بايد كمكش كنند؛ يكى عرقش را پاك ميكند، يكى بادش ميزند. اگر ديدند كه در نگه داشتن عَلم دارد اشتباه ميكند، راهش اين نيست كه يك مشتى هم به پشتش بزنند، خودِ او و عَلم را سرنگون كنند. راهش اين است كه كمكش كنند اين اشكال برطرف شود؛ اين نكته را بايد همه توجه كنند، بخصوص كسانى كه در عرصه‏ى سياست و در عرصه‏ى فرهنگ و در عرصه‏ى رسانه و در عرصه‏هاى گوناگون نقش و حضورى دارند.

من زیاد تو ذهنم هستند آدمهایی که از ظواهر حرفها و رفتارشون چیزی ۱۰۰٪ مغایر با بواطنشون برداشت می شده. و "گاهی" ناشی از بالاتر بودن سطح بحث اونها از سطح عمومی بوده و از این سنخ انقلاب فراوان به خودش دیده.(البته فقط "گاهی"!)

من با توضیح احمدینژاد راجع به چرایی پافشاریش روی کردان "قانع" شدم.(توضیحش فعلا بماند)

من اینقدر دروغ از "رسانه"ها(مثل تحلیل مصاحبه ای که انجام نشد!!!) و قضاوت عجولانه از منتقدین شنیده و دیده م که مبنای تشخیصم قرارشان ندهم.

من فکر میکنم آقای احمدینژاد  حق دارند بفرمایند که "مردم" به من رای داده ند و نه "طیف متنوع اصولگرایان" که من بخواهم به حرف آنها گوش کنم

در دستگاه ارزشی ایشان جز این نمی توان انتظار داشت که نظر ۲۴ میلیون هوادار را به همه ی معترضین مشهور به نخبه ترجیح دهند.

ولی

من یادمه اوایل دولت رهبر تاکید کردن "بهانه دست بهانه جو ها ندید" وقتی تاکید کردند "اتقوا من مواضع التهم"

(یه تفاوت ظریفی بین "سپر" با "سیبل" هست: هرچند هر دو آماج حملاتند!!!)

من تو این ایام انتخابات با بچه هایی بودم که همه ی نیتشون از اینکه از تمام اندیشه و انرژی و وجهه شونو در دفاع از دولت نهم مایه گذاشتن این بود که "تیرهایی که به سمت احمدینژاد شلیک میشه به پایه های نظام نخوره"...

من میفهمم که میشه اختلاف نظرها همیشه از سر اختلاف تئوریک نباشند و مثلا ناشی از همون "حجت های متقن فردی" باشن که تو پست قبلی گفته م. یعنی اون آدمهای پاراگراف دوم برای "دوستان خیلی نزدیکشون" میتونن قابل درک باشن. بدون اینکه بشه اثبات کرد!

و البته من میفهمم که این قسم شناخت نمیتونه مبنای "تصمیمگیری و اقناع عمومی" قرار بگیره.

من یاد گرفته م که شهید رجایی وقتی درمورد آزادی گروگانها بر اساس رای امام و برخلاف نظر خودشون عمل کردند در برابر بهزاد نبوی که اعتراض کرد "من و تو که نظرمون این نبود" نهیب زدن که "اگر گفتیم خمینی رهبر است یعنی همین" (سیره ی عملی شهید رجایی- به نقل از بهزاد نبوی)

من از آقای خامنه ای یاد گرفته م که اگر  تشخیص دادی که با فلان نخست وزیر نمیشه کار کرد ولی نظر امام "بنابر مصالح دیگر" بر ابقای نخست وزیر کذا بود دیگه اصراری روی تشخیص خودت نکنی

من دانشجو ام و بتعبیر رهبر "منفعتی گرو کسی ندارم" اگر "مرگ بر یا درود بر"ی هم میگویم برای چیزی ست که فکر میکنم "حقیقت"است. و من حقیقتی بجز اسلام نمیشناسم. اسلامی که از خمینی یاد گرفتم و مبینم که قلمرو عظیمش(به عظمت دلها و اندیشه های آزادگان عالم) جز به راهبری رهبر عظیممان قوام و پیشروی ندارد.

 تاریخ "وسوسه ای بنام هوادار" را فراوان دیده.

وسوسه ای که "مرز" نمی شناسد.

به حساب دودوتا چهارتا باید گفت وسوسه ی ۲۴میلیون کجا وسوسه ی ۱۴ میلیون و وسوسه ی ۹۰۰هزار ...!

و من نسل سومی نگرانم از فردای خودم...

اگر حتی مرز "ولایتپذیری" هم تاب مقاومت دربرابر این وسوسه را نداشته باشد...

. . . آقای رئیسجمهور عزیز مکتبی!

البته که منتی بر هم نداریم!

ولی

فقط

 کورسوی امیدی بر "امکان استقامت" برای نسل بعد باقی بگذارید...

بذارید باور کنیم که جایی توی دنیا هست که ازش  ۲۴میلیون رای به خدا و رهبر انقلاب خدایی در میاد و نه به فرد... راستی ملت ما "پس گرفتن رای خودش"را هم تجربه کرده!

ضمنا:

خطبه ای که آقای خامنه ای در آن در مورد ولایت فقیه اظهار نظر می کنند که با اعتراض امام مواجه می شود، مربوط به می شود به تاریخ 1366/10/11 که متن کامل آن در «روزنامه جمهوری اسلامی، شنبه 1366/10/12، ص 9، خطبه های نمازجمعه حجت الاسلام والمسلمین سیدعلی خامنه ای» آمده است و سایت «مرکز اسناد انقلاب اسلامی» به مدیریت روح الله حسینیان اینجا کل ماجرا را آورده است: